ทะลุมิติมาเป็นอัจฉริยะหน้าตาย ดันโป๊ะแตกกระจายเพราะเสียงในหัว

        เมื่อวานทุกอย่างยังดูปกติแท้ๆทำไมวันนี้ถึงได้ย้ายออกมาอย่างกะทันหันแบบนี้ หรือว่าจะเป็นเพราะจี้เยี่ยนจื๋อ...

        ลู่เหยียนชูคาดเดาอยู่ในใจแต่ยังคงใช้น้ำเสียงราบเรียบเป็นปกติถามไปว่า "ต้องการให้ผมเข้าไปหาไหม?"

        "ไม่ต้องหรอกครับ ผมกับอาจารย์จี้เก็บของกันเรียบร้อยแล้ว"

        "แล้วหาที่พักได้หรือยัง?"

        สวีเหรินตอบว่า"มีที่พักชั่วคราวอยู่ครับ อาจารย์จี้บอกว่าให้พักที่นี่ไปก่อนแล้วค่อยๆ หาที่ใหม่ไป"

        ลู่เหยียนชูนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย"ถ้ามีอะไรให้ช่วย ก็โทรหาผมได้ตลอดนะ"

        "ครับ งั้นผมขอบคุณแทนอาจารย์จี้ด้วยนะครับ"

        "ไม่เป็นไร"

        หลังจากวางสายได้ไม่นานจี้ทิงก็กลับมา

        เมื่อเห็นเขาเดินไปนั่งที่ตำแหน่งคนขับและสตาร์ทรถทันทีสวีเหรินก็รีบถามขึ้น "อาจารย์จี้ครับบนรถยังมีที่ว่างเหลืออยู่อีกนิดหน่อยอาจารย์จะไม่เอาเสื้อผ้าหรือของอย่างอื่นไปด้วยเหรอครับ?"

        "ไม่ล่ะ" ของพวกนั้นไม่ใช่ของเขาทิ้งไว้ที่ตระกูลจี้นั่นแหละดีแล้ว

        ขณะที่รถตู้เคลื่อนตัวออกไปภายในรถบิวอิคก์ที่จอดอยู่ตรงปากซอย เลี่ยวข่ายหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

        "ประธานจี้ครับ คุณชายรองเพิ่งออกไปกับสวีเหรินครับ"

        ทว่าหลังจากพูดจบปลายสายกลับเงียบงันไปนานจนเขาต้องเป็นฝ่ายหยั่งเชิงเรียกซ้ำ"ประธานจี้ครับ?"

        "อืม ฉันรู้แล้ว"

        เสียงสัญญาณดังขึ้นพร้อมกับที่สายถูกตัดไปทันที

        เลี่ยวข่ายละโทรศัพท์ออกจากหูพลางถอนหายใจยาว

        เฮ้อ...ประธานจี้เองก็น่าเห็นใจไม่น้อยเขาหวังว่าสักวันคุณชายรองจะเข้าใจในความปรารถนาดีนี้บ้างนะ

        ...

        ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงจี้ทิงและสวีเหรินก็มาถึงหมู่บ้านซินซินบนถนนซั่งเหวิน

        เห็นสวีเหรินช่วยงานเขามาทั้งวันจี้ทิงก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องลำบากไปมากกว่านี้ "ของพวกนั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะจ้างบริษัทขนย้ายมาจัดการเองวันนี้วางไว้บนรถก่อนเถอะ"

        "แบบนั้นได้ยังไงกันครับ เกิดกลางคืนมีขโมยมาทุบกระจกรถจะทำยังไง?"สวีเหรินรู้ดีว่าจี้ทิงกลัวเขาเหนื่อย จึงรีบบอกต่อ "ที่นี่มีลิฟต์นี่ครับ เราสองคนช่วยกันขนไม่กี่รอบก็เสร็จแล้ว"

        พูดจบเขาก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้"จริงด้วย! เมื่อกี้ผมเห็นหน้าหมู่บ้านมีจุดบริการรับส่งพัสดุเดี๋ยวผมไปขอยืมรถเข็นเจ้าของร้านก่อนนะ อาจารย์จี้รอผมแป๊บหนึ่งครับ"

        จี้ทิงยังไม่ทันได้อ้าปากตอบสวีเหรินก็หันหลังวิ่งออกไปเสียแล้ว

        ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็ลากรถเข็นส่งของวิ่งกุกกักกลับมา

        ทั้งสองแบ่งงานกันทำโดยจี้ทิงรับหน้าที่ยกกล่องจากรถมาวางบนรถเข็นส่วนสวีเหรินทำหน้าที่ขนของขึ้นไปจัดเก็บข้างบน

        พวกเขาทำแบบเดิมซ้ำไปมาหลายรอบจนกระทั่งก่อนตะวันจะตกดิน ทั้งคู่ก็ขนกล่องทั้งหมดเข้าไปไว้ในห้องได้สำเร็จ

        สวีเหรินยกแขนขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากพลางพ่นลมหายใจออกมา"ขนเสร็จเสียที! อาจารย์จี้ยังไม่ต้องจัดของนะครับเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะเข้ามาช่วย..."

        พูดไม่ทันจบเขาก็ชะงักไป"อ้อ พรุ่งนี้เช้าผมอาจจะต้องไปหาลู่เหยียนชูก่อนพอเสร็จธุระแล้วจะรีบมาหาทันทีครับ"

        จี้ทิงเลิกคิ้วเล็กน้อยพลางถาม"โปรแกรมมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

        "เอ่อ... ไม่น่าจะมีนะครับ ถ้ามีปัญหาจริง คุณหลี่ฝ่ายเทคนิคคงโทรหาผมแล้ว"

        ถ้าอย่างนั้นก็คงจะเป็นการค้นพบอะไรใหม่ๆเสียมากกว่า

        จี้ทิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง"พรุ่งนี้ผมจะเข้าไปดูด้วยคน"

        เรื่องราวจะได้คลี่คลายโดยเร็วและเขาจะได้ไปจัดการธุระของตัวเองเสียที

        "ดีเลยครับ!" สวีเหรินคลี่ยิ้มกว้าง"วันนั้นลู่เหยียนชูไม่ได้เจออาจารย์ดูเหมือนเขาจะผิดหวังมากเลยนะหลังจากนั้นยังถามถึงอาจารย์กับผมตั้งสองครั้งแน่ะ"

        จี้ทิงขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจลู่เหยียนชูมีธุระอะไรกับเขาหรือเปล่า ถ้ามี ทำไมถึงไม่ติดต่อเขามาโดยตรงล่ะ

        "อาจารย์จี้ครับ งั้นผมขอกลับมหาลัยก่อนนะ"

        จี้ทิงดึงสติกลับมา"ผมเลี้ยงข้าวคุณเอง อยากทานอะไรล่ะ?"

        สวีเหรินอ้าปากเตรียมจะปฏิเสธตามความเคยชินแต่แล้วก็นิ่งคิดไป และไม่ได้แสดงท่าทีเกรงใจเหมือนแต่ก่อน"หน้าหมู่บ้านมีร้านปิ้งย่างอยู่ร้านหนึ่งผมดูแล้วค่อนข้างสะอาด เราไปกินเนื้อย่างเสียบไม้กันไหมครับ?"

        "ตกลง"

        ทั้งสองเดินลงมายังร้านปิ้งย่างที่อยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน

        หลังจากสั่งเนื้อย่างไปสองสามอย่างสวีเหรินก็เงยหน้าขึ้นถาม "อาจารย์จี้จะดื่มเบียร์ไหมครับ?"

        จี้ทิงส่ายหน้า"ไม่ล่ะแอลกอฮอล์จะส่งผลเสียต่อเซลล์ประสาทและทำให้ระบบเผาผลาญในสมองผิดปกติคุณเองก็เป็นนักวิจัย ทางที่ดีก็อย่าดื่มเลยจะดีกว่า"

        ความจริงแล้วสวีเหรินก็ไม่ใช่คนดื่มเหล้าแต่เขาเห็นว่าวันนี้จี้ทิงดูอารมณ์ไม่ดีเลยคิดว่าอยากจะให้บรรยากาศมันผ่อนคลายลงบ้าง

        "ครับ ผมก็ไม่ดื่มเหมือนกัน"

        เมื่อสั่งอาหารเสร็จทั้งคู่ก็นั่งเงียบๆ สวีเหรินเม้มริมฝีปาก พยายามหาเรื่องดีๆมาพูดเพื่อทำลายความเงียบ

        "อาจารย์จี้ครับ พอผมเรียนจบ ผมตั้งใจจะรับคุณตามาอยู่ด้วยตอนนั้นผมจะเช่าบ้านแถวๆ บริษัท จะได้กลับไปทำกับข้าวให้ท่านกินได้ทุกวัน"ดวงตาของเขาเป็นประกายสดใส เต็มไปด้วยความคาดหวังต่ออนาคต

        "เรื่องนี้ต้องขอบคุณเงินหนึ่งล้านที่อาจารย์ให้ผมมาจริงๆ นะครับไม่อย่างนั้นผมคงไม่มีปัญญาตั้งตัวในเมืองใหญ่อย่างปักกิ่งได้เลย"

        จี้ทิงคล้ายจะถูกความรู้สึกของอีกฝ่ายดึงดูดแววตาจึงปรากฏรอยยิ้มจางๆ "นั่นคือค่าตอบแทนที่คุณควรได้รับถ้าไม่มีคุณ หลายๆ เรื่อง ผมคงทำไม่สำเร็จ"

        สวีเหรินยิ้มอย่างขัดเขิน"นั่นเป็นเพราะอาจารย์ยอมให้โอกาสผมต่างหากล่ะครับถ้าอาจารย์ต้องการจริงๆ ละก็ คงมีคนแย่งกันมาเป็นผู้ช่วยอาจารย์นับไม่ถ้วนแน่ๆ"

        จี้ทิงไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น

        หลังจากทั้งสองกินปิ้งย่างจนอิ่มแล้วสวีเหรินก็กล่าวลาที่หน้าหมู่บ้านแล้วนั่งรถไฟใต้ดินกลับไป

        ส่วนจี้ทิงเดินเข้าไปในหมู่บ้านแต่ไม่ได้ขึ้นห้องเขามุ่งหน้าตรงไปยังลานจอดรถแทน เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาเรียกพนักงานรับจ้างขับรถตั้งใจจะส่งรถทั้งสองคันกลับคืนตระกูลจี้ภายในคืนนี้

        ...

        ตอนที่สวีเหรินเดินออกมาจากสถานีรถไฟใต้ดินก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว

        เขาวิ่งเหยาะๆมาตามทาง เมื่อมองเห็นประตูมหาวิทยาลัยอยู่ไกลๆเสียงเย็นเยียบเสียงหนึ่งก็เรียกเขาให้หยุดชะงัก "สวีเหริน"

        เขาหันไปตามเสียงโดยสัญชาตญาณก่อนจะสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ

        เขาเห็นจี้เยี่ยนจื๋อเปิดประตูรถก้าวลงมาและยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของถนน ก่อนจะกวักมือเรียกเขา

        สวีเหรินกำมือแน่นพลางสูดหายใจเข้าลึก"มะ... มหาลัยจะปิดแล้ว ผมต้องรีบกลับครับ!"

        สิ้นคำพูดของเขาสีหน้าของจี้เยี่ยนจื๋อยังคงเรียบเฉย ทว่าเลี่ยวข่ายกลับเดินลงมาจากรถ"คุณสวีครับ จะให้ผมเข้าไปเชิญด้วยตัวเองไหม?"

        ความกล้าที่อัดแน่นอยู่เต็มอกของสวีเหรินเหมือนลูกโป่งที่ถูกเจาะจนฟีบลงทันควัน

        เขาทำได้แค่เดินคอตกเข้าไปหาจี้เยี่ยนจื๋อทว่าเมื่อถึงเบื้องหน้าเขากลับเม้มปากแน่น แสดงท่าทีชัดเจนว่า 'ผมจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น'

        จี้เยี่ยนจื๋อกวาดสายตามองเขาปราดหนึ่งก่อนจะสั่งเสียงเรียบ"ขึ้นรถ"

        สวีเหรินถอยหลังไปก้าวหนึ่งพลางส่ายหน้า

        "ทำไม การขึ้นรถของผม ถือเป็นการทรยศอาจารย์จี้ของคุณด้วยงั้นเหรอ?"

        สวีเหรินพยักหน้าอย่างมั่นคง"ครับ!"

        จี้เยี่ยนจื๋อแค่นเสียงเหอะพลางกระตุกมุมปาก"ทำตัวเป็นเด็กเหมือนจี้ทิงไม่มีผิด"

        "คุณนั่นแหละที่ทำตัวเป็นเด็ก!" จะว่าเขาอย่างไรก็ได้แต่จะว่าอาจารย์จี้ไม่ได้เด็ดขาด สวีเหรินตัดสินใจสู้ยิบตา

         "ถ้าคุณไม่ทำตัวเป็นเด็กแล้วจะไปหาเรื่องทะเลาะกับอาจารย์จี้จนไล่เขาออกมาทำไมกัน?"

        แววตาของจี้เยี่ยนจื๋อวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่งเขาหรี่ตาคมกริบลง "เขาเป็นคนบอกคุณงั้นเหรอว่าผมจงใจหาเรื่อง?"

        "เขาไม่ได้พูด แต่เขาบอกว่าคุณมันบ้าไปแล้ว"

        จี้เยี่ยนจื๋อหัวเราะออกมาเบาๆน้ำเสียงแฝงแววสมเพชตัวเอง "ดีมากต่อไปถ้าเขาพูดอะไรเกี่ยวกับตระกูลจี้ หรือมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกคุณต้องมารายงานผมแบบนี้"

        สวีเหรินเบิกตากว้าง"ทำไมผมต้องรายงานคุณด้วย?"

        "ผมให้เงินคุณสามล้าน"