หลายวันต่อมาบ้านที่ทำจากไม้ไผ่สานถูกสร้างขึ้นจนเสร็จโซ่วอิงหยวนมองดูสิ่งที่เขาสร้างด้วยมืออย่างภาคภูมิใจ
“ท่านพ่อท่านพ่อเ้าคะท่านพ่อจะทำอะไรเช่นนั้นหรือเ้าคะ”โซ่วหนิงเอ๋อเด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยถามท่านพ่อของนางด้วยความอยากรู้
ร่างใหญ่ค่อยๆลดตัวนั่งลงข้างๆเด็กหญิงตัวน้อยก่อนจะยิ้มให้กับนางอย่างอ่อนโยน
“พ่อก็กำลังจะสร้างสิ่งที่จะทำให้ครอบครัวของเราอยู่อย่างสุขสบายเช่นไรเล่า”
นางขมวดคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย
“เด็กน้อยของพ่อเ้าคงจะสงสัยสินะจึงได้ทำหน้าเช่นนั้นแต่เมื่อถึงเวลาเ้าก็จะรู้เองพ่อจะทำให้เ้ากับท่านแม่อยู่อย่างสุขสบาย”
นางยิ้มให้กับท่านพ่อของนางด้วยรอยยิ้มที่สดใส
“ข้าเชื่อท่านพ่อข้าเชื่อว่าท่านพ่อจะสามารถทำได้เ้าค่ะ”
มือใหญ่ลูบที่หัวของนางอย่างเอ็นดู
“โซ่วอิงหยวนโซ่วอิงหยวน อ้อเ้าอยู่ที่นี่เองงั้นหรือ”เสียงทุ้มใหญ่เอ่ยเรียกเขา
เขารีบหันไปมองตามเสียงนั่นในทันที
โซ่วหนิงเอ๋อเมื่อเห็นชายรูปร่างสูงใหญ่ทั้งสามนางก็จำได้ไม่มีวันลืมว่าพวกเขาคือคนที่เคยทำร้ายนางนางรีบวิ่งไปหลับที่หลังท่านพ่อด้วยเนื้อตัวสั่นเทา
“ข้ามาทวงเงินที่เ้ายืมมา”
โซ่วอิงหยวนมองชายทั้งสามพร้อมกับยืนขวางไม่ให้พวกเขาเข้าใกล้บุตรสาวตัวน้อยได้
“ตอนนี้ข้ายังไม่มีเงินให้พวกเ้าข้าขอผลัดไปซักหน่อยได้หรือไม่รับรองว่าข้าจะหามาคืนพวกเ้าทั้งหมด”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”เสียงหัวเราะอย่างเย้ยหยันดังขึ้นพร้อมกับบุรุษผู้หนึ่งที่แต่กายด้วยผ้าแพรชั้นดีกำลังถือพัดโบกไปมาก่อนจะมองหน้าของเขาด้วยความดูถูก
“คุณชายเหมา”
“หึเ้ายังจำข้าได้งั้นหรือ ทำไมกันนี่เ้ายืมเงินข้ามาตั้งนานแล้วเหตุใดจึงยังไม่ยอมคืนอีก”
“ข้าสัญญาว่าข้าจะหาเงินมาคืนท่านทั้งหมดโดยเร็วแต่ข้าขอเวลาซักนิด”
“น้ำหน้าอย่างเ้างั้นหรือจะหาเงินมาชดใช้ข้าได้นี่ข้าว่าเ้ายกฮูหยินของเ้าให้ข้าจะง่ายเสียกว่าหากเ้ายกนางให้ข้าข้าจะยกหนี้สินทั้งหมดให้”เขาพูดขึ้นพร้อมกับลอยหน้าลอยตายั่วโมโห
โซ่วอิงหยวนกำหมัดไว้แน่นด้วยความโกรธแต่เพราะเขาเป็ผู้ที่มีปัญญาจึงไม่อยากลดตัวไปมีเื่กับคนเลวอย่างเหมาเจี้ยนห่าว
“คุณชายเหมาข้าว่าท่านอย่าล้อข้าเล่นเลยฮูหยินของข้ามีลูกมีสามีแล้วหาใช่สตรีตัวเปล่าเล่าเปือยข้าว่าท่านทั้งรูปงามอีกทั้งยังร่ำรวยหากจะหาสตรีมาเป็คู่ครองนั้นคงหาไม่อยาก”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่าถูกของเ้าแต่ข้าหาได้ถูกใจสตรีผู้อื่นไม่ ข้าถูกใจฮูหยินของเ้าเอาอย่างนี้ก็แล้วกันเห็นแก่ลูกสาวเ้าที่ยังเด็กนักข้าจะให้เวลาเ้าสามเดือนหากเ้ายังหาเงินมาชดใช้ให้ข้าไม่ได้ข้าจะยึดบ้านรวมทั้งฮูหยินของเ้าส่วนเ้ากับลูกก็จงไสหัวไปไกลๆเข้าใจหรือไม่ฮ่า ฮ่า ฮ่า”เขาพูดด้วยความสะใจก่อนจะเดินจากไป
โซ่วอิงหยวนมองตามหลังเหมาเจี้ยนห่าวด้วยความโมโห
“ท่านพ่อ ชายผู้นั้นจะไล่เราออกจากบ้านพร้อมกับจะเอาท่านแม่ไปจริงๆเช่นนั้นหรือเ้าคะ”เด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา
เขารีบเช็ดน้ำตาออกจากแก้มเล็กๆของนางอย่างอ่อนโยน
“ใครว่ากันเล่าพ่อเ้าผู้นี้จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากท่านแม่ไปจากเราได้และก็ไม่มีผู้ใดมาไล่เราออกจากบ้านหลังนี้ได้เป็อันขาดพ่อสัญญา”
“ท่านพ่อ ท่านพ่อสัญญาแล้วนะเ้าคะ”เด็กหญิงตัวน้อยค่อยๆเผยรอยยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
เขายิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้กับบุตรสาว
โซ่วหยู่เหยียนที่แอบมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนางยิ้มด้วยความดีใจที่นางเลือกคนไม่ผิด เพราะนับั้แ่แต่งงานกับโซ่วอิงหยวนไม่มีครั้งไหนที่เขาจะทำให้นางผิดหวังเลยซักนิด
2K
