cosmic Emperor! สงครามจักรวาลสะท้านภพ

พ่อบ้านหานพาทั้งสองมายังห้องปลุกพลัง ภายในห้องนี้แม้มันจะกว้างมากแต่ก็มีเพียงแค่คริสตัลสีฟ้าขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงกลางเพียงเท่านั้น

แต่ทว่าน่าแปลกยิ่งที่เมื่อไป๋ฉีเข้ามาเขากลับรู้สึกได้ว่าเลือดในร่างกายกำลังพุ่งพล่านราวกับได้พบเจอต้นกำเนิดอย่างไรอย่างนั้น

"นายน้อยไป๋ฉีกระบวนการปลุกสายเลือดและจิตวิญญาณนั้นง่ายมาก เพียงแค่นายน้อยทาบมือลงไปยังคริสตัลเท่านั้น พลังที่นายท่านทิ้งเอาไว้ก็จะกระตุ้นจิตวิญญาณการต่อสู้และพลังสายเลือดให้กับนายน้อยโดยอัตโนมัติ"พ่อบ้านหานกล่าวอธิบายพร้อมกับผายมือยังคริสตัล

ไป๋ฉีโค้งตัวให้อีกฝ่าย จากนั้นเขาก็เดินไปยังคริสตัลเบื้องหน้าพร้อมกับทาบมือของตัวเองลงไปโดยไม่รอช้า

คริสตัลสีฟ้าเปล่งประกายแสงเจิดจ้า ส่วนทางด้านไป๋ฉีนั้นตอนนี้เขาก็รับรู้ได้ถึงความร้อนที่มันพรั่งพรูออกมาจากร่างกาย มันร้อนมากเสียจนใบหน้าของไป๋ฉีเต็มไปด้วยความจริงจัง แต่ทว่ากลับไม่ได้แสดงอาการความเจ็บปวดหรือทุกข์ทรมานออกมาแต่อย่างใด

'ความร้อนแค่นี้ ยังเทียบกับเปลวเพลิงสุริยันของฉันไม่ได้!!'ไป๋ฉีกล่าวออกมาในใจ

ต่อมาไม่นาน ตรงกลางหว่างคิ้วของชายหนุ่มก็ปรากฏดวงตาที่สามออกมา ลักษณะของมันคล้ายดั่งดวงเนตรของไป๋เฉินเป็นอย่างมาก จะแตกต่างกันตรงที่ดวงเนตรของไป๋ฉีมีจุดแสงระยิบระยับมากกว่า ราวกับว่าจักรวาลด้านในดวงตาของเขายิ่งใหญ่กว่าของบิดาอย่างไรอย่างนั้น

ภาพๆนี้ทำเอาพ่อบ้านหานกลายเป็นตื่นเต้นดีใจ "ดวงเนตรจุติจักรวาลของนายน้อยไป๋ฉีสมบูรณ์แบบเหมือนกับดวงเนตรของนายท่านไม่มีผิด นี่หมายความว่าสายเลือดจ้าวจักรวาลที่ถูกปลุกขึ้นมานั้นต้องมีความบริสุทธิ์มากเป็นแน่แท้"

"ใช่ ข้าเองก็แปลกใจเหมือนกัน โดยปกติแล้วหากไม่ได้แต่งงานกับจ้าวจักรวาลด้วยกันสายเลือดก็น่าจะเจือจางลงบ้าง แต่เจ้าเด็กนี่กลับมีสายเลือดจ้าวจักรวาลที่บริสุทธิ์กว่าข้าเสียอีก ช่างเป็นเรื่องที่น่ามหัศจรรย์จริงๆ"ไป๋เฉินเอ่ยปากกล่าวอย่างภาคภูมิใจในตัวลูกชาย

หลังจากนั้นไม่นาน ดวงเนตรจุติจักรวาลของไป๋ฉีก็หายไปพร้อมกับร่างกายของเขาที่กลับมาเป็นปกติดังเดิม ไป๋ฉีหันหลังและเดินเข้าไปหาพ่อของตัวเองในทันที

"หลังจากปลุกสายเลือดและจิตวิญญาณแล้วรู้สึกอย่างไรบ้าง"ไป๋เฉินกล่าวถาม

"รู้สึกแปลกใหม่มากเลยครับ เพียงแค่อยู่เฉยๆร่างกายก็ดูดซึมไอปราณจักรวาลให้เองโดยอัตโนมัติ แถมการควบแน่นพลังก็ยังเร็วกว่าเดิมมากถึงขนาดที่ว่าจะเลื่อนขั้นเป็นระดับจ้าวพิภพเมื่อไรก็ได้"ไป๋ฉีกล่าวตอบไปตามตรง ไป๋เฉินก็พลันพยักหน้าอย่างพอใจในผลลัพท์ของลูกชาย

หลังจากที่บทสนทนาของสองพ่อลูกจบไป ทั้งสองก็หันไปลาพ่อบ้านหานเพื่อที่จะกลับบ้านของตัวเองในทันที เพราะด้วยความที่ไป๋ฉีพึ่งได้พลังใหม่มาจึงมีความกระตือรือร้นอยากจะเลื่อนขั้นพลัง

แต่ทว่าพวกเขายังไม่ทันได้ออกจากคฤหาสน์จู่ๆก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งสวนเข้ามา แล้วตรงไปหาพ่อบ้านหานโดยไม่ได้สนใจไป๋เฉินและไป๋ฉีแม้แต่น้อย

"ท่านปู่หานๆ ข้ามาแล้วขอรับ วันนี้ท่านจะสอนทักษะอะไรให้ข้าอย่างนั้นหรือ"น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นของชายหนุ่มดังขึ้น พ่อบ้านหานถึงกับหัวเราะเบาๆก่อนจะกล่าวว่า

"นายน้อยไป๋หมิงใจเย็นๆ ไม่ต้องรีบร้อนถึงปานนั้น เมื่อครู่ตอนที่ท่านวิ่งเข้ามาเกือบจะชนผู้อื่น ท่านขอโทษพวกเขาหรือยัง"ชายหนุ่มนามไป๋หมิงที่ได้ยินก็หันมามองพวกไป๋ฉีก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับโค้งตัวอย่างสุภาพ

"ข้าขอโทษขอรับ พอดีเมื่อครู่นี้ข้าตื่นเต้นเกินไปหน่อยจนลืมดูทาง"

ไป๋เฉินหรี่ตามองก่อนที่จะหันไปทางพ่อบ้านหานแล้วเอ่ยปากถาม"ท่านปู่หาน เด็กคนนี้คือ?"

"โฮ๊ะๆๆ นายน้อยไม่รู้จักเขาก็ไม่แปลกอะไรขอรับ นี่คือนายน้อยไป๋หมิงเป็นบุตรชายคนเล็กของคุณชายใหญ่ และเขาพึ่งอายุเพียงยี่สิบแปดปีเท่านั้น หากจะนับรุ่นก็ถือว่าเป็นรุ่นเดียวกับนายน้อยไป๋ฉี"

"นายน้อยไป๋หมิง ชายคนนี้ก็คือท่านอาไป๋เฉินของท่านอย่างไรล่ะ ส่วนอีกคนคือลูกชายของเขามีนามว่าไป๋ฉี"พ่อบ้านหานแนะนำตัวให้ทั้งสองฝ่าย

ไป๋หมิงเงยหน้าขึ้นมองชายสองคนที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความตกตะลึงในใจ "นะ นี่คือท่านอาไป๋เฉินงั้นหรือขอรับ ข้าได้ฟังเรื่องของท่านจากท่านพ่อมามากมาย ท่านพ่อเล่าว่าในบรรดาพี่น้องท่านคือคนที่แข็งแกร่งที่สุด"

ดวงตาของไป๋หมิงเป็นประกายหลังจากที่พูดจบ ส่วนไป๋เฉินก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนให้กับคำพูดนั้น "หลานชาย พ่อเจ้าพูดเวอร์เกินไป ที่ข้าแข็งแกร่งกว่าเขาเป็นเพราะข้าฝึกฝนมากกว่าก็เท่านั้น"

ไป๋หมิงที่ได้ยินก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ ท่านพ่อของเขานั้นชื่นชอบการเป็นผู้พิพากษามากกว่าการฆ่าฟัน จะให้แข็งแกร่งเท่ากับท่านอาไป๋เฉินที่เป็นถึงแม่ทัพของสหพันธ์ได้อย่างไร

หลังจากที่พูดคุยกับไป๋เฉินแล้ว ไป๋หมิงก็พลันมองไปยังไป๋ฉีที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก่อนที่จะเดินเข้าไปพิจารณาลูกพี่ลูกน้องคนนี้อยู่พักใหญ่ ซึ่งมันทำให้ไป๋ฉีถึงกับขนลุกขนชันในทันที

"นะ นี่ท่านกำลังมำอะไรอยู่หรือ"ไป๋ฉีพูดขึ้นอย่างประหม่า เพราะไม่เคยมีใครมายืนมองพิจารณาเขาเช่นนี้

"น้องชาย เจ้าหน่วยก้านดีมาก.....เรามาประลองกันหน่อยดีไหม"

"ห๊ะ!"

เมื่อไป๋หมิงเอ่ยปากชักชวนไป๋ฉีก็ถึงกับอุทานด้วยความตกใจ ชายคนนี้พอเจอเขาก็ท้าตีท้าต่อยเลยอย่างนั้นหรือ นี่มันวิธีทักทายแบบใดกัน

"พี่ชาย ทำไมท่านถึงอย่างประลองกับข้าล่ะ"ไป๋ฉีถามออกไปเช่นนั้น คำสรรพนามที่เขาใช้เปลี่ยนไปจากเดิมเพราะเขาต้องปรับเปลี่ยนตามคู่สนทนา

"ฮ่าๆๆไม่มีอะไรแฝงอยู่ในนั้น ข้าเพียงแค่มองออกว่าเจ้าแข็งแกร่งก็เลยอยากประลองด้วย"ไป๋หมิงตอบกลับมาตามตรง ใบหน้าอันหล่อเหลาประดับไปด้วยรอยยิ้มที่สดใส

ไป๋ฉีหันไปมองพ่อของตัวเองในทันทีราวกับจะถามว่าเขารับคำท้าได้หรือไม่ แน่นอนไป๋เฉินก็พยักหน้าตอบรับลูกชายไปเป็นสัญญาณว่าเขาอนุญาติ

ไป๋ฉีจึงหันกลับไปหาไป๋หมิงอีกคราแล้วพยักหน้าตอบรับคำท้านั้นไป "ได้ขอรับข้าจะประลองกับท่าน แต่ขอเป็นการประลองกระบวนท่าหรืออาวุธเท่านั้นนะขอรับ พอดีข้าพึ่งปลุกจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้แล้วยังไม่ได้ฝึกควบคุมมัน"

"ได้สิๆ ประลองกระบวนท่าก็ได้" ไป๋หมิงยกยิ้มด้วยความตื่นเต้นดีใจ

"โฮ๊ะๆๆในเมื่อนายน้อยทั้งสองตกลงกันได้แล้ว คนแก่อย่างข้าก็จะเป็นกรรมการให้ก็แล้วกัน ส่วนในเรื่องสนามประลองนั้นพวกท่านจะเลือกในมิติเสมือนหรือสนามจริงดี"พ่อบ้านหานถามขึ้นมา

และเป็นไป๋เฉินที่เอ่ยปากตอบแทนลูกชาย"ท่านปู่หาน ฉีเอ่อร์ยังไม่ได้กำไลข้อมือเขาจึงเข้ามิติจักรวาลเสมือนไม่ได้"

"โอ้ ถ้างั้นก็ให้ทั้งสองประลองกันที่สวนหน้าบ้านเลยก็แล้วกัน ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงแค่การประลองกระบวนท่าเท่านั้น ไม่น่าจะมีความเสียหายอะไรมากมาย"

ทั้งไป๋ฉีและไป๋หมิงพยักหน้ายอมรับ พ่อบ้านหานหยิบอาวุธที่ทำจากไม้ออกมาจากมิติให้ทั้งสองได้เลือกใช้

แน่นอนไป๋ฉีย่อมเลือกดาบไม้อย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนทางด้านไป๋หมิงนั้นเขาทำให้ทั้งไป๋เฉินและไป๋ฉีต้องประหลาดใจ เพราะอาวุธที่เขาเลือกนั้นคือขวานไม้ขนาดใหญ่ที่ดูไม่สมกับตัวของเขาเลยสักนิดเดียว