...หยางจิงหลิง...
ข้าเดินมานั่งล่นบนหลังคาเรือนของข้าเอง ข้านั่งดื่มสุราอยู่บนหลังคานับั้แ่ออกจากค่ายทหารมาก็ 7 วันแล้ว วันพรุ่งนี้ก็จะมีการแข่งขันต่อสู้เพื่อชิงแผ่นดินกัน ตัวของข้าเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงต้องทำเช่นนี้ แต่ก็ดีกว่าการสู้รบจนตายกันไปข้าง ข้านั่งดื่นสุราคนเดียวอยู่สักพักแม่รองก็มาหาข้า
"คาราวะแม่รอง"
"เ้าได้ฝึกวรยุทธบ้างหรือไม่"
"ฝึกทุกวันเ้าคะ แม่ใหญ่ให้ฝึกข้าเองก็ไม่รู้จะทำอะไรเ้าค่ะ การค้าขายข้าก็ไม่เก่งเสียเท่าไหร่นอกเสียจากการต่อสู้และกำลังข้าก็ไม่มีอะไรสู้พี่น้องคนอื่นได้"
"เ้าน้อยใจหรือ มารดาเ้ามีไหวพริบเก่งกาจ การต่อสู้ก็เฉียบคมมารดาเ้านั้นเก่งถึงเพียงนี้ เ้าเป็ทายาทเขา เ้าเองก็ต้องอยากเป็แบบเขามิใช่หรือ"
"เฮ้อ...ท่านแม่รองอยากให้ข้าไปร่วมงานพรุ่งนี้ใช่หรือไม่"
"ใช่"
"ได้เ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้าจะไป"
"งั้นคืนนี้เราสองแม่ลูกก็ดื่มกันเถอะ"
"เ้าค่ะ"
ในเช้าวันรุ่งขึ้น ท่านพ่อมาปลุกข้าั้แ่เช้าตรู่ ข้าถูกท่านพ่อจับแต่งกายด้วยชุดสตรีที่ใส่แล้ว สะดวกในการต่อสู้พอสมควร ท่านแม่ทั้ง 10 คนและพี่น้องทั้ง 15 คนรวมตัวข้าด้วยก็เดินทางเข้าวังพร้อมกับท่านพ่อตระกูลหยางเป็ตระกูลที่มีชื่อเสียงมาหลายชั่วอายุคนจึงทำให้เวลาออกงานให้กับราชวงศ์จึงต้องพาคนสำคัญไปด้วยทุกงานและท่านพ่อของข้าก็มีภรรยาที่เก่งกาจทั้ง 10 คนจึงต้องมาร่วมงานพร้อมกันส่วนพวกเราบุตรชายและบุตรสาวก็ต้องมาร่วมงานด้วยทุกครั้งเพราะท่านพี่หญิงสิบก็เป็ฮองเฮาเคียงบัลลังก์ พวกเราในฐานะที่สูงถึงเพียงนี้จึงต้องแต่งองค์ทรงเครื่องมาร่วมงานในพิธีต่างๆ ที่ทางแคว้นฉินจัดการ
"นายท่านหยาง ฮูหยินหยางทั้งสิบและคุณชายคุณหนูมาถึงแล้ว!!!"
เสียงประกาศของเหล่าขันทีทำเอาตัวของข้ารู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าทันทีเพราะเสียงที่ดังกระหึ่มของเขาทำเอาข้ารู้สึกอายเมื่อคนให้ความสนใจพวกเราแต่คนที่ได้รับความสนใจเยอะที่สุดเห็นจะเป็พี่ใหญ่กับพี่สามที่ดูงดงามแต่ก็ไม่อ่านทดแทนความงามของท่านพี่พี่สี่ได้ ชายงามอันดับหนึ่งในใต้หล้าหยางไซซี ที่ตอนนี้อภิเษกกับท่านอ๋องต่างแคว้นไปแล้ววันนี้ก็มาร่วมงานด้วยเช่นเดียว
"บุตรสาวบุตรชายตระกูลหยางงดงามเสียจริง"
"ใช่ ข้าเห็นแล้วรู้สึกใจเต้นแรงยิ่งนักเสียดายตอนนี้แต่งงานกันไปหลายคนแล้ว"
"ฮองเฮาของพวกเรายังเป็คุณหนูตระกูลหยางที่งดงามอีกด้วย"
"แต่สตรีและบุรุษตระกูลหยางนั้นล้วนมีแต่เขี้ยวเล็บที่ดุร้าย"
"ได้ยินมาว่าคุณหนูสิบเอ็ดตีสามีจนนอนหยอดน้ำข้าวต้มเชียวนะ"
"ขนาดนั้นเลยหรือ"
"จริงสิ ข้อหาที่นางตอบคือน่ากลัวมาก"
"ข้อหาอะไรหรือ"
พี่สาวของข้าเดินไปหยุดอยู่ที่ข้างลุกหลานขุนนางปากมากพวกนั้น สายตาที่ดูดุดันนั้นทำเอาคนพวกนั้นแทบจะขาดใจตายเพราะลืมหายใจไปชั่วขณะ
"เอ่อ..."
"บิดาเ้าติดเงินที่หอน้ำชาข้าอยู่ร้อยตำลึงทองเชียวนะ หรือจะให้ข้าทวงถามตอนนี้ หุบปากเ้าแล้วนั่งมองความงดงามของสตรีและบุรุษในงานวันนี้เถอะไม่เช่นนั้น เ้าจะได้ไปท่องเที่ยวปรโลก"
"เ้าสิบเอ็ด"
"เ้าค่ะท่านพ่อ ข้ามาแล้วเ้าค่ะ"
"น่ากลัวยิ่งนัก"
ข้าเดินมานั่งอยู่ข้างๆ พี่สิบสี่ก่อนที่ท่านพี่สิบสี่จะดูดวงให้ข้า พี่สิบสี่นางดูดวงแม่นเสียยิ่งกว่าอะไรเสียอีก นางดูแม่นจนข้าเองก็กลัวนางเช่นกัน
"ดวงของเ้านั้น่นี้จะเจอเนื้อคู่"
"ฮ่ะฮ่าๆ นี้ท่านพี่หญิงข้าพึ่ง 14 เองนะเ้าคะ ยังไม่ปักปิ่นด้วยซ้ำเนื้อคู่ข้าเกิดเร็วขนาดนั้นเลยหรือเ้าคะ"
"จริงไปนะ ข้าดูแล้วเนื้อคู่เ้าน่ะหากไม่แต่งงานตอน 15 ปี เ้าจะต้องตายก่อนวัย"
"จริงหรือเ้าคะ"
"จริงสิ"
"จริงหรือ"
"ท่านแม่สาม..."
"พี่ใหญ่ๆ สิบสี่นางทำนายดวงให้สิบห้าขอรับพี่ใหญ่"
ไม่นานท่านแม่ทั้งสิบคนก็หารือกันจนข้าชักจะปวดหัวขึ้นมา การต่อสู้ของทั้งสองฝั่งกำลังจะเริ่มขึ้น ข้ามองพวกเขาแต่ละฝ่ายนั้นมีแต่คนที่ดูเก่งกาจ แต่พอมองเห็นบุรุษผู้หนึ่งที่ท่าทางไม่ใช่คนที่แข็งแรงอะไรออกจะงดงามบอบบางเสียด้วยซ้ำ
"คนใส่ชุดสีน้ำเงินคนนั้นคือใครกัน"
"เขาคือเนื้อคู่ของเ้า"
"พี่สิบสี่เลิกพูดเล่นได้แล้ว ท่านรู้จักเขาหรือไม่"
"เ้าชอบเขาหรือ"
"ข้าชอบ...ชอบคนงาม"
แม้จะกล่าวออกมาเช่นนั้น แต่ข้ากลับรู้สึกชอบพอเขาจริงๆ หากแต่งงานแล้วข้าคงตัดใจ แต่ถ้าหากยังไม่แต่งงานข้าจะจับเขามาเป็ของข้าเอง การแข่งขันดำเนินกันไปแข่งศาสตร์ศิลป์ทั่วไปตลอดจนการแข่งขันกำลังการต่อสู้แต่อีกฝ่าย กลับส่งสตรีลงมากฏของกองทัพห้ามทำร้ายสตรีหรือสังหารสตรีเพราะถูกตั้งกฏเช่นนี้บุรุษที่ค่ายทหารจะดีกับสตรีมากกว่าสิ่งใด
"แคว้นซุ่ยเชียนเล่นเช่นนี้จะเอาเช่นไรกันแน่"
"คงอยากเอาชนะเต็มทน..."
"ข้าขอท้าสู้กับสตรีตระกูลหยางที่ยังไม่แต่งงาน คุณหนูห้าหยางหยุนลั่ว คุณหนูสิบสามหยางอิงซั่ว คุณหนูสิบสี่หยางซวงซวงและคุณหนูสิบห้าหยางจิงหลิง"
"เรียนถามแม่นางมีสิทธิ์อันใดถึงได้มาท้าบุตรตรีของข้าสู้เช่นนี้"
"ข้าคือองค์หญิงแคว้นซุ่ยเชียน ข้าได้ยินคำเล่าลือว่าสตรีตระกูลหยางต่างมีเขี้ยวเล็บดุร้ายยิ่งกว่าแม่เสือข้าจึงมาขอท้าสู้กับพวกนาง หรือพวกเ้าอยากแข่งกับสตรเช่นข้า"
"แต่ข้าว่า..."
"งั้นก็เอาสิ ข้าในฐานะพี่ห้าของบุตรสาวตระกูลหยางจะร่วมแข่งครั้งนี้กับเ้า น้องๆว่าเช่นไร"
"ข้าเอาด้วยเช่นกันเ้าค่ะ"
"ข้าก็เอาด้วย"
"งั้นตกลงตามนี้"
นางคงมั่นใจในฝีมือตนเองมากถึงได้มั่นใจถึงเพียงนี้ กล้ามาท้าสู้กับสตรีตระกูลหยางรนหาที่ตายยิ่งนัก ข้ามองไปหาพี่หญิงหยางไป๋ที่พึ่งหย่ากับสามีมาพักฟื้นร่างกายเกือบเดือนตอนนี้นางแข็งแรงดีแล้วนางมองมาที่ข้าก่อนที่ข้าจะมองไปยังฝ่ายของซุ่ยเชียนกลับพบว่าอีกฝ่ายมีคนเยอะกว่า
"ข้าว่าฝั่งท่านมีคนเยอะกว่า พี่สาวข้าหย่าสามีมานับว่าเป็สตรีที่ไม่มีสามี ให้นางเขาร่วมได้หรือไม่"
"ย่อมได้อยู่แล้ว"
"เช่นนั้นก็ดี..." พวกเ้าคงไม่รู้สินะว่าพี่สาวข้าล้มทหารพวกศัตรูด้วยตัวคนเดียวเมื่อศึกที่แคว้นหรงเมื่อ 2 เดือนก่อนหาเื่ตายโดยแท้
3K
