ตอนที่ 6
เคล็ดวิชา
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น”ชุนหยางลืมตาตื่นขึ้นมาภายในห้องมืดที่เหลือแสงจากตะเกียงเพียงเล็กน้อยเท่านั้นคราแรกชุนหยางแทบจะจำอะไรไม่ได้เพราะเพิ่งผ่านประสบการณ์เฉียดตายมาหมาดๆ แต่เพียงตั้งสติได้ครู่หนึ่งภาพความทรงจำของค่ำคืนที่ผ่านมาก็แล่นเข้ามาในหัวในครั้งเดียวจนชุนหยางสามารถจดจำความรู้สึกในค่ำคืนนั้นได้จนหมดสิ้น
“นั่นมันเื่อะไรกัน...”ชุนหยางหน้าซีดเผือดเมื่อจดจำความรู้สึกเมื่อคืนได้ไม่ว่าจะเป็ความรู้สึกสุขสมยามได้กอดรัดร่างของนายหญิงหรือความรู้สึกราวกับจะตายในยามที่นายหญิงใช้เคล็ดวิชามารราคะกับร่างของตนก็ตามถึงชุนหยางจะไม่ทราบว่าทำไมร่างกายของตนถึงรู้สึกราวกับกำลังโดนดูดพลังไปทั้งร่างแต่ชุนหยางก็รู้สึกหวาดกลัวความรู้สึกนั้นมากจริงๆยามพลังิญญาถูกดูดไปจนหมดแต่ก็นายหญิงก็ยังไม่ยอมหยุดและดูดซับพลังของชุนหยางไปเรื่อยๆนั้นยิ่งมันทรมานเสียยิ่งกว่าโดนฉีกกระชากร่างทั้งเป็เสียอีกความเ็ปราวกับร่างกายจะแตกสลายแถมยังไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่จะหายใจนั่นไม่ว่าอย่างไรชุนหยางก็ไม่อยากจะััมันอีกแล้ว
ตุบ...
ระหว่างชุนหยางกำลังสับสนว่ามันเกิดอะไรขึ้นอยู่ๆตำราเล่มหนึ่งก็ตกลงมาจากชั้นหนังสือที่วางอยู่ข้างๆเตียงไม่ทราบเพราะเมื่อคืนนายหญิงรุนแรงเกินไปหรือไม่ตำราเล่มนี้ถึงได้ตกลงมาได้
“เคล็ดวิชามาราคะ?”ชุนหยางขมวดคิ้วมองตำราที่ตกลงมาด้วยท่าทีประหลาดใจ ภายในห้องนี้มีตำราอยู่หลายเล่มและดูเหมือนตำราแต่ละเล่มต่างก็เป็เคล็ดวิชาอะไรสักอย่างทั้งนั้นแต่ไม่ทราบทำไมชุนหยางถึงรู้สึกสะดุดตากับตำราเล่มนี้เหลือเกินแถมชื่อของมันก็ยังทำให้ชุนหยางนึกถึงเื่เมื่อคืนอีกต่างหาก
พรึบ...
ชุนหยางพลิกหน้ากระดาษภายในตำราออกมาอ่านด้วยความรู้สึกข้องใจเป็อย่างมากและสิ่งที่ชุนหยางได้พบจากเนื้อหาภายในตำราก็ตอบคำถามที่ค้างคาใจชุนหยางได้ทั้งหมดที่แท้นายหญิงก็เป็ผู้ฝึกฝนวิชามารนี่เองสิ่งที่ชุนหยางโดนเมื่อคืนล้วนแล้วแต่เป็ขั้นตอนการฝึกฝนพลังิญญาของเคล็ดวิชามารทั้งนั้น
“...” ยิ่งอ่านเนื้อหาภายในตำราชุนหยางก็ยิ่งรู้สึกหายใจไม่ออกตลอดเวลาที่ผ่านมาชุนหยางเจอเื่ไม่เข้าใจมากมายภายในเรือนแห่งนี้ไม่ว่าจะเป็หลุมจำนวนมากที่พี่เจียลี่ขุดใช้กลบฝังอะไรบางอย่างหรือข่าวลือเื่ิญญาร้ายที่มักจะลักพาตัวชายหนุ่มให้หายไปนั่นอีกหากเนื้อหาในตำราเล่มนี้เป็เื่จริงนายหญิงก็คือสาเหตุของเื่ราวแปลกๆพวกนั้นเป็แน่ไม่สิเนื้อหาในตำราเล่มนี้จะไม่ใช่เื่จริงได้อย่างไรในเมื่อชุนหยางเองก็เกือบจะตายไปแล้วเพราะเคล็ดวิชาที่ว่านี่นา
กึก...
ระหว่างชุนหยางกำลังอ่านเนื้อหาภายในตำราเคล็ดวิชามารราคะอยู่นั้นอยู่ๆประตูห้องฝึกของนายหญิงก็ถูกเปิดออกพร้อมร่างของเจียลี่ที่กำลังเดินเข้ามาภายในห้องด้วยสีหน้าเศร้าหมองหลังจากนายหญิงฝึกฝนเรียบร้อยแล้วหน้าที่เก็บกวาดหลังจากนั้นก็เป็หน้าที่ของนางเช่นทุกทีเพียงแต่ครั้งนี้นางกลับไม่ได้เจอร่างไร้ิญญาที่กำลังนอนอยู่บนเตียงแต่กลับเป็ร่างของชุนหยางที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างหาก
“ชุนหยาง...นี่เ้ายังมีชีวิตอยู่งั้นหรือ”เจียลี่ที่คิดว่าชุนหยางตายไปแล้วแน่ๆทั้งใปะปนไปกับความรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาดเพียงแต่ยามนี้ดวงตาของหนุ่มน้อยที่นางเลี้ยงดูมาหลายปีกลับไม่ได้มองนางด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอีกแล้วยามชุนหยางเห็นนางเดินเข้ามาใบหน้าของชุนหยางเต็มไปด้วยความเ็ปและความรู้สึกผิดหวังแต่จะโทษเขาก็ไม่ได้ในเมื่อนางเป็ฝ่ายส่งเขาเข้ามาตายเองนี่นา
“พี่เจียลี่...” ถึงสีหน้าของชุนหยางจะไม่อาจยิ้มแย้มให้เจียลี่ได้แต่ถึงอย่างนั้นชุนหยางก็ยังเรียกหานางว่าพี่อยู่ดีถึงจะเ็ปที่เจียลี่ไม่ได้ช่วยเหลืออะไรตนแถมยังรู้เห็นเป็ใจอีกแต่ยามนึกย้อนไปก่อนที่พี่เจียลี่จะส่งชุนหยางเข้ามาในห้องฝึกนางได้แอบบอกใบ้บางอย่างให้ชุนหยางเอาไว้ด้วยสีหน้าท่าทางของนางยามนั้นและคำเตือนสั้นๆที่นางเผลอพูดออกมาทำให้เยื่อใยที่ชุนหยางมีต่อนางไม่ได้ขาดสะบั้นไปในทีเดียวและด้วยคำว่าพี่คำเดียวของชุนหยางนี่เองที่ทำให้เจียลี่รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่นางทำลงไปเป็อย่างมาก
“ชุนหยางเ้ามากับข้า...ยามนี้นายหญิงยังไม่ทราบว่าเ้ายังมีชีวิตอยู่หากเ้า...”เจียลี่ตั้งสติได้ก็รีบเข้าไปหาชุนหยางหมายจะพาชุนหยางออกไปจากห้องฝึกเสียปกติแล้วนางจะเป็คนจัดการกับศพโดยที่นายหญิงไม่เข้ามายุ่งหากนางอาศัยจังหวะนี้พาตัวชุนหยางออกไปแล้วอ้างกับนายหญิงว่านางเอาร่างของชุนหยางไปฝังเรียบร้อยแล้วตัวตนของชุนหยางก็จะหายไปจากบ้านสกุลซูในทันทีขอเพียงชุนหยางหนีออกไปได้ชุนหยางก็จะยังเอาชีวิตรอดแล้วหลุดพ้นจากบ้านหลังนี้ได้ในทันทีขอเพียงพาเขาออกไปเท่านั้น...
“ข้ายังไม่ทราบอะไรงั้นหรือ”ไม่ทราบว่าอะไรดลใจให้นายหญิงกลับมาที่ห้องฝึกทั้งๆที่ปกติจะปล่อยให้เจียลี่เป็คนจัดการทุกอย่างแท้ๆแต่ครั้งนี้ราวกับโชคชะตาเล่นตลกเจียลี่ที่พยายามจะพาชุนหยางหนีเพราะความรู้สึกผิดกลับโดนนายหญิงซูเยว่เซียงจับได้ก่อนที่จะออกจากห้องฝึกเสียด้วยซ้ำ
“น่าใจริงๆ ชุนหยางของข้าเ้ายังไม่ตายงั้นหรือ”นายหญิงซูเยว่เซียงยามเห็นชุนหยางยังมีชีวิตอยู่พลันยิ้มออกมาอย่างแสนมีความสุขก่อนหน้านี้ตอนนางกลับออกไปจากห้องฝึกััได้ว่าพลังิญญาที่ได้มาจากชุนหยางนั้นมากผิดปกติต่อให้เป็ร่างของชายหนุ่มที่ฝึกฝนมาอย่างดีแค่ไหนก็ไม่น่าจะมีพลังิญญาให้ดูดซับมากขนาดนั้นสาเหตุที่ทำให้นายหญิงหันหลังกลับมาก็เป็เพราะความรู้สึกนี้มันคล้ายคลึงกับตอนที่นางใช้ร่างของผู้ฝึกฝนิญญาที่เข้ามาบุกบ้านสกุลซูเพื่อดูดซับพลังิญญาไม่มีผิดมันเป็ความรู้สึกยามนางดูดซับพลังิญญาจากผู้ฝึกฝนพลังิญญาด้วยกันนั่นเอง
“ใช่จริงๆด้วยเ้าเป็ผู้มีพลังิญญาจริงๆ”นายหญิงซูเยว่เซียงเดินเลยผ่านร่างของเจียลี่ที่กำลังตัวสั่นเทาเพราะความกลัวเข้าไปหาชุนหยางก่อนจะใช้นิ้วมือของนางััใบหน้าของชุนหยางด้วยท่าทีพึงพอใจการที่ชุนหยางกลายเป็ผู้ฝึกฝนพลังิญญานั้นนับเป็ข่าวดีเป็อย่างมากนั่นเพราะผู้ฝึกฝนพลังิญญาสามารถใช้เป็แหล่งดูดซับพลังิญญาได้นานกว่าคนปกติมากซึ่งนั่นก็หมายความว่านางจะสามารถลิ้มรสชุนหยางได้นานขึ้นแถมนางก็จะได้ดูดซับพลังิญญาได้มากขึ้นไปอีก
“นายหญิง ท่านใช้เข้าฝึกฝนไปแล้ว ปล่อยให้เขามีชีวิตรอดไม่ได้หรือเ้าคะ”ยามเห็นนายหญิงกำลังจะใช้ชุนหยางฝึกฝนต่อเจียลี่กลับรู้สึกสงสารชุนหยางขึ้นมาจับใจเขาอุตส่าห์รอดชีวิตมาได้เหตุใดต้องถูกกระทำเช่นเดิมอีก
เพี๊ย!!
เจียลี่ออกปากขอร้องจบฝ่ามือของนายหญิงก็ตบเข้าที่ใบหน้าของเจียลี่อย่างจังด้วยกำลังของผู้ฝึกฝนพลังิญญาฝ่ามือนั้นทำเอาเจียลี่ถึงกับล้มกลิ้งลงกับพื้นเลยทีเดียวหากไม่ใช่เพราะเจียลี่รับใช้นางมานานป่านนี้ร่างของนางคงนอนหมดลมหายใจไปนานแล้ว
“ชุนหยางของข้า เรามาสนุกกันต่อเถอะ”นายหญิงซูเยว่เซียงเมินเฉยต่อท่าทีของเจียลี่ก่อนจะดันร่างของชุนหยางขึ้นไปนั่งบนเตียงอีกครั้งถึงยามนี้ชุนหยางจะปลุกพลังิญญาขึ้นมาได้แต่ระดับขั้นของชุนหยางที่เพิ่งก่อพลังิญญาขึ้นมาในร่างได้สำเร็จนั้นต่างกับนายหญิงที่ฝึกฝนมานานเกินไปถึงชุนหยางจะพยายามขัดขืนแค่ไหนก็ไม่อาจสู้กำลังของนายหญิงได้เลย
“นายหญิงข้าไม่อยากขอรับ”เพียงนึกถึงความรู้สึกเ็ปและหวาดกลัวที่ได้ประสบมาเมื่อคืนร่างกายของชุนหยางก็หนาวสั่นไปทั้งตัวชุนหยางหนีไปไหนไม่ได้แต่ก็ไม่อยากตกอยู่ภายใต้สถานการณ์เช่นนั้นอีก ทว่า...
“ไม่ได้ เ้าต้องเป็ของข้า...”นายหญิงซูเยว่เซียงจ้องมองดวงตาของชุนหยางพร้อมรอยยิ้มอันแสนยั่วยวนยามสบตากับนางร่างกายของชุนหยางกลับร้อนรุ่มไปหมดทั้งๆที่ในใจไม่อยากจะถูกนางััอีกแล้วสถานการณ์นี้เป็เหมือนเมื่อคืนไม่มีผิดต่อให้ชุนหยางเ็ปทรมานจนไม่เหลืออารมณ์ทางเพศอีกแล้วท่อนล่างของเขาก็ยังตื่นตัวเสมอราวกับอารมณ์ของชุนหยางไม่อาจบังคับร่างกายของตัวเองได้เลย
“ชุนหยางของข้า...” นายหญิงซูเยว่เซียงสอดใส่ท่อนล่างของชุนหยางเข้าไปในร่างของนางอีกครั้งโดยไม่สนว่าเจียลี่จะยังอยู่ในห้องหรือไม่นางเริ่มดูดซับพลังิญญาของชุนหยางอีกครั้งและเริ่มเพลิดเพลินไปกับความรู้สึกเสียวซ่านที่ชุนหยางกำลังมอบให้นางอย่างต่อเนื่องต่อให้ยามนี้ชุนหยางมีพลังิญญาในร่างแต่มันก็ทำได้เพียงลดความเ็ปที่ชุนหยางกำลังเผชิญและชะลอความรู้สึกหมดเรี่ยวแรงไปได้บ้างเท่านั้นหากนายหญิงซูเยว่เซียงยังดูดพลังิญญาของชุนหยางเช่นนี้ต่อไปไม่นานชุนหยางก็คงต้องตายจริงๆแน่
“อึก...”ความรู้สึกเ็ปราวกับร่างกายถูกฉีกกระชากเริ่มกลับมาอีกครั้งยามนี้ชุนหยางหัวสมองวุ่นวายสับสนไปหมดภายในห้วงความคิดมีทั้งเื่ของนายหญิงและเื่ที่ผ่านมาไหลย้อนเข้ามาเป็ฉากๆไม่ว่าจะเป็เื่ที่นายหญิงทำดีกับตนไปเพราะอะไรหรือเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับตนภายในบ้านหลังนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่นายหญิงทำทั้งหมดก็เพื่อฝึกวิชามารงั้นหรือเพื่อพลังอำนาจของผู้ฝึกฝนพลังิญญาเพื่อพลังที่จะอยู่เหนือทุกคนภายในเมืองจินซุยแห่งนี้งั้นหรือ วิชานั่น...
วูบ...
อยู่ๆความรู้สึกทรมานของชุนหยางก็ลดลงอย่างรวดเร็วความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงก่อนหน้านี้หายไปทีละน้อยจนชุนหยางเริ่มรู้สึกผ่อนคลายมากกว่าเดิมหลายเท่าวินาทีที่ชุนหยางนึกย้อนไปถึงจังหวะที่ได้อ่านเนื้อหาภายในตำรามารราคะนั้นทำให้ชุนหยางเผลอใช้เคล็ดวิชามารราคะดูดซับพลังิญญามาจากนายหญิงโดยไม่รู้ตัวพริบตานั้นชุนหยางรู้สึกราวกับร่างกายถูกเติมเต็มตรงกันข้ามกับนายหญิงที่ดูดซับพลังของชุนหยางได้น้อยลงความผิดปกตินี้ทำเอานายหญิงซูเยว่เซียงต้องหยุดการฝึกเอาไว้ชั่วคราวแล้วมองไปทางชุนหยางสลับกับมองไปรอบข้างด้วยท่าทีประหลาดใจ
“นี่เ้า...อ่านเคล็ดวิชาไปแล้วงั้นหรือ” นายหญิงซูเยว่เซียงยามเห็นตำรามารราคะถูกเปิดอ่านค้างเอาไว้บนโต๊ะก็ทราบได้ทันทีว่าความรู้สึกผิดปกตินี้คืออะไรยามนางดูดซับพลังิญญาจากชุนหยางชุนหยางเองก็ดูดซับพลังิญญาจากร่างของด้วยเคล็ดวิชาเดียวกันหากเป็เช่นนี้ต่อไปนางคงดูดซับพลังิญญาจากชุนหยางแทบไม่ได้เลยไม่สิบางทีชุนหยางอาจจะเป็ฝ่ายดูดซับพลังิญญาจากนางไปมากกว่าเสียด้วยซ้ำ
“เ้า...”ยามนายหญิงทราบว่าชุนหยางใช้วิชามารราคะดูดซับพลังิญญาไปจากตนเองกลับแสดงสีหน้าโกรธเกรี้ยวอย่างที่ชุนหยางไม่เคยเห็นมาก่อนนางหยุดการฝึกลงกลางคันก่อนจะใช้ฝ่ามือบีบคอของชุนหยางเอาไว้แน่นด้วยใบหน้าบูดเบี้ยวราวกับปีศาจร้าย
“เ้าสารเลว บังอาจแย่งพลังของข้า”ยามนี้นายหญิงซูเยว่เซียงทำให้ชุนหยางได้เห็นแล้วว่าสำหรับนางชุนหยางหาได้สำคัญไม่เมื่อเทียบกับพลังิญญาที่นางจะได้รับเมื่อชุนหยางเปลี่ยนจากที่ดูดซับพลังิญญาของนางเป็ผู้แย่งพลังิญญาของนางความรู้สึกที่นางมีต่อชุนหยางก็เปลี่ยนแปลงไปในทันที
“นายหญิง...นายหญิงแย่แล้วเ้าค่ะ” ระหว่างนายหญิงกำลังจะบีบคอชุนหยางให้ตายคามืออยู่ๆสาวรับใช้คนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาในห้องฝึกด้วยท่าทีตื่นใจนแทบไม่ได้สังเกตสภาพเหตุการณ์ภายในห้องเลย
“นายหญิงมีผู้ฝึกฝนพลังิญญาบุกเข้ามาเ้าค่ะ”สาวรับใช้คนนั้นรายงานเื่ที่เกิดขึ้นให้นายหญิงฟังก่อนจะได้เห็นว่าสภาพภายในห้องนั้นไม่ปกติเอาเสียเลยทั้งเจียลี่ที่นอนล้มอยู่กับพื้น ทั้งนายหญิงที่กำลังใช้มือข้างหนึ่งบีบคอชุนหยางจนลอยขึ้นเหนือพื้นเองก็ตาม
วูบ...
ไม่รอให้สาวรับใช้คนนั้นได้ทำความเข้าใจว่าภายในห้องฝึกนั้นกำลังเกิดอะไรขึ้นอยู่ๆร่างของหญิงสาวผู้สวมใส่หน้ากากกระต่ายขาวกลับปรากฏกายเื้ันางราวกับภูติพรายก่อนจะถือกระบี่เดินผ่านร่างของนางเข้ามาในห้องฝึกด้วยพร้อมจิตสังหารที่เด่นชัดจนแม้แต่ชุนหยางก็ยังััได้...
4K
