ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        เมื่อเผชิญกับความเข้มงวดของมารดาตนเองหานรั่วเสวี่ยก็สั่นกลัวและรีบตอบกลับว่า“มู่หลิวเยวี่ยบอกว่าหานอวิ๋นซีไม่ได้รักษาแม่ทัพใหญ่ แค่ล้างพิษเท่านั้น!”

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมากำปั้นของหลี่ซื่อก็กำแน่นทันที ทว่านางก็ไม่ได้พูดอะไร

        “แม่ทัพใหญ่ถูกโจมตีโดยมือสังหารบนดาบของเขามียาพิษอยู่ หานอวิ๋นซีแค่บังเอิญล้างพิษได้และช่วยชีวิตแม่ทัพใหญ่ไว้แต่ใครจะไปรู้ว่าแม่ทัพใหญ่ยังมีพิษเรื้อรังอยู่ด้วยแล้วมันก็บังเอิญถูกค้นพบโดยหานอวิ๋นซีและรักษามัน” หานรั่วเสวี่ยพูด

        ทันทีที่พูดจบกำปั้นของหลี่ซื่อก็คลายออก เห็นเพียงนางอ้าปากค้างตามองตรงและเต็มไปด้วยความตกตะลึง

        หานรั่วเสวี่ยตกใจและรีบไปช่วยพยุงนาง“ท่านแม่ ท่านเป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”

        หลี่ซื่อที่เพิ่งจะได้สติกลับคืนมาทว่าสีหน้ายังคงอึ้งอยู่เล็กน้อย นางส่ายหัว “มะ...ไม่เป็นอะไรเจ้าไปรินน้ำร้อนมาให้แม่สักถ้วยสิ”

        หานรั่วเสวี่ยรีบเดินไปด้านข้างเพื่อเทน้ำหลี่ซื่อถอนหายใจยาวเพื่อสงบสติอารมณ์นางมองไปที่ด้านหลังของหานรั่วเสวี่ยด้วยแววตามืดมนและขุ่นมัวหลังจากนั้นไม่นานก็พูดขึ้นมาว่า “หานอวิ๋นซีรู้ได้อย่างไรว่ายังมีพิษเรื้อรัง?”

        “มู่หลิวเยวี่ยไม่ได้พูดรายละเอียดอะไรข้าเลยไม่ได้ถามต่อ” หานรั่วเสวี่ยตอบ

        “แม่ทัพใหญ่จะไปโดนพิษเรื้อรังได้อย่างไร? ไม่ว่าอย่างไรพิษเรื้อรังนี้ต้องได้รับมาอย่างต่อเนื่องไม่ใช่หรือ”หลี่ซื่อถามอีกครั้ง

        หานรั่วเสวี่ยหันกลับมา“ท่านแม่ ในตอนนั้นข้าเองก็คิดเช่นนี้ในจวนแม่ทัพต้องมีคนที่ต้องการฆ่าแม่ทัพใหญ่อย่างแน่นอนเรื่องนี้ข้าเองถามไปก็คงไม่ดี”

        หลี่ซื่อพยักหน้าจิบน้ำช้าๆ แล้วถามอย่างสบายๆ ว่า “เสวี่ยเอ๋อร์วันนี้ข้าสั่งให้เจ้าเอาชาฤดูใบไม้ผลิให้คุณหนูใหญ่มู่เจ้าได้ให้นางไปแล้วใช่หรือไม่?”

        เช่นนี้หานรั่วเสวี่ยจึงจะนีกเรื่องนี้ขึ้นมาได้นางก้มศีรษะลง “ขะ...ข้ารีบกลับมา เลยลืมไปแล้ว”

        หลี่ซื่อรู้สึกผ่อนคลายลงและถามอีกครั้งว่า “ใบชานั้นไม่ใช่ถูกๆ เจ้าวางมันไว้ที่ไหน?”

        “วางไว้ข้างร้านน้ำชาเช่นนั้นข้าสั่งให้คนไปเอามันมา แล้วส่งไปที่จวนแม่ทัพเลยดีหรือไม่?” หานรั่วเสวี่ยถาม

        “ไม่ต้อง”หลี่ซื่อปฏิเสธทันที “ช่างมันเถอะ ถือว่าให้กับคนที่เจอมันก็แล้วกัน”

        หานรั่วเสวี่ยรู้สึกเศร้าด้วยเพราะทำผิดเลยไม่กล้าที่จะพูดอะไรมาก

        “ข้าเหนื่อยแล้วอยากจะงีบสักหน่อย เจ้าออกไปเถอะ” หลี่ซื่อพูดเบาๆแล้วเอนตัวลงนอนบนหมอนสูงอย่างเกียจคร้าน

        “ท่านแม่ข้าขอสัมผัสชีพจรของท่านได้หรือไม่?” หานรั่วเสวี่ยที่เป็นห่วงอย่างมากแต่หลี่ซื่อทำเพียงแค่โบกมือ สั่งให้นางออกไป

        ตั้งแต่เด็กแม่ของนางเข้มงวดมาก บางครั้งก็ถึงขั้นเย็นชาเฉยเมยหานรั่วเสวี่ยเองก็คุ้นเคยกับมันมานานแล้ว

        “ถ้าอย่างนั้นท่านพักผ่อนให้เต็มที่เถิด”นางรินน้ำอีกถ้วยแล้ววางลงข้างๆ ก่อนจะออกไป

        ทันทีที่หานรั่วเสวี่ยออกไปหลี่ซื่อก็ลุกขึ้นนั่งทันที ใบหน้าที่นิ่งเงียบแต่เดิมของนางเปลี่ยนไปมันมืดมนราวกับท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยเมฆดำแม้แต่การจ้องมองอย่างสงบตามปกติของนางก็ดุร้ายขึ้นมา

        “เข้ามา!”นางพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

        ทันทีที่พูดจบสาวใช้ชุดดำคนหนึ่งก็ออกมาจากด้านหลังฉากกั้น

        “ไปที่สวนชาเทียนเซียงและค้นหาของสิ่งนั้นเอามันกลับมา กำจัดพิษงูทั้งหมดในกระท่อมให้หมดด้วย!” หลี่ซื่อพูดอย่างจริงจัง

        “เจ้าค่ะ!ข้าเข้าใจแล้ว!” สาวใช้ในชุดดำรับคำสั่งและจากไปทันที

        หลี่ซื่อนั่งอยู่เป็นเวลานานดวงตาเฉี่ยวคมของนางหรี่ลงช้าๆ “หานอวิ๋นซีนะหานอวิ๋นซี ข้าประเมินเจ้าต่ำไปจริงๆเจ้ากล้าดีอย่างไรมาทำลายเรื่องดีๆ ของข้า! เจ้านี่มันเก่งจริงๆข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้อย่างแน่นอน!”

        เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่ากว่าจะรู้ตัวก็ผ่านมาสามวันแล้ว เหลือเวลาอีกสิบห้าวันจึงจะครบหนึ่งเดือน

        ถึงจะมอบเรื่องทุกอย่างให้มู่ชิงอู่จัดการแต่ทางฝั่งหานอวิ๋นซีก็ไม่ได้นิ่งเฉย

        หลายวันมานี้นางไม่ได้ออกไปข้างนอกแต่อย่างใดเอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในห้องตำราของตำหนักหยุนเซี่ยนเพื่อศึกษาพิษงูหมื่นตัว

        ในมือนางไม่มีพิษงูทั้งสิบชนิดแต่ก่อนหน้านี้เมื่อสุ่มตัวอย่างและทดสอบนางใส่ตัวอย่างเลือดของมู่ชิงอู่ที่มีพิษงูหนึ่งหมื่นตัวเข้าไปในระบบล้างพิษ

        ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาหานอวิ๋นซีคิดเกี่ยวกับวิธีการวางยาพิษ

        วิธีการวางยาพิษจะกำหนดข้อจำกัดของผู้วางยาพิษเป็นส่วนใหญ่เช่น ยาพิษบางชนิดทำปฏิกิริยากับสิ่งอื่นได้ง่ายทำให้พิษอ่อนลงหรือเปลี่ยนสีและกลิ่นได้ ดังนั้นต้องเทลงไปในน้ำสะอาดเท่านั้นในทางตรงกันข้าม มีพิษบางชนิดที่ไม่สามารถอยู่ในน้ำสะอาดได้ มิฉะนั้นอาจจะสังเกตเห็นได้ง่าย

        หานอวิ๋นซีหมกมุ่นอยู่กับการครุ่นคิดมันไม่ง่ายเลยที่จะวางยาพิษในน้ำดื่มของมู่ชิงอู่ได้บ่อยๆ ไหนจะห้องน้ำ ห้องครัวแล้วก็คนรับใช้ที่รับใช้มู่ชิงอู่ก็ต่างได้รับสอบปากคำทั้งหมดแล้วทว่าก็ไม่มีอะไรผิดปกติเลย

        เป็นไปได้หรือไม่ว่านางพลาดอะไรไปพิษงูหมื่นตัวอาจจะไม่ได้ถูกเทลงในน้ำดื่ม?

        ตามบันทึกในระบบการล้างพิษพิษงูหมื่นตัวสามารถอยู่ในน้ำสะอาดได้เท่านั้น และเมื่อปรุงขึ้นมาแล้วต้องใช้ให้หมดทุกวัน มิฉะนั้นสีและรสชาติจะเปลี่ยนไป

        อย่างไรก็ตามไม่ว่าระบบการล้างพิษนี้จะฉลาดเพียงใด มนุษย์ก็ยังทำการวิจัยกันอยู่ในยุคปัจจุบันไม่มีพิษงูหมื่นตัวและบันทึกของระบบการล้างพิษเองก็รวบรวมข้อมูลมาจากตำราโบราณและเขียนออกมา

        ต้องบอกว่าระบบล้างพิษมีจุดแข็งในการตรวจหาพิษและกำหนดยาแก้พิษไม่ว่าสมองอัจฉริยะจะเก่งกาจแค่ไหนก็ไม่สามารถแทนที่ได้อย่างไรก็ตามในแง่ของการปรุงยา ระบบล้างพิษยังอ่อนแอมาก

        หรือบางทีอาจจะมีวิธีเพิ่มพิษงูหมื่นตัวลงในสารละลายอื่นๆโดยไม่กระทบต่อความเป็นพิษ ทั้งยังไม่เปลี่ยนสีและกลิ่น?

        หรือบางทีผู้วางยาพิษอาจใช้เล่ห์เหลี่ยมบางอย่างในการปรุงยาพิษเปลี่ยนคุณสมบัติบางอย่างของพิษงูหมื่นตัวโดยไม่เปลี่ยนความเป็นพิษของพิษงูหมื่นตัวดังนั้นเลยทำให้วิธีวางยาพิษเปลี่ยนไปด้วย?

        แม้ว่าความเป็นไปได้นี้จะต่ำมากด้วยเพราะมันไม่ง่ายเลยที่จะปรับเปลี่ยนพิษงูหมื่นตัวด้วยตัวเองยิ่งการเพิ่มประสิทธิภาพพิษงูหมื่นตัวนั้นยากยิ่งกว่า

        อย่างไรก็ตามหลังจากตรวจสอบเป็นเวลานานแล้วไม่พบเบาะแสใดๆหานอวิ๋นซีจึงต้องพิจารณาความเป็นไปได้นี้อย่างรอบคอบ

        หากไม่ใช่น้ำดื่มก็ควรอยู่ในมื้ออาหารปกติของมู่ชิงอู่นอกจากอาหารสามมื้อต่อวันแล้ว หานอวิ๋นซีก็คิดถึงสิ่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว นั่นคือชา!

        ผู้คนในเทียนหนิงชอบดื่มชาโดยเฉพาะผู้ที่มาจากเมืองหลวง ทุกๆครัวเรือนจะเตรียมชาและไม่สามารถทำได้หากไม่มีชาตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

        “อาจเป็นชาก็ได้?” หานอวิ๋นซีพึมพำกับตัวเอง เมื่อกำลังจะเรียกเสี่ยวเฉินเซียง จู่ๆนางก็นึกขึ้นได้ว่าเสี่ยวเฉินเซียงถูกนางปล่อยให้อยู่ที่ตระกูลหานเพื่อปกป้องอี๋เหนียงเจ็ด

        นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกจากลานดอกบัวและหาคนรับใช้เพื่อช่วยนางหาชาทุกชนิด

        แต่ใครจะรู้ว่าทันทีที่กลับมาที่ลานบ้านหลังจากสั่งคนรับใช้แล้วก็เห็นร่างที่คุ้นเคยไกลๆ เดินผ่านทางเดินมา

        ร่างนั้นสูงและหยิ่งยโสอย่างมากเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม ท่าทางการเดินนั้นสง่างาม สูงส่งถึงแม้ร่างของเขาจะอยู่ไกล ทว่ากลับทำให้ทุกสิ่งรอบตัวมืดสลัวทำให้ผู้คนไม่สามารถเพิกเฉยเขาได้

        ในทางเดินที่เงียบสงบในตอนบ่ายชายรูปงามผู้เคร่งขรึมผู้นี้เดินอย่างสง่าผ่าเผยเพียงลำพังหากพูดว่าความงามที่ไร้เสียงคือภาพวาดเช่นนั้นชายผู้สง่างามคนนี้คงเป็นเทพบุตรในภาพวาด

        เขาคือ...หลงเฟยเยี่ย

        หานอวิ๋นซีมองออกไปก็เหม่อลอยไปโดยไม่รู้ตัว

        ทันใดนั้นเทพบุตรในภาพวาดก็หายไป ไม่สิ...หลงเฟยเยี่ยต่างหากที่จู่ๆ ก็หายตัวไป!

        หานอวิ๋นซีเรียกสติกลับคืนมาก็รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก เขาไปไหนแล้วล่ะ?

        นางก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัวมองไปรอบๆ ทว่ากลับไม่เห็นใคร

        หานอวิ๋นที่ได้สติกลับคืนมารู้สึกเพียงว่านางไม่ได้เจอชายผู้นี้มานานครั้งสุดท้ายที่เห็นเขาน่าจะเป็นที่โรงน้ำชา นางเห็นเขา แต่เขาไม่ได้เห็นนาง

        นางเป็นกังวลมาตลอดด้วยเพราะครั้งล่าสุดที่รักษาไท่จื่อนางได้เปิดใช้งานระบบล้างพิษและขณะที่ซ่อนยาที่ตกค้างไว้ก็ถูกเขาแอบดูเพียงแต่เขายังไม่ได้มาถามถึงเรื่องนี้ เดาว่าคงไม่ได้เห็นอะไรกระมัง

        ตอนนี้เพิ่งจะบ่ายเองทำไมชายผู้นี้กลับมาเร็วจังล่ะ

        ความจริงแล้วเขาจะกลับมาเมื่อไร กลับมาตอนไหน วันไหนบ้างที่ไม่กลับมา หานอวิ๋นซีรู้ทั้งหมดใครสั่งให้นางไปยืนอยู่ที่หน้าต่างห้องใต้หลังคาเพื่อดูแสงไฟในห้องนอนของเขาล่ะ?

        ชายผู้นี้เวลาที่ไม่กลับจวนเขาไปค้างคืนที่ไหนกันนะ? แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับเร็วจังกลับมาทำอะไรหรือไม่?

        “แปลก…”

        นางพึมพำกับตัวเองในขณะเดียวกันก็เก็บความอยากรู้อยากเห็นไว้ ชายผู้นั้นทำตัวลึกลับมาตลอด จู่ๆจะหายไปก็ไม่สำคัญอะไรหรอก

        อย่างไรก็ตามในขณะที่หานอวิ๋นซีกำลังจะเดินต่อก็มีเสียงทุ้มที่เย็นชาของใครบางคนดังขึ้นมาจากด้านหลัง “หานอวิ๋นซี เจ้าตามหาข้ามีเรื่องอะไรหรือไม่?”

        หานอวิ๋นซีตกใจหันกลับมาอย่างรวดเร็ว และเห็นว่าคนที่อยู่ข้างหน้าเมื่อครู่ ตอนนี้กลับยืนอยู่ข้างหลังนางร่างสูงสง่าราวกับภูเขาที่ขวางกั้นด้านหลังของนางทำให้นางรู้สึกเหมือนโดนภูเขาทับลงมา

        หานอวิ๋นซีก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวรักษาระยะห่างจากเขาเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง แน่นอนว่านางรู้สึกงงเล็กน้อย“ท่านอ๋อง ข้าไม่ได้ตามหาท่านเสียหน่อย”

        “เช่นนั้นเจ้ามายืนมองอะไรที่นี่ล่ะ?” หลงเฟยเยี่ยถาม

        ทันทีที่คำพูดนี้ออกมาหานอวิ๋นซีก็รู้สึกอายทันที ถูกเขาจับได้อย่างนั้นหรือ?

        นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเงยหน้าขึ้นมองแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นกลับพบกับสายตาดูถูกเหยียดหยามและหงุดหงิดของหลงเฟยเยี่ย“มีเรื่องอะไร?”

        ผู้ชายคนนี้นี่มัน!

        มองเขาแค่นิดเดียวเขาคิดว่าตัวเองเป็นจุดสนใจจริงๆ อย่างนั้นหรือ?

        เอาเถอะถึงแม้ว่าเขาจะเป็นจุดสนใจจริงๆ แต่หานอวิ๋นซีก็ไม่ต้องการที่จะยอมรับในตอนนี้

        ทำไมถึงเอาแต่มองนางด้วยสายตาแบบนั้นบ่อยๆกัน เป็นไปได้หรือไม่ว่าการที่นางพยายามมากขนาดนั้นมันก็ยังน่าอึดอัดในสายตาของเขาขนาดนั้นเลยหรือ?

        หานอวิ๋นซีผู้ซึ่งมักที่จะถูกคนอื่นดูถูกเหยียดหยามและพยายามที่จะพิสูจน์ตัวเองให้ผู้อื่นเห็นอยู่เสมอนางไม่ได้สนใจสายตาของคนอื่น ทว่าตอนนี้กลับไม่รู้ตัวว่าตนเองสนใจสายตาของชายผู้นี้มากแค่ไหนนางรู้สึกเพียงว่ามันเป็นการดูถูก

        ยิ่งโกรธมากเท่าไรรอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็ยิ่งสดใสมากขึ้นเท่านั้น

        นางยิ้มอย่างภูมิใจ“ไม่มีอะไรหรอก ข้าคิดว่าท่านอ๋องคงเข้าใจผิด ข้ากำลังมองหาผู้อื่น ไม่ใช่ท่านเสียหน่อย”

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาดวงตาที่เย็นชาอยู่แล้วของหลงเฟยเยี่ยก็เย็นชามากกว่าเดิมทำให้อุณหภูมิโดยรอบลดลงหลายองศา

        ฮึ่ยยังจะมาทำตัวอวดดีอีก

        หานอวิ๋นซีเพิกเฉยต่อความเย็นชาในดวงตาของเขาและพูดว่า“ถ้าท่านอ๋องไม่มีอะไรจะพูด ข้าขอตัวก่อน”

        ขณะที่พูดก็เชิดคางแล้วหันหลังกลับอย่างสง่างามเพื่อจะเดินออกไปแต่ใครจะรู้ว่าหลงเฟยเยี่ยกลับพูดอย่างเย็นชาว่า “ช้าก่อน ข้ายังมีอีกเรื่อง”

        หานอวิ๋นซีหยุดฝีเท้าอย่างกะทันหันหันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มหวาน “ไม่รู้ว่าท่านอ๋องมีเรื่องอันใดอย่างนั้นหรือ?”

        “เข้ามาคุยกันในห้อง”หลงเฟยเยี่ยไม่แม้แต่จะมองนาง หันหลังกลับและเดินออกไปหลังจากพูดจบ

        หานอวิ๋นซีคิดว่าเขาจะไปที่ห้องนอนแต่ใครจะรู้ว่าชายผู้นั้นจะเดินไปทางตำหนักหยุนเซี่ยน

        “มีเรื่องอะไรจริงๆอย่างนั้นหรือ?” หานอวิ๋นซีสงสัยและรีบตามไป

        หลงเฟยเยี่ยได้กลิ่นไม่พึงประสงค์ทันทีที่เข้าประตูแม้ว่าเขาจะไม่เคยเข้าไปในห้องของสตรีเลย แต่เขาก็รู้ว่าห้องของสตรีน่าจะสะอาด

        เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวเดินตามกลิ่นเข้าไปข้างใน เมื่อมาถึงห้องตำราของหานอวิ๋นซีก็เห็นชามใส่ของเหลวที่ปล่อยควันดำออกมาหลายใบวางอยู่บนโต๊ะขนาดใหญ่พร้อมกับกลิ่นเหม็นที่โชยออกมาจากของเหลวเหล่านี้

        หลงเฟยเยี่ยมองไปรอบๆห้องตำรา ทุกสิ่งที่เขาเห็นล้วนสกปรก ยุ่งเหยิงและรกเขาเป็นคนรักสะอาดและเกลียดความสกปรกแบบนี้สุดๆ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างเขากลับไม่ได้รีบออกไปแต่อย่างใด

        หานอวิ๋นซีเดินตามเข้ามาไม่คาดคิดว่าชายผู้นี้จะมาที่ห้องตำรา