"จะไม่เป็ได้ไง?" โจวชิงฝานพูดด้วยความอึ้งทึ่ง
"ก็แค่จูบนะแค่ริมฝีปากแตะกันเฉยๆ นายไม่เห็นต้องทำอะไร"
"ฉันจะทำตัวไม่ถูก"ป๋ออวิ๋นยี่หลุบตาต่ำลงพูดด้วยเสียงเรียบเฉย
"ฉันไม่รู้ว่าควรวางมือไว้ตรงไหนรู้สึกตัวเองเหมือนตัวตลกก็เลยอดไม่ได้ที่จะผลักคนอื่นออก"
โจวชิงฝานรู้สึกเ็ปข้างในใจ
"เสี่ยวยี่ไม่มีใครรู้สึกว่านายเป็ตัวตลกหรอก นายออกจะหน้าตาดีขนาดนี้ เขามีแต่จะดีใจตื่นเต้นที่ได้จูบกับนายไม่ได้รู้สึกตลกสักนิด"
"แต่ว่า..."เด็กหนุ่มก็ยังคงขมวดคิ้วเป็ปมพูดเอ่ยเสียงแ่เบา
"แต่ฉันก็ยังกลัวอยู่ดี"
โจวชิงฝานเห็นใจจนหัวใจกองมารวมกันแล้วเขาจำได้เมื่อก่อนตอนเป็เด็ก ป๋ออวิ๋นยี่ก็เคยบอกว่ากลัวเพื่อนเกลียดเขาแต่ไม่รุนแรงขนาดนี้ เขาปลอบใจอธิบายแป๊บเดียวก็หาย
แต่ว่าตอนนี้...
"หรือไม่ก็..."โจวชิงฝานลังเลไปสักพักกว่าจะพูดเอ่ยออกมา "หรือไม่ก็...ฉันสอนนาย"
ป๋ออวิ๋นยี่เงยหน้าขึ้นฉับพลันั์ตาเหมือนสุนัขหมาป่าดวงตาไม่กะพริบจ้องมองคนตรงหน้า
“สอนยังไง"
โจวชิงฝานกระแอมไอเบาๆหลบสายตาอยากรู้ของเด็กหนุ่ม
"นายรู้สึกตอนถ่ายฉากจูบเก้ๆกังๆ ใช่ไหม? มือไม่รู้จะวางไหนทำตัวไม่ถูกกลัวคนอื่นดูถูกใช่ไหม ฉันจะฝึกไปพร้อมๆกับนาย นายต้องเตรียมท่าทีให้ดี เดี๋ยวพอตอนเข้าฉากกับนางเอกทำตามนี้ก็จะไม่รู้สึกอึดอัด"
ป๋ออวิ๋นยี่พยักหน้ารัวๆ
"ได้"
พูดจบเด็กหนุ่มก็ก้าวเท้าขึ้นไปข้างหน้าบีบคางของชายหนุ่มกำลังจะจูบโจวชิงฝานตกตะลึงรีบถอยหลังไปสองก้าว
"ทำอะไรอะ?"
ป๋ออวิ๋นยี่เลิกคิ้วั์ตาเบื่อหน่าย
"หลบทำไมจะสอนฉันไม่ใช่เหรอ?"
โจวชิงฝานกระแอมเบาๆ มองที่มือของเด็กหนุ่มก่อนจะเอ่ยขึ้น
"จูบก็จูบสิจับคางทำไม"
ให้ความรู้สึกเหมือนเขาเป็เด็กผู้หญิงที่อ่อนแอกว่า
ป๋ออวิ๋นยี่ทำเป็ถูมือไปมากำลังซึมซับความอบอุ่นที่ได้ััไปเมื่อกี้
"จูบกันไม่ใช่แบบนี้เหรอ?ไม่จับคางให้แน่นจะจูบให้ลึกได้ไง?"
สีหน้าของโจวชิงฝานอึดอัดเล็กน้อย
"นายกับหลี่เยี่ยนปิงแสดงฉากนี้ไม่จำเป็ต้องจูบกันลึกซึ้งในเื่นี้นายสองคนเป็วัยรุ่นที่อายุ 17-18กับเื่แบบนี้ถือว่ายังอยู่ใน่ใสๆ เพราะฉะนั้นจูบกันเหมือนกบััผิวน้ำก็พอ"
"กบััน้ำเหรอ?"เด็กหนุ่มถามด้วยความงุนงง
"ใช่" โจวชิงฝานพยักหน้าก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยกคางขึ้นจูบเข้าที่ริมฝีปากของเด็กหนุ่มแล้วถอยออก
"ก็แบบนี้แหละ ริมฝีปากแตะกัน"
ป๋ออวิ๋นยี่ใมากยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ดวงตาเบิกกว้างค้างไว้ ใบหูที่ขาวนุ่มกลับกลายเป็สีแดง
โจวชิงฝานเห็นเด็กหนุ่มนิ่งเงียบไปรู้สึกกลัวขึ้นมารีบแตะไหล่ของเด็กหนุ่ม
"ฟังเข้าใจแล้วใช่ไหมไม่ต้องอึดอัด พอถึงเวลานั้นก็ทำเหมือนฉัน แตะริมฝีปากของหลีเยี่ยนปิงก็พอ"
ป๋ออวิ๋นยี่ก้มหน้าลงไป
"ก็ยังไม่อยากจูบอยู่ดี”
โจวชิงฝานรู้สึกคับแน่นที่อก
"คือที่ฉันพูดกับนายไปเยอะแยะคือเสียเปล่าใช่ไหม?ทำไมนายดื้อแบบนี้"
"ผิดที่ฉันเหรอ?"
ป๋ออวิ๋นยี่เงยหน้าทันทีั์ตาแข็งเย็น
"ไหนบอกจะสอนฉันไงแต่ตอนฉันจูบนาย นายก็หลบยังไม่ให้จับคางอีกเฮอะ เฮอะ เฮอะ ครูโจวถ้าไม่เต็มใจจะสอนฉันก็ไม่ต้องเสแสร้งได้ไหม?"
โจวชิงฝานโดนตอกกลับจนพูดอะไรไม่ออก ผ่านไปสักพักจึงเอ่ยขึ้น
"ฉันไม่มีความหมายอื่นเมื่อกี้ที่หลบนายเพราะนายมาแบบไม่ทันตั้งตัว ฉันยังไม่ทันได้เตรียมใจ"
"แล้วตอนนี้ตั้งตัวแล้ว?"
โจวชิงฝานเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่ยังคงความเป็วัยรุ่นที่หล่อเหลาแล้วอยากหัวเราะจริงๆทำไมต้องรู้สึกอึดอัด ในใจของเขาป๋ออวิ๋นยี่เป็เด็กที่เรียกเขาพี่ชายและเดินตามตูดต้อยๆอยู่แล้ว แค่โดนเด็กนี่จูบทีเดียวไม่เห็นเป็ไร
ยิ่งไปกว่านั้นตอนป๋ออวิ๋นยี่อายุเจ็ดแปดขวบเขาก็จูบเด็กหนุ่มไปไม่น้อยป๋ออวิ๋นยี่ตอนเด็กน่ารักกว่าตอนนี้ที่เ็าเยอะ ใบหน้ากลมเล็กดวงตากลมโตจมูกขาวๆเล็กๆ เวลายิ้มมีลักยิ้มเล็กๆ โผล่ให้เห็น ใครเห็นก็ต้องชมเขาว่าเด็กคนนี้น่ารักจริงๆมีน้องชายที่น่ารักแบบนี้ไม่ดีใจคงเป็เื่ไม่จริงทุกครั้งที่เลิกเรียนเขาจะอดไม่ไหวที่จะอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแล้วหอมซ้ายทีขวาทีเหมือนหยอกเล่นกับสุนัขตอนเด็กจูบกันก็ไม่เห็นเป็อะไรตอนนี้คงไม่ต้องอึดอัดเหมือนกัน
พอครุ่นคิดได้โจวชิงฝานช้อนตาขึ้นมอง พูดเสียงเบา
"จูบก็จูบสิไม่ได้บอกว่าจะไม่สอนนาย นายจะตื่นเต้นทำไม?"
ป๋ออวิ๋นยี่หายใจลึกๆ
"จูบได้?"
"ได้"
"นายจะไม่หลบใช่ไหม?"
"ไม่หลบแล้ว"
ป๋ออวิ๋นยี่ยกขนตางอนขึ้นได้คืบจะเอาศอก
"ฉันจะจับคางของนาย"
โจวชิงฝานนิ่งชะงักไปมองเห็นั์ตาที่้าต่อรองของเด็กหนุ่มแล้วเอ่ยด้วยความปลง
"บีบเลยบีบท่านชาย ขอแค่นายไปตั้งใจถ่ายละครยังไงก็ อุ๊บ... อืม...” คำสอนของโจวชิงฝานติดตรงคอหอยโดยไม่ทันตั้งตัวเด็กหนุ่มบีบคางของชายหนุ่มแน่น กระแทกริมฝีปากลงมาด้วยความเร็ว
รุนแรงจริงๆโจวชิงฝานรู้สึกฟันโดนชนจนปวด เด็กหนุ่มเหมือนคนที่เดินอยู่กลางทะเลทราย เดินจนหิวน้ำมากกัดริมฝีปากของชายหนุ่มไม่หยุดดูดซับเอาความอบอุ่นในปากของเขา
โจวชิงฝานนึกว่าตัวเองจะตอบโต้แต่ว่าลมหายใจที่ร้อนระอุนั้นทำให้ชายหนุ่มมีความรู้สึกเหมือนป๋ออวิ๋นยี่จะดูดเอาอวัยวะภายในออกจนหมด
"ซี้...อุบ...หยุดได้แล้ว” โจวชิงฝานผลักเด็กหนุ่มออกจับริมฝีปากที่บวมขึ้นมาเล็กน้อยของตัวเองพูดด้วยอารมณ์เสียเล็กน้อย
"ฉันทำอะไร นายทำไมต้องกัดคนอื่นด้วย"
ป๋ออวิ๋นยี่ใช้ลิ้นเลียริมฝีปากที่มีเืซิบอยู่ของตน
"ช่วยไม่ได้ ปากของคุณโจวนิ่มดีเหมือนวุ้นผลไม้ จูบไปจูบมาก็เลยอยากกัด"
โจวชิงฝานรู้สึกแค้นในใจลึกๆสัตว์ตัวน้อยที่ยิ่งโตยิ่งเืเย็น ป๋ออวิ๋นยี่ต้องจงใจแน่นอนเ้าเด็กนี่จงใจต่อกรกับเขาอยากให้เขาเจ็บ!โจวชิงฝานกัดฟันกรอด เอามือเช็ดคราบเืที่ติดอยู่กับริมฝีปากด้วยสีหน้าบึ้งตึง
"ตอนนี้ได้ยัง? รู้แล้วใช่ไหมจูบยังไง"
ป๋ออวิ๋นยี่เลิกคิ้วขึ้นถามลอยๆ
"ถ้าหากฉันบอกว่าไม่เข้าใจคุณโจวจะยอมสอนฉันอีกครั้งไหม?"
โจวชิงฝานหัวเราะหึไปทีหนึ่ง
"ถ้ายังทำไม่เป็อีกก็ไม่ต้องเรียนแล้วครูจะเป็ตัวแทนในฉากนี้เอง ฉันจูบแทนนายเอง"
"นายกล้าเหรอ!"ป๋ออวิ๋นยี่สายตาคาดโทษ
***ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/6f022e7fc3e41d1a313199c112713c91
***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่หมาป่าน้อยของนายซุปตาร์ที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #หมาป่าน้อยของนายซุปตาร์ #readAwrite ด้วยน้า
1K
![พี่เขยตัวร้ายกับนายหน่อมแน้ม(ปราบตะวัน) [20+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721723466_16521964.webp)
