“น้อมบัญชาฝ่าา”ย่อตัวลงช้าๆ ว่าแต่ฝันทำไมฝันยาวเลย ฝันจนจบเื่เลยหรือเมื่อไหร่จะตื่น
“ฝ่าาประทานเครื่องเสวย”อือหือของน่ากินทั้งนั้น อี่ตาพระเอกไปไหนเสียตามท้องเื่พี่แกจะต้องมายืนแอบมองนางเอกอยู่ไม่ไกลนักคอย ปกป้องอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ
“หวูจินเฟยลี่”เสียงเรียกคุ้นเคย อ๋ออีตาแม่ทัพหน้าขาวนั่นเอง
“แม่ทัพเว่ย”แกล้งย่อกายลงอ่อนช้อยงดงาม เว่ยจี้มองร่างบางงดงามด้วยความรู้สึกแปลกๆ เมื่อเช้ายังโวยวายพอตกเย็นอ่อนหวานน่ารักน่าอ็นดูมิน่า ทั้งฝ่าาทั้งซินอ๋องทั้งหวงซุน ต่างพากันแย่งชิง หนึ่งบุรุษ หลงใหลหนึ่งบุรุษ หมายปองหนึ่งบุรษ ้า
“ข้ามาดูความเรียบร้อยของเ้าว่าผ่านไปด้วยดีหรือไม่ มีสิ่งใดขัดข้องไหมในการเข้ามาอยู่ในเรือนรับรอง”
“ไม่ไม่ไม่ ทุกอย่างดีที่สุดแล้ว จินเฟยลี่กำลังคิดว่าจะขอบคุณท่านแม่ทัพที่ช่วยไว้เมื่อเช้านี้”
เว่ยจี้ เกาหัวแกรกๆ เขา ไม่ได้ช่วยแค่เพียงกะจังหวะว่า หวงซุนจะมาเพราะเขารู้ดีว่าใต้เท้าหวูจะต้องเดินทางไปขอร้องหวงซุนทางใต้ เขากับอาจารย์ใต้เท้าหวูสนิทสนมกันไม่น้อยมักจะปรึกษาหารือ ส่วนมากเป็เื่ของฝ่าาที่มักจะทำเื่ให้หนักใจ
“ไม่ต้องขอบคุณข้า อาจารย์ดีกับข้าไม่น้อย เ้าเป็บุตรีคนเดียวของอาจารย์มีหรือข้าจะไม่อยากช่วย”
มะลิยิ้ม ตามท้องเื่ท่านเแม่ทัพเว่ยผู้นี้ไม่รู้ใจตัวเองพอๆ กับที่ หวูจินเฟยลี่ไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพมีใจ แต่มะลิรู้555ก็อ่านมาสะขนาดนั้น
“ท่านแม่ทัพกินอะไรหน่อยไหม ข้ากำลังหาเพื่อนร่วมทานข้าวเย็นด้วยกัน”เอาหมอนี่เป็ไม้กันหมาอย่างน้อยหากว่าของกินพวกนี้มียาพิษหรือยานอนหลับ แม่ทัพหน้าขาวนี่จะต้อง โดนก่อนแน่ๆ
“จะดีหรือ ท่านเป็ถึง ว่าที่พระชายาของหวงซุน”
“555ไม่เป็ไรข้าบอกว่าไม่เป็ไรก็ไม่เป็ไร”ไม่กันหมาต้องมาแล้ว จะไม่กินก็ไม่ได้ ในเมื่อท้องร้องแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าอันไหนมียานอนหลับผสมอยู่ตามท้องเื่ ในหนังสือของอาจารย์นักเขียนไม่ได้บอกไว้เสียหน่อยว่า อาหารชนิดใดบอกเพียงแต่ว่าเมื่อกินเข้าไปแล้วนางเอกก็จะโดนเคลม เอาวะจะเคลมก็ต้องดูหน้าดูหลังหน่อย มะลิ ไม่ใช่หมู
“คงไม่ได้ ข้าน้อยคงต้องของอำลาเพียงเท่านี้หวูจินเฟยลี่ท่านกินเสีย ไม่ได้กินของดีดีมาหลายวันแล้วหลังจากที่ถูกจองจำนับว่าฝ่าาทำคุณไถ่โทษ”
555มันเป็ไปตามพล็อตเื่สิท่ากินคนเดียวหลับไปคนเดียว ฮ่องเต้ตัวร้ายนั้นก็จะเข้ามาตัดเข้าโคมไฟแต่ช้าก่อน
ไม่กินไม่กินแขวนท้องรอดีที่สุด เื่อะไรในเมื่อรู้ทั้งรู้จะเอาตัวเองไปเสี่ยงทำไมหล่อก็หล่อเถอะ ไม่มีผลกับมะลิ
“ฮ่องเต้เสด็จจจจจ”มะลิสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อืมเตรียมรับมือ หอบแฮ่กๆ แต่ก็สามารถเปลี่ยนท่าทีเป็นิ่งเฉยทั้งๆ ที่ก่อนหน้านั้นวิ่งวุ่น
“เฟยลี่ ถวายพระพรฝ่าา” จะทำเป็แข็งข้อก็จะถูกปะาหากทำเป็อ่อนข้อก็จะต้องถูกรังแก
“ลุกขึ้น”สายตาคมกริบมองไปที่ อาหารบนโต๊ะซึ่งตอนนี้มะลิใช้ตะเกียบเขี่ยกระจัดกระจาย และเทบางส่วนใส่ในห่อผ้าเอาไปซุกใต้ไว้เรียบร้อยแล้ว เหลือบตามองอาหารบนโต๊ะอาหารมีร่องรอยว่าถูกมะลิจัดการไปบ้างแล้ว แบบยิ้มๆ มาแบบนี้จะต้องมาดูว่ามะลิกินหรือเปล่าใช่ไหมรอบคอบเสียจริง
“อาหารค่ำในวันนี้ รสดีถูกปากหรือไม่”ทำมาพูดดี เสือร้ายเมื่อเช้ายังจะฆ่าแกงกันอยู่เลย ยิ้มมุมปากด้วยท่าทีที่มะลิมองว่า ตัวร้ายบ้าอะไรทำไม่หล่อจังวะ
“รสดีไม่น้อยเฟยลี่กำลังคิดว่าเครื่องเสวยในวังหลวงแห่งนี้รสดีที่สุดอิ่มแปล้เลยทีเดียว”
ลูบท้องที่แฟ่บ พยายามลุ้นว่าท้องจะร้องหรือเปล่า
“แทนคำขอโทษ ข้าต่อไปนี้จะไม่ระรานเ้า ที่เป็ถึงว่าที่ชายาของหวงซุน
“เนื้อปลาดีต่อสุขภาพเ้ากินไปหรือยัง”มะลิกดัฟันยิ้ม
“กินไปแล้วค่ะ”
“รสหวานอมเปรี้ยวของปลานึ่ง บ๊วย เ้าคงชอบ”
อร่อยที่สุด บ๊วยทำให้เนื้อปลาหวานนุ่มและมีรสเปรี้ยวนิดๆ ”เฉินตงหัวยิ้มมุมปาก ปลานิ่งบ้วยเป็เมนูที่เขาอุปโลกน์ขึ้นความจริง ปลานิ่งที่ยกมาเป็ปลานิ่งซีอิ๊วซึ่งรสชาติหวานมันมิได้มีรสเปรี้ยวแม้แต่น้อยมะลิหลงกลตัวร้าย
“แล้วไก่ตุ๋นเห็ดหอมเล่ารสดีหรือไม่”
“ หา ไก่ตุ๋นเห็ดหอม ...รสดีที่สุดเนื้อไก่เปื่อยยุ่ยเห็ดหอมก็เหนียวนุ่ม อร่อยเสียจริง”
เฉินตงหัวรู้สึกว่าหวูจินเฟยลี่คนนี้โกหก ในเมื่อทั้งไก่และปลา หาใช่่อย่างที่เขาพูดจาหลอกล่อไม่นางไม่ได้แต่ต้องอาหาร ขมวดคิ้วเหตุใดจึงมีอุปนิสัยเปลี่ยนไปปกตินาง แทบจะไม่กล้าขยับปาก เอาแต่นิ่งเงียบแล้วยังร้ายลึก เขาอยากนางเพราะเพียงครั้งแรกที่พบหน้า ใจของเฉินตงหัวสั่นระรัว แต่เมื่อมีบัญชาให้นางถวายตัว คำตอบที่ได้คือ ฟูจินเฟยลี่กลับหนีออกจากบ้าน ใต้เท้าหวุอาจารย์เขาถึงกลับร้อนรอนอยู่ไม่สุข เมื่อเขาตามจับตัวนางกลับมาได้แล้ว นำไปยังลานปะาหมายจะขู่นางให้เข็ดหลาบและหวาดกลัวยอมถวายตัวแต่
“ฝ่าาแม้จะรัดนิ้ว หรือโบยนางนางก้ไม่ยิยยอมที่จะถวายตัว อีกทั้งยังบอกว่าให้นางตายเสียยังดีกว่า”
อาการ ขุ่นเคืองยิ่งเพิ่มทวีคูณเมื่อได้ข่าวว่า อาจารย์เดินทางไปขอร้องให้ หวงซุนฉือจิ่วรีบกลับเมืองหลวง มาช่วย หญิงงามนางหวูจินเฟยลี่ เอาสิเขาก็อยากจะลองดูว่าเขากับ หวงซุนผู้แข็งทื่อไม่เคย มีเื่อื้อฉาวเื่อิสตรีใครกันจะได้ครองร่างกายของนางก่อนกัน
คนอย่างเฉินตงหัวมีหรือจะยอม ยอมก็ไม่ใช่เขา
“ ข้า อยากจะเดินหมาก” มะลินึกว่าจะรอดตัวแล้วคงคิดจะเคลมมะลิคิดว่าอย่างไรเสียมะลิก็คงกิน อาหารที่มียานอนหลับเข้าไปแล้วจึงคิดจะอยู่เฝ้าเหยื่อ เดินหมากจะบ้าเหรอใครกันชอบเดินหมากเกลียดที่สุดก็คือหมากฮอตกับหมากรุกที่ไม่เคยเอาชนะใครได้เสียที
“เ้าเดินหมากเป็เพื่อนข้าหน่อยจะได้ไหมคืนนี้อากาศ ไม่หนาวเท่าไหร่ข้ายังไม่อยากกลับตำหนัก”
“ขันที ยกชาที่ เรือนรับรองอ่อ อย่าลืมกระดานหมากมาด้วย”เสียงขันทีวิ่งไปตามบัญชามะลินั่งมอง เพดานมองผนังห้องไปตามเื่
ถาดชาถูกยกมาตรงหน้า ขันทีรินชาใส่ในจอก กระดานหมากถุกวางตรงกลางโต๊ะมะลิ มองกระดานหหมากเหมือนกับไม่เคยเห็นมาก่อน
มือข้างหนึ่งของเฉินตงหัววางหมากลง แล้วเลื่อนจอกชาตรงหน้ามะลิปลายเล็บจุ่มลงบนจอกชาที่ร้อนระอุ ไม่มีแม่อาการสะทกสะท้านแม้แต่น้อย
มันไม่มีในนิยายนี่หว่า เดินหมากอะไรนี่ ทำไมต้องมาเดินหมาก วางตัวไหนดี เฮ้อยกจอกชาขึ้นจิบแก้เขิน ก็ในเมื่อสายตาหล่อเหลากดดันจ้องมองมาว่าเมื่อไหร่ มะลิจะวางหมาก
1K
