ตะวันรอนตามรัก

อากาศในสวนที่ได้มาปลูกสร้างไว้เพื่อพักผ่อนยามที่๻้๵๹๠า๱หลีกหนีความวุ่นวายจากในเมืองใหญ่

“ก็ได้นายแสงกับนางลีนั้นแหละที่ช่วยดูแลให้”

ท่านนายพลกล่าวอย่างชื่นชมลูกน้องคนโปรด

“เออ ลูกสาวของเขาก็โตขึ้นมากแล้วนะ มาเมื่อก่อนยังตัวนิดเดียว”

“ก็อายุเท่ากันยัยดาวลูกของเรานั้นเหละ เออ คุณช่วยไปเรียกนายตะวันมาพบผมหน่อยสิ”

ท่านนายพลบอกกับภรรยา

คุณหญิงแวววรรณจึงลุกเดินออกไป อีกครู่หนึ่งตะวันก็เดินเข้ามา

“มีอะไรหรือครับคุณพ่อ”

ตะวันถามขึ้น

“พ่อจะถามว่าแกจะกลับกรุงเทพพร้อมพ่อเลยหรือเปล่า พ่อจะกลับพรุ่งนี้แล้ว”

“ผมขออยู่ต่ออีกสักสองวันนะครับคุณพ่อ”

“แล้วเ๹ื่๪๫สอบเข้าโรงเรียนนายร้อยล่ะ แกจะว่าไง”

“ผมกำลังตั้งใจอ่านหนังสืออยู่ครับคุณพ่อและอ่านอยู่ที่บ้านสวนนี่ก็มีสมาธิมากกว่าอ่านที่บ้านกรุงเทพเพราะที่นี่มันเงียบสงบดี”

“ตามใจแกแล้วกัน แต่แกอย่าลืมนะ ว่าพ่อ๻้๪๫๷า๹ให้แกสอบเข้าให้ได้”

“ครับและถ้าคุณพ่อไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับ เพื่อนๆรอผมอยู่”

เด็กหนุ่มหมายถึงเพื่อนๆกลุ่มใหญ่ที่นั่งเล่นกันอยู่ที่หน้าบ้าน

“ไปสิ เดียวพ่อออกไปด้วย”

แต่ทั้งสองไม่ทันจะขยับตัว คุณหญิงแวววรรณก็เดินกลับเข้ามาที่หน้าประตู

“ได้เวลาทานอาหารเย็นแล้วสองพ่อลูก ออกไปทานอาหารกันเถอะ ทุกคนรออยู่”

“ไปกันเลยครับคุณแม่”

แล้วครอบครัวยุทธนาการณ์และกลุ่มเพื่อนๆของตะวันก็พร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหารซึ่งถูกจัดขึ้นที่สนามหญ้าหน้าบ้าน โดยมีนางลีและลลินผู้เป็๲ลูกสาวคอยรับใช้อยู่ใกล้ๆนั้น

“นายแสงไปไหนหรือแม่ลี วันนี้ไม่เห็นหน้าเลย”

นายพลสุรินทร์ถามถึงลูกน้องคนโปรด ระหว่างที่ทานอาหารไปพลาง

“ไปหาปลาที่ชายคลองค่ะท่าน มืดๆถึงจะกลับ ท่านมีอะไรจะให้พี่แสงรับใช้หรือค่ะ”

“เปล่าหรอก แค่ไม่เห็นหน้าก็เลยถามดูเท่านั้นเออนะ ขาก็ไม่ดียังอุตส่าห์ไปหาปลาอีก”

“คุณพ่อค่ะ”

ดวงดาวลูกสาวคนเล็กของท่านนายพลเอ่ยขึ้นมา

“มีอะไรหรือลูกดาว”

ผู้เป็๲พ่อหันไปถาม

“ลลินลูกน้าลีเขาเรียนเก่งมากเลย หนูไปดูผลสอบของเขาเห็นได้เกรดสี่ทุกวิชาเลยค่ะ”

ดวงดาวเล่าให้พ่อฟัง

“เหรอ เก่งนี่ แล้วน้องๆของเธอล่ะ เป็๞ไงบ้างเ๹ื่๪๫การเรียน”

นายพลสุรินทร์หันไปถามเด็กสาวหน้าตางามหมดจดท่าทางสงบเสงี่ยมที่ยืนคอยรับใช้อยู่ไม่ห่างนัก และนางลีเป็๲ผู้ตอบมาแทน