--ฉันมีชื่อว่า ลีโอ อายุ 39 ปี ฉันเป็พนักงานบริษัทแห่งหนึ่ง ฉันมีชีวิตที่ธรรมดาที่หาเช้ากินค่ำ พอมีรายได้ที่จะเลี้ยงตัวเองไปวันๆ
ฉันสูญเสียครอบครัวที่ฉันรักไปั้แ่ฉันอายุได้ 20 ปี ฉันต้องใช้ชีวิตที่ต้องจมอยู่กันความเศร้ามาตลอดหลายปี--
!!! เสียงมือถือของลีโอ
ลีโอ: "ฮัลโหล เจียงเหม่ย มีอะไรงั้นหรอ ฉันกำลังทำงานอยู่หนะ ค่อยคุยกันได้ไหม"---
เจียงเหม่ย: "เอ่อ!! คือว่านะลีโอ คือว่า... เราเลิกกันเถอะ"
--ฉันมีแฟนชื่อ เจียงเหม่ย เราคบกันมา 9 ปี
ถึงจะยังไม่ได้แต่งงานกันแต่เราก็รักกันมากนี่อาจจะเป็ความคิดของฉันฝ่ายเดียวก็ได้--
ลีโอ: "ห๊ะ!! อะไรนะ ทำไมหละ เจียงเหม่ย ทำไมคุณพูดแบบนี้เกิดอะไรขึนกับคุณกันแน่"
ใช่แล้วหลังจากนั้น เจียงเหม่ย ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาแล้วก็วางสายไปดื้อๆ ตอนนั้นในหัวฉันโล่งไปหมดคิดอะไรไม่ออก
ฉันได้แต่คิดว่า เจียงเหม่ย อาจจะทนไม่ไหวกับสถานะของฉันที่เป็อยู่ตอนนี้ แต่มันไม่ใช่แบบนั้นเลย
เวลาผ่านไป 3 วัน ฉันบังเอิญไปเจอ เจียงเหม่ย และ เย่ห่าน เพื่อนสนิทที่สุดของฉันอยู่ด้วยกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง
แล้วฉันก็รู้ทันทีว่าโดนเพื่อนตัวเองและแฟนที่คบกันมาหลายปีสวมเขาให้มาโดยตลอด
ลีโอ: "ทำไมหละ!! ทำไมถึงทำแบบนี้กับฉันกัน ทำไม"
--ใช่แล้วผมรู้สึกจมดิ่งกับความเศร้ามากขึ้นเรื่อยๆ สูญเสียครอบครัวแล้วยังมาโดนหักหลังจากเพื่อนสนิทและแฟนที่คบกันมา 9 ปี
.....ผ่านมา 2 สัปดาห์ ร่างกายของฉันเริ่มจะไม่ไหวเพราะเกิดการขาดน้ำและอาหารอย่างรุนแรงอารมณ์และความรู้สึกของฉันขึ้นลงผิดปกติเป็อย่างมาก
.....แล้วหลังจากนั้นไม่นานฉันก็
หัวใจล้มเหลว!...เพราะขาดน้ำและอาหารอารมณ์ขึ้นลงแบบผิดปกติทำให้สภาพจิตใจและร่างกายทนไม่ไหว
ลีโอ: "อะไรกันนี่ฉันตายแล้วงั้นหรอ เฮอะ! น่าสมเพชจริงๆนะแบบนี้นะ" --ใช่แล้วผมรู้สึกสมเพชตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้เลย--
ลีโอ: "ถ้าฉันมีโอกาสอีกครั้งหละก็ฉันจะเปลี่ยนมัน!! ฉันจะแก้แค้นคนที่ทำให้ฉันต้องสูญเสียทุกอย่างไป ฉันขอเพียงโอกาส"
--ฉันะโออกไปทั้งแบบนั้น นี่ฉันคิดอะไรอยู่กันนะ ฮ่าฮ่าฮ่า!! มันคงไม่มีเื่ราวเหมือนในโลกแฟนตาซีย้อนเวลาหรือเกิดใหมาอะไรแบบนั้นหรอก--
เสียงปริศนา: "เ้าควรจะได้รับโอกาสนั้น" --มีเสียงปริศนาพูดขึ้นมาในหัวฉัน!!เวลานั้นฉันทำอะไรไม่ถูกได้แต่ งงงวย กันเสียงปริศนา--
ลีโอ: "นั่นใครหนะ เสียงใครกันคุณเป็ใคร?
--ผมถามออกไปแบบนั้น แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับกลับมาแต่อย่างได ผมได้แต่ งงกับสถานะการณ์ในตอนนั้น เวลาผ่านไปยาวนานท่ามกลางความมืดที่ิญญาของฉันลอยอยู่.... และแล้วก็มีแสงสว่างจ้าไปชั่วขณะ!! ....... ผมได้ลืมตาตื่นมาอีกครั้ง แต่แล้วผมรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย!!
ลีโอ: "นี่ฉันควรจะตายไปแล้วนี่ ทำไมฉันกลับมาโผล่ที่บ้านฉันได้หละ เดี๋ยวนะ!! บ้านงั้นหรอ เดี่ยวสิคงไม่หรอกมั้ง"
--ผมได้เดินไปที่กระจกแล้วต้องใกับภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า ใช่แล้วหน้าฉันเด็กลงอย่างมาก!--
ลีโอ: "บ้าหน่า!! นี่มันอะไรกัน ทำไมฉันหน้าเด็กลงแบบนี้หละ เดี๋ยวสิ" --ผมได้หันหน้าไปที่ปฏิทินเวลา ใช่แล้วฉันใถึงขั้นสุด--
ลีโอ: " เฮ้ย!! บ้าไปแล้ว นี่มันอะไรกันวะเนี้ย ทำไมหละนี่ฉัน ย้อนเวลากับมางั้นหรอ ตอนนี้ฉันอายุ 18 ปี บ้าไปแล้วนี่มันอะไรกัน!!"
---ผมช็อคไปชั่วขณะกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับฉัน ฉันก็นึกขึ้นได้ว่ามีเสียงปริศนาพูดกับฉันว่า "เ้าควรจะได้รับโอกาสนั้น"
งั้นสินะ ฮ่าฮ่าฮ่า ผมได้หัวเราะออกมาเสียงดัง แล้วก็มีเสียงพูดขึ้นมา--
แม่: "นี่ลีโอเสียงดังเกินไปหน่อยไหม เงียบๆหน่อยนี่มันดึกมากแล้วนะให้ตายสิเด็กคนนี้"
--ตอนที่ฉันได้ยินเสียงแม่นั้น ทำให้ฉันร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว ฉันรู้สึกดีใจที่สุดในชีวิตทั้งสองชีวิตของฉันเลยหละ
ผมได้วิ่งออกไปหาแม่ อ้าแขนพร้อมกอดแม่ที่ไม่ได้เจอมานาน ผมได้กอดแม่แน่นเพราะความดีใจและคิดถึงอย่างสุดขีด--
แม่: "อะไรหละลีโอ ลูกเป็อะไรของลูกกัน บอกแม่ได้นะทำไมลูกต้องร้องไห้ด้วยหละ"
ลีโอ: "ฮ้าา! ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ ผมรักแม่ที่สุดเลยนะครับ ผมรู้สึกดีใจมากๆเลยที่ได้เกิดมาเป็ลูกของแม่นะครับ
แม่: "อื้ม แปลกจริงๆเด็กคนนี้ ลูกเป็อะไรของลูกกันแน่
ลีโอ: "ไม่มีอะไรครับแม่ผมรักแม่นะครับ
--หลักจากนั้นฉันก็ได้เดินกลับมาที่ห้องของตัวเองแล้วจัดระเบียบความคิดของตัวเองใหม่
เพราะเื่ราวที่เกิดขึ้นกับตัวเรานั้นมันแปลกประหลาดซะจริง โอกาส งั้นหรอ นี่คงเป็โอกาสจริงๆใช่ไหม!!