[พืชไร้ระดับ] หวังอีฮังเขานั้นเคยอ่านเจในหนังสือเล่มหนึ่งเมื่อชีวิตก่อนของเขา และเขาไม่นึกเลยว่าชีวิตที่สองเขาจะได้มาพบเจอกับพืชไร้ระดับต้นนี้
เดิมทีแล้วพืชนั้นเป็เพียงแค่พืชลมปราณที่สามารถบ่มเพาะพลังได้เช่นเดียวกันกับสิ่งมีชีวิตอื่นๆบนโลกใบนี้ แต่พืชต้นนี้มันเป็พืชที่วิเศษ เพราะมันเพิ่มระดับได้โเยไม่จำกัดจนไปถึงเปิดประตูบานที่เก้า
พืชชนิดนี้เพียงเพียงไม่กี่คนบนโลกใบนี้ที่รู้เกี่ยวกับพืชไร้ระดับต้นนี้ แม้แต่เหม่าที่พาเขามาก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ “หวังอีฮังเ้าเป็อะไรั้แ่เมื่อกี้แล้ว” เหม่าถามอย่างสงสัย
“ป่าวข้าก็แค่คิดอะไรนิดหน่อย” เหม่านั้นกลัวว่าหวังอีฮังนั้นจะโดนพืชต้นนี้ควบคุเสียอีก
“เ้าคิดว่ายังไงกับพืชต้นนี้”เหม่าถาม “ข้าคิดว่ามันจะช่วยให้ข้าสามารถเปิดประตูบานที่สามได้หากข้าได้ซึมซับพลังงานของมัน”เหม่าพยักหน้างั้นก็เริ่มกันเถอะ หวังอีกฮังใที่จู่ๆเหม่าก็เอาพลั่วออกมาพร้อมขุด
“นี่เ้าคิดจะทำอะไรหนะ เ้าอยากให้มันเสียหายงั้นเหรอ”หวังอีฮังรีบห้ามการกระทำของเหม่า แต่ทันใดนั้นประตูทั้งสามของพืชก็ได้มีบางสิ่งออกมา
โกเลม!!
โกเลมพืชร่างกายแข็งแกร่งราวกับหินผาและมีเถาวัลย์ล้อมเป็ชุดเกาะที่เหนียวแน่นแถมยังมีคำภีเล่มหนึ่งที่ถือด้วยมือข้างซ้าย
“โกเลมนักบวช” หวังอีฮังอุทาน เหม่าสับสนแต่เขาก็รู้ว่าในตอนนี้พวกเขานั้นตกอยู่ในอันตรายแล้ว แสงสว่างอันศักดิ์สิทธิ์ส่องสว่างออกมาจากโกเลม หนังสือที่อยู่ในมือก็เริ่มเปิดขึ้นจากนั้นมันก็ไปหยุดอยู่ที่หน้าหนึ่ง ก่อนที่จะมีออร่าประหลาดปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า
[แสงแห่งการชำระล้าง] เสียงระบบดังขึ้นในหัวของหวังอีฮังและเหม่า “แย่แล้ว”หวังอีฮังอุทาน เขารีบเปิดประตูบานที่หนึ่งออกมา
[แสงไร้ทางต้าน ระบบยืนยันการใช้งาน] จากนั้นออร่าแสงสีม่วงก็ปกคุมร่างกายของหวังอีฮังและเหม่า แสงแห่งการชำระล้างเข้าประทะกับแสงไร้ทางต้าน แสงทั้งสองนั้นต่างต้านทานกันและกันได้โดยที่ไม่มีใครเสียเปรียบเลยแม้แต่น้อย
เหม่ารู้สึกใ”นี่เ้าพลังนี้ของเ้าทำไมแข็งแกร่งจัง”เหม่าอดไม่ได้ที่จะถาม แต่ในตอนนี้หวังอีฮังรู้สึกเหงืตกและรู้สึกเหนื่อยจากแรงกดดันของตัวตนระดับเปิดประตูบานที่สาม
เหม่าเห็นท่าไม่ดีเขาเปิดประตูทั้งสามบานของเขา แต่ละบานนั้นก็ดูคล้ายกันเพราะมีสมุดเล่มหนึ่งลอยออกมา แต่ประตูุบานที่สองนั้นเป็ผู้กันและสี ส่วนประตูที่สามเป็กระดาษแผ่นหนึ่ง
เขานั้นได้ใช้ทักษะรวมจิติญญาเข้าด้วยกัน สมุดและกระดาษหนึ่งแผ่นได้รวมเข้าด้วยกันจากนั้นมันก็กลายเป็บางสิงออกมาจากการรวมทั้งสองจิติญญาเข้าด้วยกัน
[กระดาษอัจฉริยะ] เสียงระบบดังขึ้น เหม่าไม่รอช้าเขาจับผู้กันและผสมสีเข้าด้วยกันจากนั้นก็บรรจงวาดรูปหนึ่งขึ้นมา รูปนี้มีแรงกดดันแพร่ออกมาอย่างรุ่นแรง
[ท่านได้ทำการวาดหุ่นาเสร็จสิ้น] เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง[ท่าน้าอัญเชิญหุ่นาหรือไม่] “ข้าขออัญเชิญหุ่นา” หุ่นขนาดสามเมตรโผล่ออกมาจากกระดาษมันมีความสูงสามเมตร สูงเทียบเท่าโกเลมนักบวช
ดาบในมือของหุ่นาเป็สีดำทมิฬและมีคลื่นออร่าสังหารแพร่ออกมาเป็ระลอก 'แข็งแกร่ง แข็งแกร่งมาก'หวังอีฮังรู้สึกใกับภาพที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้า เหม่านั้นใช้พลังลมปราณของตนไปเกือบหมด เหลือเพียงแค่ให้ควบคุมหุ่นาเท่านั้น
ทั้งสองออกห่างจากโกเลมและหุ่นา และคอยดูการต่อสู้ของพวกมันทั้งสอง แต่เหม่านั้นจำเป็ต้องใช้จิติญญาของตนควบคุมหุ่นาเขาจึงออกห่างจากการต่อสู้ได้เพียงห้าสิบเมตรเพียงเท่านี้
“โจมตี”เหม่าเริ่มทำการต่อสู้กับโกเลมนักบวช ดาบในมือหุ่นานั้นฟันไปที่โกเลนักบวชอย่างสุดกำลัง คลื่นอากาศถูกรมดาบตัดขาดอย่างง่ายดาย จนเกิดแรงประทะที่รุนแรงพุ่งออกไปรอบข้าง
เปรี้ยง!!
317
