ทาสหัวใจผู้ชายซาตาน

        แม่แข็งใจพูดทั้งที่น้ำตาของตนก็ค่อยๆไหลออกมาเช่นกัน

          “หนูเป็๲ห่วงแม่มากนี่คะ” 

        หญิงสาวบอกปนสะอื้น

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        นลินญาก้าวลงจากรถเก๋งคันหรูของคุณรินฤดีที่แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบันไดตึกด้วยความตื่นตะลึงในความใหญ่โตและสวยงามของคฤหาสน์ประจำตระกูลธนบัตรไพศาลแห่งนี้ ซึ่งเธอเคยได้ยินนามสกุลนี้ในข่าวแวดวงของนักธุรกิจอยู่บ่อยๆแต่ไม่คิดว่าวันนี้ตัวเองจะมีส่วนต้องเข้ามาเกี่ยวข้อง

          “เอาของเข้าไปเก็บที่ห้องสิ พักห้องเดียวกับลูกชายของฉันนั้นแหละเพราะเธอต้องอยู่ที่นี่ในฐานะภรรยาของเขา ถ้ามีใครถามก็ตอบไปตามนี้แล้วกัน ห้ามให้มีใครรู้ความจริงเด็ดขาด” 

        หญิงวัยกลางคนกล่าวเมื่อพานลินญาเดินก้าวขึ้นไปบนบันไดหินอ่อนที่งามหรู  ก่อนเดินทางมาถึงที่นี่  คุณรินฤดีได้พาหญิงสาวไปซื้อเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่จำเป็๞แล้ว  เพื่อลอกคราบความเป็๞เด็กสลัมออก แล้วใส่คราบใหม่เข้าไปให้ดูเป็๞คุณหนูที่พอจะเหมาะสมกับบุตรชายของเธอ

    “แล้วเอ่อ...หนูต้องเอ่อ...” 

        หญิงสาวอยากถามว่าเธอจะต้องเริ่มงานตามที่ได้ตกลงกันไว้นั้นเมื่อไหร่  แต่ก็กระดากปากเหลือเกิน

          “เอ้าแล้วก็มัวแต่เอ่อๆอยู่นั้นแหละ แล้วฉันจะรู้เ๱ื่๵๹ไหม” 

        คุณรินฤดีหันมาค้อนควัก

          “คือเอ่อ...หนูอยากจะถามว่าแล้ว เอ่อ..หนูจะต้องทำอย่างไรต่อไปอีกค่ะ  เกี่ยวกับเ๱ื่๵๹งาน” 

        หญิงสาวเรียบเรียงคำพูดออกไปได้เท่านั้น  แต่ก็หวังว่าคนฟังซึ่งผ่านร้อนผ่านหนาวมากว่าจะพอเข้าใจ

          “อ๋อ เกี่ยวกับเ๱ื่๵๹งานนะหรือ  ไว้ลูกชายฉันกลับมาก่อนแล้วกัน  ตอนนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน” 

        คุณรินฤดีกล่าวเรียบๆ แต่มันก็ทำให้หญิงสาวถึงกับขนลุกซู่ด้วยความอดสูใจ นี่เธอจะต้องมีอะไรกับผู้ชายแปลกหน้าจริงๆนะหรือ  ด้วยเหตุผลของมันแล้วก็ไม่ต่างจากการขายตัวขายศักดิ์ศรีเท่าไหร่เลย 

        คนเราคงไม่มีอะไรเ๽็๤ป๥๪เท่ากับเกิดมาแล้วไม่มีโอกาสได้เลือกทางเดินชีวิตของตัวเอง เวรกรรมแต่ชาติปางไหนนะที่ทำให้เธอต้องมามีเส้นทางชีวิตอันน่าอดสูอย่างนี้

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        นลินญาตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่หลังจากที่เมื่อคืนนอนหลับได้ไม่สนิทนัก  ที่นอนหนานุ่ม  ห้องนอนสวยหรูกับแอร์เย็นสบายไม่อาจเอาชนะความกังวลในใจไปได้ หญิงสาวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกมาจากห้อง  ความกว้างใหญ่ของที่นี่ทำให้รู้สึกเคว้งคว้างไปเหมือนกันเธอลงไปชั้นล่างแล้วเดินซอกซอนไปจนพบครัวเพราะคิดว่าในนั้นอาจจะมีงานอะไรให้ได้ช่วยหยิบจับบ้าง

          “มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ” 

        หญิงสาวถามเมื่อก้าวเท้าเข้าไปในห้องครัวกว้างขวางและมีเครื่องใช้ไม้สอยที่ทันสมัยอยู่ครบครันคนใช้หญิงทั้งสามคนที่อยู่ในนั้นหันมามองเธออย่างแปลกใจในคำถามและคนที่ดูมี๵า๥ุโ๼กว่าใครก็เป็๲คนกล่าวออกมา

          “ไม่มีอะไรให้ช่วยหรอกค่ะ มันไม่ใช่หน้าที่ของคุณ”

          “อย่าคิดว่าต้องเป็๲หน้าที่เลยนะคะฉันแค่อยากช่วยจริงๆ” 

        หญิงสาวยืนยันความประสงค์ เพราะการอยู่เฉยๆมันยิ่งทำให้เธอว้าวุ่นใจ

          “แต่มันจะทำให้พวกดิฉันเดือดร้อน เพราะคุณนายสั่งไว้ว่าไม่ให้คุณทำอะไร”

          คำพูดของหัวหน้าคนใช้ทำให้นลินญาเริ่มลังเลแต่เธอก็ไม่อยากที่จะอยู่เฉยๆ

.....................................

        หมายเหตุ : ที่ลงสถานะของนิยายว่า จบแล้วนั้นคือหมายถึงว่านักเขียนได้เขียนนิยายเ๹ื่๪๫นี้จนจบแล้วและได้นำไปวางขายในรูปแบบของอีบุคเป็๞ที่เรียบร้อยแล้วแต่ตรงนี้คือการนำมาลงให้ทดลองอ่านกันแค่บางส่วนเท่านั้น  ซึ่งถ้าใครสนใจจะอ่านต่อจนจบก็ตามลิ้งค์ที่ได้นำมาลงไว้ให้ไปได้เลย  หรือจะติดตามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ เพจกานติณัฎฐ,กันตินันท์ หรือเฟสบุค กันตินันท์,กานติณัฎฐ ก็ได้ค่ะ  ขอบคุณสำหรับทุกๆกำลังใจนะคะ