กูรักมึง
19.23 น. [คอนโด]
"แด๊ด น้ำขอเวลาหน่อยได้ไหมครับ น้ำเพิ่งมาอยู่เอง อีกอย่างน้ำรู้สึกผูกพันกับห้องนี้ที่สำคัญอยู่ใกล้มหาลัยด้วย เวลางานที่อาจารย์เร่งน้ำจะได้รวมกลุ่มกับเพื่อนทำงานกันที่นี่ น้ำเองก็ไม่ต้องไปรบกวนนอนกับเพื่อนด้วย นะๆ" ผมที่ถูกแด๊ดจับมานั่งตักทันทีที่ถึงคอนโดล็อกตัวไม่ยอมให้ผมลงจากรถง่ายๆ
"กลับไปนอนที่บ้านเราไม่ได้เหรอ พอจะติวหรือมีงานกลุ่มค่อยมานอนนี่" เฮ้อ!คนแก่นี่งอแงชะมัดเลย
"แด๊ดดด บ้านเรามันไกลจากมหาลัยนี่ครับ น้ำสัญญาว่าจะกลับบ้านทุกอาทิตย์ แต่ถ้าวันไหนแด๊ดคิดถึงน้ำจนทนไม่ไหวก็มานอนกับน้ำที่นี่ได้เป็บางครั้ง"
"เฮ้อ! มาซื้อบ้านแถวมหาลัยที่เมียเรียนเพิ่มดีไหมวะ!อยากนอนกับเมีย" พูดพลางก็เอาหน้ามาซุกมาถูไถกับหน้าอกและซอกคอของผม แด๊ดเวอร์ชั่นนี้ขี้อ้อนเหมือนลูกหมาตัวน้อยๆเลย น่ารักจัง
"คิกคิก เวอร์ไปแล้วแด๊ดอีกสองปีครึ่งน้ำก็จะจบแล้วเหอะ" ผมกลอกตามองบนอย่างอ่อนใจ
"เอ๊ะ! แต่เมื่อกี้แด๊ดได้ยินแว่วๆว่าให้แด๊ดมานอนได้เป็บางครั้ง ทำไมต้องเป็แค่บางครั้ง!" แน่ะ ทำตาดุขึ้นมาเลยเชียว
"ก็ถ้าแด๊ดมานอนทุกวันน้ำคงไม่มีแรงไปเรียนอ่ะ เล่นกินจุขนาดนั้น"
ผมแกล้งบ่นแล้วยู่ปากอย่างที่แด๊ดชอบนาทีนี้ของัดมารยามาใช้หน่อยแล้วกัน คำตอบและการกระทำของผมทำเอาคนแก่หัวเราะ อารมณ์ดีแล้วสินะ
"แด๊ดยอมก็ได้แต่เย็นวันศุกร์แด๊ดจะมารับหลังเลิกเรียนที่นี่ แล้วเช้าวันจันทร์แด๊ดจะไปส่งที่มหาวิทยาลัย ตกลงไหมครับ"
"ตกลงครับ แด๊ดน่ารักที่สุดเลย" ผมประคองหน้าแด๊ดไว้ในอุ้งมือแลัวจูบแก้มซ้ายขวาพร้อมกับจุ๊บปากไปหนึ่งที
"หึ เดี๋ยวก่อนนอนคืนนี้แด๊ดโทรหานะตัวแสบ" แด๊ดก้มลงมาจุ๊ฟปากผมแล้วยอมปล่อยให้ลงจากรถ
"คร้าบบ ขับรถปลอดภัยครับ"
ผมกระวนวายมากที่ติดต่อไอ้มิวไม่ได้ มันหายไปไหนของมันนะ
.....
คุณพ่อทั้งสี่
น้ำมนต์ลูกแม่นิราคนสวย >> มีใครติดต่อไอ้มิวได้บ้าง @พี่กรคนโสด @ผมชื่ออานนท์
ถ้ายังติดต่อมันไม่ได้แบบนี้กูจะว่าจะไปหามันที่คอนโด
พวกมึงจะไปกับกูกันไหม
ผมชื่ออานนนท์ >> ติดต่อไม่ได้เลยว่ะ อยากไปอยู่นะ
แต่กูคงไปไม่ได้ที่บ้านเรียกตัวกูมาที่บ้านั้แ่เช้ามืด
น้ำมนต์ลูกแม่นิราคนสวย >> มึงล่ะกร ว่างไปกับกูไหม? @พี่กรคนโสด
พี่กรคนโสด >> กูก็ไปไม่ได้ว่ะ ยังไงกูฝากมึงดูมันด้วย
ได้ความยังไงก็ส่งข่าวพวกกูด้วยนะ ห่วงมันเหมือนกัน
ผมชื่ออานนท์ >> แล้วมึงจะไปเมื่อไรวะน้ำ
น้ำมนต์ลูกแม่นิราคนสวย >> คืนนี้ งั้นกูไประนะ
ผมชื่ออานนท์ >> รวดเร็วทันใจมาก
พี่กรคนโสด >> ขับรถดีๆมึง
.....
>> แทนไท
ใจจริงผมก็ไม่อยากตามใจไอ้ดื้อหรอกนะแต่ที่เด็กมันพูดมาก็มีเหตุผลเลยขัดไม่ได้ เอาวะ!ห่างกันแค่ระยะเดียว คิดได้แบบนั้นก็จะขึ้นไปอาบน้ำแล้วก็จะเคลียร์งานที่เลขาส่งมาให้เสร็จก่อนนอนค่อยโทรหาเมียเด็ก ผมยิ้มอย่างครึ้มอกครึ้มใจ
"แหวว เดี๋ยวเธอไปชงกาแฟแล้วเอาไปวางในห้องทำงานให้ฉันหน่อยนะ" ผมหันไปสั่งเด็กรับใช้ที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ไม่ห่าง
"ค่ะ คุณท่าน"
"แล้วนมแสงนอนแล้วเหรอแหวว" ผมมองหานมแสงแต่ไม่เห็น ทั้งที่ปกติเวลานมแสงเห็นผมกลับมาไม่ว่าจะดึกแค่ไหนก็มักจะออกมารับอยู่เสมอ
"นมแสงไปสวดมนต์ที่ห้องพระค่ะคุณท่าน"
อืม สงสัยไปสวดอ้อนวอนให้พระคุ้มครองไอ้ตัวแสบแน่นอน นมเขารักของเขามาก เมื่อก่อนสำหรับนมแสงผมคือที่หนึ่งแต่ตอนนี้ตำแหน่งคงถูกลดลงมาอยู่อันดับสองสินะ คงไม่ต้องบอกนะว่าใครที่จะได้เบอร์หนึ่งไป หึหึ
ผมนั่งทำงานเพลินจนลืมดูเวลา อา 23.44 น. หลับแล้วมังป่านนี้แต่ลองทักไปดูก่อนแล้วกันแต่มาคิดดูโทรเลยดีกว่า คว้าโทรศัพท์มาแล้วกดโทรออกทันที
____________
เมียรัก
calling...
[ครับ น้ำอยู่ในห้องน้ำยังไง..เดี๋ยวผมบอกเขาให้ว่าคุณอาโทรมานะครับ]
"นาย มารับสายของน้ำได้ยังไง แล้วทำไมน้ำอยู่กับนาย"
[คุณอารอถามน้ำมันเองก็แล้วกันนะครับ]
ตู๊ด ๆ ๆๆ
_____________
ผมตัวชาวาบ ทำไมน้ำไปอยู่กับไอ้เด็กนั่นก่อนหน้าที่จะแยกจากกันน้ำไม่เห็นพูดอะไรกับผมเลย แล้วที่มันบอกว่าน้ำอยู่ในห้องน้ำ คืออะไร!คำพูดของเด็กนั่นมีนัยยะอะไรหรือเปล่า! 'คนของผมไปหามันเหรอ?' 'หรือมันมาหาคนของผม.'
20.30 น. ผมขับรถมาจอดที่หน้าคอนโดไอ้มิวทั้งยามและนิติบุคคลที่นี่จำผมได้ดี ผมแจ้งจุดประสงค์ทันทีเพื่อให้เขาติดต่อไอ้มิวให้ ผมนั่งรอที่ล็อบบี้ประมาณสิบนาทีได้ไอ้มิวก็มายืนอยู่ตรงหน้าผม หน้าตาซีดเซียวหนวดเคราขึ้นเขียว ไม่เจอกันแค่วันสองวันทำไมมันดูแย่จังวะ เกิดอะไรขึ้นกับมันกันแน่ ?!
"มิวมึงเป็อะไรวะ ทำไมไม่เปิดเครื่อง" ทันทีที่เข้ามาในห้องผมก็รัวคำถามใส่มันทันที มันนิ่งไปแป๊บก่อนจะตอบผมอย่างผ่านๆ
"ป่าว กูไม่ได้เป็อะไรแค่ไม่สบายนิดหน่อย.. แล้วเขายอมปล่อยมึงกลับมาแล้วเหรอ" ผมจ้องหน้ามันอย่างจับผิด
"ไม่ต้องมาเปลี่ยนเื่เลย คืนนั้นมึงออกไปกับใครมา มีใครทำอะไรมึงหรือเปล่า"
"หึ ใครจะมาทำอะไรกูได้วะ" มันแค่นยิ้มก่อนจะเอ่ยออกมา
"..."
"มึงจะมาทำคิ้วขมวดทำไม กูไม่ได้เป็อะไรทั้งนั้นแหละ แต่.." ผมเอียงคอรอมันพูด
"กูหิวข้าว มึงไม่ได้หิ้วอะไรติดมือมาบ้างเหรอวันนี้กูเพิ่งกินข้าวไปรอบเดียว" มันทำท่าลูบท้องอย่างโอดครวญ
"มึงนี่น๊าจริงๆเลย จะออกไปกินข้างนอกหรือสั่งเดลิเวอรี่เอา"
"สั่งมาก็ได้ ี้เีแต่งตัว" ผมส่ายหัวแล้วคว้าโทรศัพท์กดเข้าแอพเพื่อสั่งอาหาร
นั่งรอไปคุยกันไปไม่ถึงครึ่งชม.อาหารมากมายที่ถูกเอามาส่ง ผมจัดอาหารต่างๆใส่จานแล้วมานั่งกินกับมันที่ห้องครัวกินกันไปคุยกันไปจนอาหารตรงหน้าหมดลง
"อิ่มมากกก" ผมตีพุงปุปุ ไอ้มิวมันมองแล้วหัวเราะหึหึ
"แบบมึงเขาไม่เรียกว่ากินอ่ะน้ำเขาเรียกสวาปาม หึ"
หนอยไอ้เพื่อนทรยศอุตส่าห์มาหาเพราะว่าเป็ห่วงมาแว้งกัดกันได้ยังไง แบบนี้ต้องสั่งสอน ตุ้บๆ เสียงรัวกำปั้นเล็กๆใส่ต้นแขนไอ้มิวไม่ยั้งมันรีบคว้ามือผมเพื่อห้ามแล้วหัวเราะชอบใจ กึก !!
"มิว ทำไมตัวมึงร้อนแบบนี้วะ" ผมรีบสบัดมือมันทิ้งแล้วใช้มือไปแตะอังที่หน้าผากของมันเพื่อวัดอุณหภูมิ ร้อนจี๋เลย
"กูไม่ได้เป็อะไรมากมึงไม่ต้องห่วง" มันจับมือผมออกพลางบีบเบาๆ
"มึงถอดเสื้อรอกูตรงนี้แป๊บเดี๋ยวกูมา"
"เดี๋ยว! ให้กูถอดเสื้อทำไมแล้วมึงจะไปไหนน้ำ" มันรีบรั้งแขนผมก่อนที่ผมจะเดินออกไป
"กูจะไปชุบผ้าเอามาเช็ดตัวให้มึง ไข้จะได้ลดแล้วเดี๋ยวมึงกินยาแล้วก็นอนเลย คืนนี้เดี๋ยวกูเฝ้ามึงเอง" ผมพูดอย่างแข็งขันกับมัน
"รบกวนมึงเปล่าๆมึงกลับไปเถอะน้ำนี่ก็ดึกมากแล้วมันอันตราย"
"รบกวนอะไร ที่ผ่านมาเราก็ดูแลกันแบบนี้มาตลอดนะเว้ย! เราเคยสัญญากันว่ายังไงมึงลืมไปแล้วเหรอวะ"
"น้ำมนต์ กู"
"มึงรอกูเดี๋ยว" พูดเสร็จผมก็วิ่งเข้าไปในห้องน้ำ เปิดตู้หยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กกับกะละมังแก้วใส่น้ำออกมาเพื่อจะเตรียมไปเช็ดตัวให้ไอ้มิว ปล่อยให้ตัวร้อนขนาดนั้นได้ไงน่าทุบจริงเชียว
เพราะมันเป็แบบนี้ผมถึงหลงรักมัน แสนดีที่หนึ่งเคยใส่ใจกันแบบไหนวันนี้ก็ยังคงเป็แบบนั้น ผมเผลอยิ้มออกมา
เสียงสั่นครืดๆของโทรศัพท์บนโต๊ะทำให้ผมหลุดมาจากความคิดพลางเห็นชื่อหน้าจอที่โชว์หรา 'สามีของน้ำมนต์' สามีเหรอ หึ พลันรอยยิ้มชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่หล่อคมปนสวย ก่อนจะถือวิสาสะเอื้อมมือไปกดรับ ?!
"ทำไมยังไม่ถอดเสื้ออีกเนี่ยไอ้มิว มึงนี่มันดื้อจังวะ" มันว่าพลางวางกะละมังแก้วที่มีผ้าเช็ดตัวผืนเล็กลอยอยู่แล้วเอื้อมมือมาทำท่าจะตีผม ตัวเท่าลูกแมวทำเก่งไอ้ลูกกวางน้อยของกู หึหึ
"ไอ้มิวทำไมมึง..?!" ทันทีที่ผมดึงเสื้อออกพ้นตัว อะไร ? ผมมองหน้าใของมันอย่างสงสัย อ้าปากหวอ ตาค้างแล้วหน้าแดงเป็ตูดลิง คือไรวะ
"อะไร ทำหน้าอะไรของมึงแบบนั้น"
"กะ..กูว่ากูพอรู้แล้วว่ามึงหายไปไหนมา สัดเพื่อนๆเป็ห่วงแทบตาย มึงนี่นะ!" งงเป็ไก่ตาแตกเลย พูดอะไรวะ
"...?"
"คราวหน้าถ้าจะชิ่งหนีเพื่อนไปหาเด็กก็ช่วยส่งซิกสักนิดนะ เพื่อนจะได้ไม่ห่วง คราวหน้าก็เบาๆบ้างกลัวชาวบ้านเขาไม่รู้ไง ทั้งรอยดูดรอยกัดเต็มตัวไปหมด" เชี่ย!! ลืมเลย ผมรีบคว้าเสื้อมาสวมหัวอย่างไว อึกๆอักๆทำหน้าไม่ถูก
"มึงจะล่กทำไมไอ้มิว กูไม่ได้ว่าอะไรมึงสักหน่อย ปกติป่าววะ แต่คราวหน้าให้เด็กมึงเบามือหน่อย เด็กหรือแฟนวะ แสดงความเป็เ้าของฉิบหาย"
"พูดอะไรเพ้อเจ้อ ไปๆๆกลับคอนโดมึงไปได้แล้ว"
"อ้าว ไม่ให้กูนอนด้วยเหรอเผื่อมึงไข้ขึ้นตอนดึกนะ"
"กูโตแล้วไอ้ลูกกวางน้อย ไปกลับ.." พลันความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว
"เดี๋ยวกูไปส่ง เอารถมึงจอดไว้นี่แหละพรุ่งนี้กูขับไปคืนให้" มันเอียงคอทำหน้างง
"เออน่า กูเป็ห่วงมึง เร็วเข้ากูจะได้รีบกลับมาพักผ่อน" เห็นมันทำหน้างงๆแต่ก็ยอมทำตาม หึ ผมกระตุกยิ้มบางๆที่มุมปาก
ขับรถมาส่งมันที่คอนโด มันทำท่าจะก้าวลงแต่ผมรั้งมือมันไว้ มันทำหน้างงๆแล้วเอ่ยถาม
"อะไร มึงเป็อะไรป่าวเนี่ยมิว มึงดูแปลกๆนะ"
"ป่าว ไม่มีอะไร แต่มึงลองจับตัวกูหน่อยซิ ตัวกูหายร้อนยัง"
"เออๆ ไหนมาดูซิกลับไปรีบกินยานอนเลยนะแล้วก็เช็ดตัวด้วย" มันยื่นมือมาจับแขนแล้วก็เลื่อนไปแตะหลังมือที่หน้าผากเบาๆ
"ยังร้อนอยู่แต่ก็ยังค่อยยังชั่วกว่าตอนแรก รีบกลับไปได้แล้วมึงอ่ะ มัวแต่ลีลาอยู่นั่น" มันว่าเสร็จก็เปิดประตูสะบัดตูดลงไป
ผมเหลือบตามองกระจกมองหลังแล้วกระตุกยิ้มเย็นๆออกมาอย่างชอบใจ เมื่อเห็นรถคันหรูคุ้นตาจอดแอบอยู่ตรงมุมเสาของลานจอดรถใต้คอนโด ผมเปิดกระจกแล้วยกมือบ๊ายบายไอ้น้ำที่ยืนรอให้ผมเคลื่อนรถออกไป ผมกระตุกยิ้มอีกครั้งก่อนจะขับออกไป กูทำไปทั้งหมดเพราะว่า "กูรักมึง"นะไอ้น้ำ.
+++++
แทนไทน้ำมนต์
++++++++
TBC.
2K
![[จบ] บันทึกเส้นทางจอมโจรจอมราชัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776316101_39085446.webp)