เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        
             ทหารและม้าของราชาหนานเยี่ยนมาถึงเมืองอันหยางอย่างรวดเร็ว เร็วกว่าที่พวกเขาคาดไว้มาก ไม่รู้ว่าอันหยางถูกล้อมแล้วหรือไม่?

        ตอนนี้พวกเขาอาศัยอยู่บนภูเขา พวกเขาไม่รู้จริงๆ ว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้นบ้าง

        "เสี่ยวหลิง เจ้าเห็นพวกเขาที่รอบนอกภูเขาซงหรือ?” หลิวจือโม่ขมวดคิ้วถามหลี่ชิงหลิง

        หลี่ชิงหลิงยืนพิงขอบถ้ำ มองออกไปผ่านช่องว่างเล็กๆ ระหว่างหิน "อืม พอได้ยินพวกเขาบอกว่าจะมาล่าสัตว์ที่นี่ ข้าก็รีบวิ่งกลับมา"

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ คิ้วของหลิวจือโม่ก็ขมวดแน่นกว่าเดิม เขาหันไปมองเด็กๆ โดยเฉพาะหลี่ชิงหนิงและหลิวจือโหรว "ถ้ามีคนเลวมาจับพวกเรา ห้ามส่งเสียงเลยนะ ถ้าส่งเสียงแล้วโดนจับก็จะไม่ได้เจอพี่ๆ อีก เข้าใจไหม?” เด็กๆ ที่โตหน่อยรู้เรื่องแล้ว เขาจึงไม่ห่วงนัก ห่วงแต่เจ้าตัวเล็กทั้งสองที่ยังไม่เข้าใจและจะเผลอส่งเสียง

        เมื่อเด็กทั้งสองได้ยินว่าถูกคนเลวจับไปจะไม่ได้เจอพี่ๆ อีกก็รู้สึกกลัว ต่างรีบส่ายหน้าบอกจะไม่พูด

        "ดีมาก..." หลิวจือโม่เอื้อมมือไปลูบหัวเด็กน้อยทั้งสอง และชมเชย "พวกเสี่ยวเฟิง ดูแลน้องๆ ให้ดีนะ เข้าใจไหม?” เขาหันไปมองพวกหลี่ชิงเฟิง

        พวกหลี่ชิงเฟิงตอบรับ "พี่จือโม่ไม่ต้องห่วง เราจะดูแลน้องสาวอย่างดี" พวกเขาจะไม่ปล่อยให้น้องๆ ทำพลาดในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้

        ครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อน ถ้ามีอะไรผิดพลาด พวกเขาจะตายจริงๆ

        หลิวจือโม่ตอบรับ ลุกขึ้นเดินไปข้างหลี่ชิงหลิง ยื่นมือออกไปจับมือของนางที่กลายเป็นกำปั้น ง้างนิ้วของนางทีละนิดและบีบเบาๆ

        เมื่อรู้สึกถึงเหงื่อเย็นที่ฝ่ามือของนาง เขาก็กระซิบว่าไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ตรงนี้

        หลี่ชิงหลิงหายใจออกเบาๆ นางหลับตา เปิดตาและมองเขา "ข้ากลัวจริงๆ..." กลัวว่าทหารจะเจอพวกเขา

        นางไม่สามารถปกป้องพวกเขาได้

        เขากำมือที่สั่นเล็กน้อยของเด็กสาวไว้แน่น และเม้มริมฝีปาก “ไม่เป็นไร” เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเพื่อปลอบโยนนางดี

        ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ดูไร้เรี่ยวแรงเหลือเกิน

        เขาเกลียดจริงๆ ที่ตัวเองไม่แข็งแกร่งพอที่จะปกป้องนาง ปล่อยให้นางเผชิญเรื่องแบบนี้และแบกรับความกลัวไว้คนเดียว

        หลี่ชิงหลิงขยับร่างกายที่แข็งทื่อเอนพิงร่างกายของเขาเบา ๆ พยายามดูดซับความรู้สึกปลอดภัยจากเขา มีแต่วิธีนี้ที่จะทำให้นางไม่รู้สึกว่านางเป็นคนเดียวที่กำลังดิ้นรนและหวาดกลัว

        หลิวจือโม่เอาแขนโอบไหล่ของนางและพูดขอโทษ "ขอโทษนะที่ช่วยเจ้าไม่ได้" เมื่อเทียบกับหลี่ชิงหลิงแล้ว เขาทำน้อยมากจริงๆ

        เมื่อได้ยินคำกล่าวโทษของเขา นางก็ส่ายหัว "อย่าขอโทษข้าเลย พี่ช่วยข้ามากแล้วจริงๆ ถ้าไม่มีพี่ ข้าคงไม่รู้จะทำยังไง"

        มือของหลิวจือโม่กระชับแน่นขึ้นอีก ถ้าเป็นไปได้ เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเขาจะสามารถสนับสนุนนางและปล่อยให้นางใช้ชีวิตอย่างไร้กังวล

        แต่ตอนนี้เขาทำไม่ได้ เขาไม่แข็งแกร่งพอ

        ในอนาคตเขาจะทำให้ได้อย่างแน่นอน

        ทั้งสองพิงกันอย่างเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไรอีก หลี่ชิงเฟิงและหลิวจือเยี่ยนมองหน้ากัน อุ้มน้องสาวของตนและเริ่มกล่อมเบา ๆ

        พวกเขาอยากให้น้องหลับ น้องต้องหลับถึงจะหยุดพูดได้

        เด็กๆ ก็น่าจะเหนื่อยมากแล้ว หลังปลอบเสียงเบาไม่นานก็ผล็อยหลับไป

        พวกเขาเอาผ้าห่มคลุมอย่างระมัดระวัง ให้ต้าเหอและเสี่ยวซีดูพวกเขา ส่วนตนรีบวิ่งย่องไปหาหลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่

        “พี่สาว คนเลวพวกนั้นจะเข้ามาจริงๆ หรือ” หลี่ชิงเฟิงถามเสียงเบา

        เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของพี่สาว เขารู้ว่าทหารราชาหนานเยี่ยนอะไรนั่นคงต้องเก่งมาก ถ้าตกอยู่ในมือของพวกเขาอาจตายโดยไม่เหลือศพ

        หลี่ชิงหลิงหันไปมองหลี่ชิงเฟิง ถอนหายใจและบอกหากพวกเขาต้องการล่า พวกเขาก็มาที่นี่แน่

        รอบนอกของภูเขาไม่มีสัตว์ หากคิดจะล่าต้องมาทางนี้อย่างแน่นอน

        “ท่านพี่ ข้าจะปกป้องพี่เอง” แม้ว่าเขาจะกลัวมาก แต่เขาก็ยังยืนตัวตรงคิดจะปกป้องพี่สาวของเขา

        พ่อเขาเคยบอกว่าเขาเป็นเด็กผู้ชาย ต้องปกป้องพี่สาว เป็นที่พึ่งของพี่สาว

        หลี่ชิงหลิงรู้สึกอุ่นใจ อดที่จะเอื้อมมือไปลูบหัวของหลี่ชิงเฟิงและหัวเราะไม่ได้ “ถ้างั้นก็ขอบคุณเสี่ยวเฟิงนะ แต่ตอนนี้เจ้ามีภารกิจ” เห็นเขามีท่าทางงุนงงก็พูดต่อ "ไปดูแลน้องสาวให้ดี อย่าให้ตกใจตื่น" ไม่ใช่ว่านางไม่ไว้วางใจต้าเหอและเสี่ยวซี แต่น้องชายนางเป็นคนเลี้ยงน้องสาวโตมา เมื่อมีน้องชายอยู่ข้างๆ ถึงจะหลับได้สนิทกว่า

        หลี่ชิงเฟิงเห็นว่าพี่สาวมุ่งมั่นมากก็หลับตา ตอบรับอย่างช่วยไม่ได้ หันหลังและเดินกลับไปที่เตียง

        เขาจะดูแลน้องดีๆ เพื่อไม่ให้พี่สาวกังวล

        “เจ้าก็ไปด้วย” หลิวจือโม่หันไปมองหลิวจือเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วพูด

        หลิวจือเยี่ยนคิดว่าจะรอดและสามารถอยู่ที่นี่กับพี่ชายได้ ไม่คิดเลยว่าจะโดนไล่ด้วย

        หลังจากที่หลิวจือเยี่ยนออกไปแล้ว หลิวจือโม่ก็กอดหลี่ชิงหลิงและยืนรอศัตรูตรงปากถ้ำเงียบๆ

        ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เมื่อหลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่เมื่อยจากการยืน ร่างกายก็แข็งทื่อ ศัตรูจึงจะปรากฏตัว

        "บัดซบ… ข้าเห็นก่อนเว้ย อย่ามาแย่งกับข้า”

        “เอ็งเห็นก่อนอะไรล่ะ ข้าเห็นก่อนชัดๆ อย่ามาฉวยโอกาส”

        เสียงตะโกนอย่างกะทันหันทำให้หลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่ตกใจ ทั้งสองคนยืดตัวและจ้องมองไปข้างนอก

        หลังจากนั้นไม่นาน กลุ่มคนที่มีความขัดแย้งก็ปรากฏขึ้น

        “สัตว์ที่นี่เจ้าเล่ห์เสียจริง ทำไมจับยากแบบนี้”

        "ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ หรอก”

        “แค่ได้เห็นเนื้อก็คงขำแย่แล้ว เลิกพูดไร้สาระแล้วไปหากระต่ายตัวนั้นไป ดูว่ามันหนีไปไหนแล้ว”

        ทหารหลายคนพูดคุยอย่างอารมณ์เสีย สายตาของพวกเขาสอดส่องไปรอบๆ เพื่อดูว่ากระต่ายที่พวกเขาเห็นเมื่อครู่หายไปไหน

        หลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่มองหน้ากัน ไม่กล้าหายใจเพราะกลัวว่าจะถูกค้นพบ

        "คนเลว..."

        เสียงเด็กน้อยดังขึ้นในบรรยากาศที่ตึงเครียด ทำให้พวกหลี่ชิงหลิงตกใจจนวิญญาณเกือบหลุดจากร่าง

        หลี่ชิงเฟิงจับตาดูหลี่ชิงหนิงอย่างใกล้ชิด คิดว่าน้องสาวตื่นจึงอยากจะปิดปากของนาง แต่ก็พบว่านางไม่ได้ตื่น แต่นอนละเมอเฉยๆ

        ตอนนี้เขาลังเล สงสัยว่าเขาควรจะปิดปากนางไหม? กลัวว่าปิดปากแล้วจะทำให้นางตื่น

        เขามองหลี่ชิงหลิงและถามความคิดเห็น

        หลี่ชิงหลิงทำปากบอกว่าปิดไว้

        ปิดไว้ก่อนอุ่นใจกว่า

        หลี่ชิงเฟิงทำได้เพียงปิดปากเล็ก ๆ ของหลี่ชิงหนิงอย่างเบามือเพื่อป้องกันไม่ให้นางพูดอีกอย่างไร้ทางเลือก

        เมื่อเห็นเช่นนี้ หลิวจือเยี่ยนก็ยื่นมือออกไปปิดปากของหลิวจือโหรวเช่นกัน

        หลังจากหลี่ชิงหลิงเห็นก็หันมองไปข้างนอกอีกครั้ง ทหารข้างนอกน่าจะไม่ได้ยินเสียงเมื่อครู่

        ระหว่างคิดก็ได้ยินทหารคนหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ถ้ำพูด "เมื่อกี้ข้าเหมือนได้ยินคนพูด" แต่ได้ยินไม่ชัดนัก ไม่รู้ว่าใช่หรือไม่?

        ทันทีที่เขาพูดเช่นนี้ พวกหลี่ชิงหลิงก็ระวังทันที เหงื่อเย็นๆ ผุดบนฝ่ามือของพวกเขา

        “เจ้าหูแว่วหรือเปล่า ภูเขาแบบนี้ นอกจากเราจะไปมีใครได้อีก”

        “นั่นน่ะสิ คนเขาลี้ภัยกันหมดแล้ว ข้าอยากระบาย แต่ไม่มีผู้หญิงให้ระบายด้วยซ้ำ”

        เมื่อได้ยินสิ่งที่เพื่อนของเขาพูด ทหารคนนั้นก็เกาหัว คิดว่าตนคงได้ยินผิดไป

        กลางป่ากลางเขาแบบนี้คงไม่มีคนอื่นแล้วจริงๆ

        “หยุดพูดเรื่องไร้สาระแล้วรีบไปหากระต่ายตัวนั้นเถอะ! ข้าไม่เชื่อว่ามันจะหนีการไล่ล่าของเราได้”

        “หยุดพูดแล้วหามันเงียบๆ เสียงดังขนาดนี้ สัตว์ตกใจหนีหมด”

        ทหารหลายคนคิดว่าคำพูดนี้ถูกต้องจึงทยอยปิดปาก และมองหากระต่ายที่หนีไปอย่างเงียบๆ

        "ทำไมข้าถึงรู้สึกว่ามีคนอาศัยอยู่ที่นี่นะ" ทหารคนเดิมยังคงพูด เขามองรอยเท้าบนพื้น "ดูสิ บนพื้นนี่ใช่รอยเท้าหรือไม่”

        “จริงด้วยแฮะ หรือเจ้าจะพูดถูกจริงๆ”

        หลี่ชิงหลิงกัดริมฝีปากล่างอย่างแรง ไม่กล้ามองทหารที่อยู่ข้างนอกต่อไป เพราะกลัวพวกเขาจะสังเกตเห็น

        เด็กสาวดึงมือของหลิวจือโม่ เขาเข้าใจพลางละสายตาไปทางอื่น

        ทั้งสองจับมือกันและตัวสั่นเทา พวกเขากลัวจริงๆ ว่าทหารพวกนั้นจะค้นพบถ้ำ

        หลี่ชิงหลิงหายใจเข้าลึกๆ ปล่อยมือของหลิวจือโม่ เช็ดเหงื่อเย็นๆ จากฝ่ามือบนเสื้อ หยิบคันธนูและลูกธนู พร้อมที่จะต่อสู้ทุกเมื่อ

        หากโดนค้นพบ นางจะยิงอย่างเต็มกำลัง

        แม้ว่าโอกาสรอดชีวิตจะน้อย แต่นางก็จะสู้อย่างเต็มที่

        “ลองหากันว่าที่นี่มีคนอาศัยอยู่จริงๆ หรือเปล่า”

        “ถ้ามีแต่ผู้หญิงก็คงดี”

        ตอนนี้กลุ่มทหารหยุดมองหากระต่าย และเริ่มตั้งใจมองหาคนแทน

        พวกเขากำลังคิดว่าถ้าเจอผู้หญิง พวกเขาจะสามารถมีช่วงเวลาที่ดีได้

        ทุกวันนี้พวกเขาเก็บกดมานานเกินไป หากไม่ปลดปล่อยจะไม่ไหวแล้วจริงๆ

        “ข้างบนนั้นดูแปลกๆ ไหม?” ทหารมองไปทางถ้ำของพวกหลี่ชิงหลิง

        เมื่อเขามอง หัวใจของหลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่ก็จมลงสู่ก้นหุบเขา พวกเขาโดนค้นพบแล้วหรือ?