สวรรค์ชั้นต่ำ มหาลัยชั้นเลว 18+ (Low Heaven, Dirty Campus)

เสียงลมหายใจในห้องเรียนเก่าเงียบสนิท

มีเพียงเสียงลมหวิวจากพัดลมเพดานที่หมุนช้า ๆ ราวกับเวลาหยุดนิ่ง

ลินนั่งอยู่กลางห้องคนเดียว

ขาไขว้กันแน่น กระโปรงนักศึกษาถูกปล่อยจนคลุมเข่า

แต่มือเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อเปิดซองกระดาษบนโต๊ะ

จดหมายข้างในสั้น ๆ

“ให้นักศึกษาทำแบบประเมินภาคปฏิบัติ

หัวข้อ: ปฏิกิริยาทางกายเมื่ออยู่ในภาวะอ่อนไหวทางเพศ

แนบ VDO ตัวอย่าง และเขียนบรรยายความรู้สึกแนบมาด้วย

– อ. เบญจา”

เธอขมวดคิ้ว แต่ยิ่งอ่านซ้ำ ใจยิ่งเต้นแรง

ไฟล์วิดีโอในแฟลชไดรฟ์ถูกเสียบเข้าคอมหน้าห้อง

ภาพขึ้นจอโดยอัตโนมัติ

ภาพผู้หญิงคนนึง…

ในชุดนักศึกษา…

คือเธอ

⸻

“ไม่จริง…” เธอพึมพำเบา

คลิปนั้นถ่ายจากมุมสูง ดูเหมือนมุมกล้องวงจรในห้องเก็บอุปกรณ์

…ฉากที่เธอกำลังถูก “พี่สิงห์” ดันลงโต๊ะ

…เสียงครางหลุดปาก

…ร่างกายสั่นและตัวเธอเองที่ไม่ได้ห้ามอะไรเลย

⸻

เสียงในห้องเรียนเงียบสนิท

มีแค่เสียงตัวเธอหายใจหอบเบา ๆ และภาพในจอที่กำลัง “ย้อนความทรงจำ”

หน้าร้อนวูบวาบ ขาอ่อน มือสั่น

แต่ที่หนักที่สุด…คือ “อารมณ์บางอย่าง” ที่แล่นขึ้นมาจากข้างใน

ลินไม่ปิดคลิปนั้น

แต่เธอกลับ…ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น

ดูมันจนจบ

ทุกเสียง

ทุกจังหวะ

ทุกคำพูดของพี่สิงห์ที่ดิบ หยาบ กระแทกหู

และ…เธอกลับรู้สึก เปียก อีกครั้ง

⸻

ก๊อก ๆ ๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่เธอจะได้ตั้งสติ

“ลิน อยู่หรือเปล่า?”

เสียงของ เกรซ เพื่อนร่วมรุ่นที่มักยิ้มอ่อน ๆ ดูใจดีเสมอ

“เปิดประตูให้หน่อยสิ เรามีเอกสารจากอาจารย์”

⸻

ลินเปิดประตูช้า ๆ

เกรซยื่นเอกสารมาให้ พร้อมรอยยิ้มปกติ

แต่สายตาเธอกวาดไปที่จอค้างบนหน้าโปรแกรมวิดีโอ

“…เธอดูคลิปแล้วเหรอ?”

เสียงเกรซพูดเบาๆ แต่ไม่๻๷ใ๯ ไม่สงสัย

เหมือนรู้ว่าจะมีอะไรอยู่ในนั้น

“…เธอรู้?”

ลินถามเบา ๆ ราวกับหายใจไม่ทั่วท้อง

เกรซยิ้ม

“เราก็เคย…โดนดูเหมือนกันนั่นแหละ”

⸻

คำพูดนั้น ทำลินเงียบไป

ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน

เธอไม่รู้ว่าอึ้งเพราะความเห็นใจ หรือเพราะมันทำให้เธอรู้สึก…ไม่เดียวดาย

“แต่เดี๋ยวเธอก็จะชินนะ”

“แล้ววันนึง…เธอจะเป็๞ฝ่ายเดินเข้าไปเอง”

—

เกรซวางกระดาษแผ่นหนึ่งไว้ตรงหน้า

หัวข้อใหม่:

ให้นักศึกษาเลือกคู่ปฏิบัติการทดลองด้วยตนเอง

และบันทึกผลตามเกณฑ์ในช่องท้ายแบบฟอร์ม

 (มีชื่อ: ดล, ภู, สิงห์, คุณพงษ์, และช่องเปล่าให้เขียนเพิ่มเอง) 

ลินมองชื่อทั้งหมด

หัวใจเต้นแรง

แต่มือ…สั่นน้อยลงกว่าเดิม

⸻

เย็นวันนั้น

ในห้องซ้อมดนตรีที่ไม่มีใครใช้

ลินยืนพิงเปียโน

เหงื่อเกาะบนหน้าอก

เสื้อในหลุดออกไปแล้ว กระโปรงถูกถลกขึ้นเหนือสะโพก

ชายหนุ่มรูปร่างผอมสูงคนหนึ่งยืนตรงหน้า

เขาคือ ดล — รุ่นพี่หน้าจืดที่มักทำตัวไม่เด่น

“แน่ใจนะ…”

“ว่า๻้๪๫๷า๹?”

ลินไม่ตอบ

เธอแค่ดึงมือเขา

วางมันบนสะโพกตัวเอง

แล้วกระซิบ

“อย่าหยุด…จนกว่าฉันจะร้องว่า ‘พอ’ ”