ตอนที่ 1 นี่ฉันทะลุมิติมางั้นเหรอ (1)
หลินเจางุนงงเป็อย่างมากวินาทีก่อนหน้าเขายังนั่งอ่านนิยายอยู่ในบ้านตัวเองอยู่เลย วินาทีต่อมากลับทะลุมิติมาแล้วทั้งยังทะลุมิติเข้ามาในนิยายฮาเร็มเื่ ‘วิถีมาร’ ที่กำลังอ่านอยู่อีก
เดิมทีเขาตั้งใจจะใช้ชีวิตแบบกินนอนรอตาย ดำเนินชีวิตนี้ให้จบสิ้นไปวันๆกลับพบว่าตัวเองทะลุมิติเข้ามา กลายเป็ตัวร้ายในนิยายเื่หนึ่งเฉย
คุณเคยเจอตัวร้ายที่ไหนใช้ชีวิตอย่างสุขสมหวังบ้าง ตัวร้ายคืออะไรตัวร้ายก็คือผู้ที่อยู่ขั้วตรงข้าม คอยต่อกรกับความถูกต้องไงเล่า
เป็ศัตรูกับตัวเอกในนิยายแบบนี้ คิดว่าชะตาชีวิตน้อยๆของตัวเองยังเล็กจ้อยไม่พออีกเหรอ ทั้งเขายังทะลุมิติเข้ามาเป็ตัวเอกในนิยายอีกตัวละครที่ว่าก็คือหลินเฉิน อาจารย์ผู้เป็ตัวเอกของเื่ ตัวร้ายผู้โเี้ที่ทรมานพระเอกอย่างแสนสาหัสคนนั้นเอะอะไม่มีอะไรทำก็ไปเล่นงานพระเอกอย่างกับเดรัจฉาน สุดท้ายยังไม่วาย่ชิงปราณหยวนอิง[1]ของพระเอกไปอย่างไร้ยางอายอีก
เขาละปวดหัวจริงๆ ถ้าทะลุมิติเข้ามาเป็ NPC[2] ธรรมดายังพอว่า เพราะอย่างน้อยก็ยังรักษาชีวิตน้อยๆ ของตัวเองเอาไว้ได้ใครจะไปรู้ว่าพระเ้ากลับเล่นตลกกับเขาแบบนี้
ถ้ารู้ั้แ่แรกว่าเื่จะเป็แบบนี้วันนี้ตอนกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เขาน่าจะเพิ่มไข่ลงไปอีกสักฟอง อ้อไม่สิน่าจะหยิบเอาเงินเก็บที่ซ่อนไว้ใต้เตียงออกมาละเลงใช้ให้หมด
ประหยัดจนต้องมานั่งสงสัยชีวิตตัวเองอยู่ที่นี่
ในเมื่อตอนนี้เขาทะลุมิติมาแล้ว เสียใจไปก็ช่วยอะไรไม่ได้สู้มาคิดดีกว่าว่าจะทำอย่างไรต่อไป
เมื่อวานเขาเพิ่งอ่านนิยายจบ พูดตามตรงถึงจะอ่านจบแล้วก็จริง แต่นิยายที่ขึ้นชื่อว่าเผยแพร่ผลงานต่อเนื่องมาสามปีเอาชนะผลงานที่เผยแพร่ใน่เวลาเดียวกันหลายเื่ได้อย่างราบคาบครองอันดับหนึ่งของเว็บไซต์วรรณกรรมแห่งหนึ่งมาตลอดนิยายที่นักอ่านต่างขนานนามกันว่าเป็ปรมาจารย์แห่งวงการฮาเร็มเื่นั้นเขาจำเื่ราวไม่ได้แล้วจริงๆ
ไม่รู้ด้วยว่านักเขียนนิยายเื่นี้คือใคร ดูเหมือนจะชื่อป้าหวันต้าเหรินอะไรสักอย่างหลินเจาเคารพยกย่องและเลื่อมใสเขามาก เผยแพร่ผลงานมาสามปีขั้นต่ำยังไงก็ต้องมีหลายพันบท ไม่รู้ว่าเ้านักเขียนคนนี้เล่าเื่ออกมาเรื่อยเปื่อยแบบนี้ได้ยังไงกันแถมยังเล่ายาวมาจนถึงสามปีอีก
อันที่จริงเขาดูถูกนิยายพวกนี้มากแค่ดูสำนวนการเขียนก็รู้ว่างี่เง่ามากแค่ไหนแต่ด้วยการคะยั้นคะยอจากเพื่อนสนิทอย่างสุดฤทธิ์บวกกับ่นี้เขาเองก็เบื่อหน่ายมากจริงๆเลยเปิดเว็บไซต์วรรณกรรมเว็บหนึ่งเข้าไปอ่านนิยายเื่นี้
ต่อมาภายหลัง กลับกลายเป็กลืนคำพูดตัวเองไปเฉย
พล็อตเื่ไม่ต่างจากนิยายน้ำเน่าทั่วไปสักเท่าไรหลังจากฉือม่อพระเอกของเื่ถือกำเนิดมา แม่ของเขาก็ได้ลาจากโลกนี้ไปแล้ว ส่วนพ่อก็ไม่สนใจไยดีเขาพอโยนภาระให้แม่นมเป็คนดูแลเขาเสร็จ ตัวเองก็ไปเที่ยวเล่นกับพวกสาวสวย
ดูสิ นิยายสมัยนี้ก็พล็อตแบบนี้เหมือนกันหมดไม่ใช่เหรอพระเอกมีชะตากรรมลำบากลำบน ไร้ซึ่งคนรักใคร่เอ็นดูสุดท้ายก็ใช้พร์และความสามารถของตัวเองเปิดทางฝ่ายุทธภพไปได้อย่างราบรื่นตลอดทางจากนั้นก็ได้พบสาวน้อยระหว่างสู้กับมารผจญ แล้วกลายเป็ราชันแห่งโลกใบนี้ในที่สุด
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันก็เป็นิยายที่มีพล็อตแบบนี้เหมือนกันแต่หลินเจาก็ยังอ่านสนุกอย่างออกรส ใครจะไปคิดว่าพริบตาเดียวเขากลับทะลุมิติเข้ามาในโลกใบนี้แถมยังเป็ตัวถ่วงที่ใหญ่ที่สุดของตัวเอกในเื่อีก
“แม่งเอ๊ย!” เพิ่งสบถคำนี้ออกไปหลินเจาก็รู้สึกเหมือนมีเสียงแจ้งเตือนนับหมื่นนับพันดังขึ้นเหนือศีรษะ
[ติ๊ดๆ! เริ่มต้นระบบเสร็จสิ้นกำลังดำเนินการแตกไฟล์พล็อตเื่]
[ติ๊ดๆ!รับพล็อตเื่เสร็จสิ้น ระบบ 085 เริ่มปฏิบัติการ]
[ติ๊ดๆ!เชื่อมต่อเ้าของร่างหลินเจากับบัญชีหลินเฉินสำเร็จ]
...
...
[ติ๊ดๆ!แจ้งเตือนภารกิจแรก รับฉือม่อเป็ศิษย์]
‘เสียงติ๊ดๆนี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย หนวกหูจนปวดหัวไปหมด’
[นายท่าน กระผมไม่ได้เป็บ้าอะไรเป็ระบบของนายท่านต่างหาก]
‘โอเคๆ ระบบงั้นนายบอกฉันมาหน่อยซิ ว่าฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง’
[พระเ้าเป็คนลิขิตให้พวกเรามาพบเจอกันที่นี่พวกเรามีวาสนาต่อกันขอรับ นายท่าน]
‘ถุย! ยังมีหน้ามาพูดว่ามีวาสนาต่อกัน นายนี่มันเป็ตัวโชคร้ายมาแปดชั่วโคตรเลยสินะ!
‘แล้วก็...เมื่อกี้นายส่งภารกิจอะไรให้ฉันนะรับฉือม่อเป็ศิษย์งั้นเหรอ’
[ใช่แล้วขอรับ นายท่านที่รัก]
‘งั้นฉันต้องทำยังไงถึงจะกลับไปโลกเดิมได้นี่ต่างหากเป็เื่ที่ฉันหลินเจาคนนี้กังวลมากที่สุด’
[ขอเพียงนายท่านทำภารกิจที่กระผมมอบหมายให้สำเร็จก็กลับไปได้แล้วขอรับ]
‘เพราะงั้นฉันก็ต้องทำภารกิจทุกอย่างให้สำเร็จถึงจะกลับไปได้สินะ’
[ตามหลักการก็ควรจะเป็แบบนั้นขอรับ]
‘ตามหลักการของนายมันคืออะไร เ้าระบบสรุปว่านายนี่พึ่งพาได้หรือเปล่า’
[กระผมเองก็เพิ่งทำงานวงการนี้ครั้งแรกแต่นายท่านวางใจได้เลยขอรับ กระผมจะพยายามอย่างตั้งใจแน่นอน]
เฮ้ย! นี่เขาไม่ได้แค่ทะลุมิติเข้ามาเป็ตัวร้ายเพียงอย่างเดียวยังต้องมาเจอกับระบบที่พึ่งพาไม่ได้นี่อีกเหรอเนี่ย
อยู่ๆ หลินเจาก็รู้สึกว่าอนาคตตัวเองเต็มไปด้วยความมืดมน
“ได้ งั้นตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน”หลินเจาหันไปมองสภาพแวดล้อมอันไม่คุ้นเคยรอบข้าง พลางเอ่ยถามขึ้น
[ตอนนี้นายท่านอยู่ที่ตำบลอวี้ซีขอรับ]
ตำบลอวี้ซี...หลินเจาคุ้นเคยกับพล็อตบทนี้มากที่นี่แหละที่หลินเฉินเจอกับฉือม่อ พระเอกซึ่งตอนนั้นอายุเพียงสิบขวบ
ฉือม่อคิดว่าที่นี่เป็จุดจบแห่งความเ็ปของเขา ใครจะไปคิดว่ามันกลับเป็จุดเริ่มต้นแห่งฝันร้ายของตัวเขาต่างหาก
ที่หลินเฉินรับเขาเป็ศิษย์ก็เพื่อปราณหยวนอิงของเขาไม่ใช่เหรอ
หลินเฉินติดค้างอยู่ใน่จินตาน[3]มาเนิ่นนาน อีกทั้งสมัยหนุ่มๆ ยังรีบร้อนแสวงหาความก้าวหน้าบำเพ็ญเพียรเพื่อฝังรากเหง้าแห่งภัยพิบัติให้คนรุ่นหลังมากเกินไปฉะนั้นเขาเลยหมดโอกาสทะลวงปราณหยวนอิงไปแล้ว แต่เขาก็ไม่ตายใจไปเฟ้นหาและศึกษาทำความเข้าใจถึงวิธี่ชิงปราณหยวนอิงจากตำราเก่าแก่เล่มหนึ่งจากนั้นก็พบพระเอกฉือม่อ
หลินเฉินปรากฏตัวขึ้นในตอนที่พระเอกสิ้นหวังมากที่สุดด้วยเหตุนี้พระเอกจึงซาบซึ้งและประทับใจหลินเฉินมาตลอดจากนั้นไม่ว่าหลินเฉินจะปฏิบัติกับพระเอกอย่างไรเขาก็ไม่เคยต่อต้านหรือขัดขืนเลยสักนิดมิหนำซ้ำยังคิดว่าหลินเฉินทำไปเพื่อฝึกฝนเขา หวังดีต่อเขา
ทว่าในขณะที่หลินเฉินควักปราณหยวนอิงออกมาสดๆ นั้นฉือม่อถึงค่อยรู้ว่าอาจารย์ของตนหลอกลวง หลอกใช้ตัวเขามาตลอดกว่าเขาจะรู้เื่ก็สายไปเสียแล้ว
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/270f92ed871ddcac593159d4b48f26a8
[1] ปราณหยวนอิง หมายถึงปราณก่อกำเนิด
[2] ตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่น หรือไม่ถูกควบคุมโดยผู้เล่น (ย่อมาจากnon-playercharacter) โดยปกติในวิดีโอเกมจะหมายถึงตัวละครที่ถูกควบคุมโดยคอมพิวเตอร์ผ่านAI
[3] จินตาน หมายถึง การหลอมปราณ
1K
