ตอนที่ 7 ได้เจอกันอีกครั้ง
พอนูอัสท้าแข่งกับโพรทาเลียมีหรือว่าโพรทาเลียจะปฏิเสธกับการท้าแข่งแบบนี้ พอเธอตอบตกลงยอมท้าแข่งกับอีกฝ่ายผู้คนต่างสนใจการแข่งนี้ทันทีจึงมีผู้คนนำข่าวไปแพร่หลายในทุกคนในค่ายได้ยินว่ามีการแข่งที่หน้าผาระหว่างคีย์กับโพรทาเลียผู้คนจำนวนหนึ่งจึงรีบวิ่งกันไปที่หน้าผากันเพอร์ซีย์ได้ยินข่าวที่แพร่กระจายออกมา ทำให้เขาต้องไปแอบดูสักหน่อยว่าเด็กหนุ่มคนนั้นโดนลูกสาวเขาหาเื่อะไรแล้วเด็กหนุ่มจะจัดการกับลูกสาวเขายังไง
ตอนนี้ที่ลานฝึกปีหน้าผาจำลองก็มีเหล่าวัยรุ่นจากค่ายฮาล์ฟบลัดแล้วก็ค่ายจูปิเตอร์เต็มลานนั้นเพื่อดูการแข่งนั้นโพรทาเลียกับนูอัสเตรียมตัวอยู่ที่หน้าผาอันเดิมที่ใช้กันพวกเธอกำลังยืดเว้นยืดสายเพื่อวอร์มร่างกายของตนเองครูฝึกฉางกำลังเดินมาตรงหน้าทั้งสองคนเพื่อเตรียมตัวบอกกล่าวถึงการแข่ง
“เอาล่ะ เด็กๆการแข่งนี้เป็การปีนขึ้นถึงยอดหน้าผาใครถึงก่อนชนะแล้วก็ห้ามขี้โกงอย่างใช้เวทมนตร์ ใช้กลโกงหรือการใช้พลังเด็ดขาด”
“ขอรับ/ค่ะ”
นูอัสขานรับจบก็หันมาชนแขนเธอก่อนจะเดินไปที่หน้าผาทำเอาบางคนที่เห็นต่างร้องโห่ใส่นูอัส เธอส่งสายตาใส่พวกที่โห่ใส่เธอโพรทาเลียจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ชอบใจจริงๆ เธอก็เดินไปยังหน้าผาข้างๆ อีกฝ่ายนูอัสหันไปมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ชอบใจจนโพรทาเลียมองกลับทั้งสองมองจนเกิดกระแสไฟฟ้าปะทะกันอย่างดุเดือดสุดๆ
“เอาล่ะ งั้นเริ่มได้!!” ครูฝึกฉางเป่านกหวีดทันที
ทั้งสองคนรีบไต่ปีนขึ้นหน้าผาทันทีทุกคนต่างเชียร์กันแบบสุดกำลัง มนุษย์กึ่งเทพบางส่วนต่างเชียร์โพรทาเลียกันแต่เสียงส่วนใหญ่ต่างเรียกคีย์กันอย่างเดียว นูอัสได้ยินเสียงแต่คนเชียร์อีกฝ่ายทำให้เธอที่ปีนไปครึ่งทางหันมามองอีกฝ่ายทันที แล้วยกเท้าถีบอีกฝ่ายทันที
“ลงไปซะ!!” นูอัสเอาแต่ถีบอีกฝ่ายอย่างเดียว “ลงไปซะ!!วันเดอร์เลอร์”
“อ๊าก!! นี่เ้า!!”
โพรทาเลียไม่สามารถเอามือบังได้จากการถีบของอีกฝ่าย ทำให้เธอมีรอยเท้าอีกฝ่ายบนใบหน้าเธอพยายามเกาะหินไว้แน่นที่สุดก่อนจะยื่นมืออีกข้างไปจับเท้าอีกฝ่ายที่กำลังถีบหน้าเธออยู่
“กล้ามาถีบข้าเหรอ!!” โพรทาเลียจับข้อเท้าอีกฝ่ายแล้วดึงอีกฝ่ายลงมาทันที
“อ๊าย!!” นูอัสตกลงมาทันทีแต่เธอเกาะหินอันหนึ่งได้ทันพอดี แล้วเงยหน้ามองคีย์ที่กำลังปีนขึ้นไปทันที “แก!!วันเดอร์เลอรรรรรรรรรรรร์!!”
โพรทาเลียกำลังปีนขึ้นก็หันไปมองอีกฝ่ายแค่แวบเดียวก็เห็นอีกว่ากำลังรีบปีนตามมาเธอก็รีบปีนต่อไปไม่หยุดไม่ให้อีกฝ่ายตามทันแต่นูอัสเร่งกำลังของตนเองให้ปีนตามอีกฝ่ายให้ทันทั้งสองคนกำลังปีนหน้าผาอยู่นั้นลิซ่าที่ได้ยินข่าวที่แพร่ไปทั่วค่ายก็ทำให้เธอรีบวิ่งจากสถานศิลปะและงานฝีมือพอมาถึงหน้าผาจำลองเธอก็เห็นเด็กน้อยของเธอกำลังปีนหน้าผาแข่งกับนูอัสอยู่
“ทำไมทั้งสองคนถึงแข่งกันได้ล่ะ?” ลิซ่าเอ่ยถามอย่างลอยๆ
“อ้าว! ลิซ่า” โทมัสได้ยินเสียงอีกฝ่ายก็เข้าไปทักคุยด้วย“ครูฝึกจะให้คีย์ปีนหน้าผานะแต่โพรทาเลียมาแย่งที่ฝึกนะ”
“แปลว่า อีกฝ่ายหาเื่น้องข้าก่อนสินะ”
“ใช่ ก็พอโพรทาเลียปีนขึ้นจนชนะอีกฝ่ายโพรทาเลียก็เลยท้าแข่งกับคีย์ แล้ว...เมื่อกี้คีย์ก็โดนถีบไปหลายรอบเลยล่ะ”
“อึ้ก...” ลิซ่ามองโพรทาเลียที่กำลังปีนหน้าผาอยู่“ถึงโดนทำร้ายยังไงคีย์ก็จะสู้เสมอนั่นล่ะ น้องข้าที่ข้ารู้จัก”
ลิซ่าเชื่อมั่นในตัวของโพรทาเลียเสมอโทมัสมองอีกฝ่ายเชื่อมั่นในตัวน้องของตนมากๆแต่สำหรับเขากลัวว่าคีย์จะเจออันตรายจากโพรทาเลียมากกว่านูอัสเริ่มใช้พลังของตัวเองรีบปีนหน้าผาอย่างรวดเร็วจนเธอแซงหน้าอีกฝ่ายไปได้ก่อนจะเล่นตุกติกทำให้หินอันหนึ่งลื่นและเหนียวโพรทาเลียปีนจนถึงหินที่อีกฝ่ายเล่นตุกติกพอเธอเอื้อมมือไปจับหินนั้นมือเธอก็ลื่นจนมือหลุดแต่มืออีกข้างกำลังจะหลุด นูอัสเห็นแบบนั้นก็ยกขาขึ้นสูงทันที
“ตกไปซะเถอะ!!” นูอัสถีบอีกฝ่ายไปในทันที
“อ๊าก!!” อีกฝ่ายถีบโพรทาเลียก็ทำให้มือของเธอนั้นหลุดออกจากหินที่จับทันที“อ๊ากกกกกกกกกกกก!!”
“กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!” เสียงของผู้คนต่างกรีดร้องออกมาเมื่อเห็นคนตกจากหน้าผาจำลอง
ลิซ่าถึงกับหน้าถอดสีทันที “คียยยยยยยยยยยยยย์!!”
โทมัสเห็นอีกฝ่ายกำลังตกลงมาเขารีบวิ่งจะเข้าไปช่วยทันทีโพรทาเลียกำลังตกลงมาอย่างเร็วเธอหลับตาลงเพราะไม่อยากเห็นสภาพตัวเองตอนตกลงมาเลยว่าจะเป็ยังไงระหว่างที่กำลังตกนั้น ก็มีเสียงสายลมพัดอย่างแรงปะทะร่างกายของเธอโพรทาเลียรู้สึกว่าร่างกายตัวเองนั้นเหมือนหยุดนิ่งไปตกลงไปข้างล่างสักทีจนเธอรู้สึกว่าร่างนั้นมันลอยอยู่หรือ เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆก็เห็นว่าตัวเองนั้นลอยอยู่จริงๆ แล้วเธออยู่ในท่าโดนอุ้มอยู่ทำให้เธอหันไปมองคนที่กำลังอุ้มเธออยู่ก็หันไปเห็นใบหน้าของชายหนุ่มที่หล่อเหลาผมสีทองยาวประบ่า แล้วก็ดวงตาสีฟ้าที่กำลังจับจ้องเธอทำเอาใบหน้าของโพรทาเลียขึ้นสีแดงเหมือนได้เห็นอีกฝ่าย
“นายไม่เป็ไรใช่ไหม? วันเดอร์เลอร์”เสียงของอีกฝ่ายช่างกินใจเธอสุดๆก่อนที่โพรทาเลียจะได้สติตอบอีกฝ่ายทันที
“ม...ไม่เป็ไร...”
ชายหนุ่มผมทองส่งรอยยิ้มให้โพรทาเลีย ทำเอาเธอหลบหน้าเขาที่ส่งยิ้มให้ผู้คนต่างตบมือให้แก่ชายหนุ่มที่เข้าไปช่วยคีย์ได้ทันเวลาโทมัสหยุดวิ่งแล้วโล่งใจที่อีกฝ่ายช่วยเด็กของเขาได้ทันทีนูอัสที่ปีนถึงยอดหน้าผาก็ได้เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าเธอกำมือของตนเองอย่างไม่พอใจที่คีย์ไม่ได้ตกลงไปาเ็ เพราะมีคนเข้ามาช่วยแล้วคนเป็คนที่เธอไม่คิดว่าจะเข้ามาช่วยจริงๆแถมไม่มีคนยินดีกับที่เธอชนะนอกจากพรรคพวกเธอชายหนุ่มผมทองที่ช่วยโพรทาเลียเขาค่อยๆ ลอยตัวลงมาถึงพื้นลิซ่ารีบวิ่งตรงมาหาเด็กน้อยทันที
“คีย์!!” ลิซ่ารีบเข้ามากอดอีกฝ่ายทันที “น้องไม่เป็ไรนะ?”
“ข้าไม่เป็ไร” โพรทาเลียมองลิซ่าที่ห่วงเธอก่อนจะหันไปหาชายที่ช่วยเธอ“เอ่อ...ขอบคุณที่ช่วยข้านะ...”
“ใช่ ขอบคุณจริงๆ นะ ที่ช่วยน้องชายข้า” ลิซ่ากล่าวขอบคุณชายหนุ่มผมทองทันที
“แค่นี้เองถ้าฉันไม่ได้ลอยดูการแข่งเมื่อกี้อยู่ วันเดอร์เลอร์น้อยคงตกลงมาแขนขาหักแล้วล่ะ”
“วันเดอร์เลอร์น้อย?” โพรทาเลียมองอีกฝ่ายที่เรียกเธอแบบดูเหมือนเธอเป็เด็กน้อยไปเลย
ชายหนุ่มผมทองมองคีย์ด้วยสายตาหยอกเล่นกับเธอทำเอาโพรทาเลียรู้สึกว่าโดนอีกฝ่ายแกล้งยังไงชอบกลก่อนที่โทมัสจะเข้ามาขัดการจ้องตาของทั้งสองคน
“ขอบใจนายจริงๆ นั่นล่ะ เพื่อน ที่มาช่วยน้องฉันนะ”โทมัสยกมือขึ้นมาโอบไหล่ชายผมทองทันที
“นายเถอะ!” ชายผมทองเอาแขนอีกฝ่ายออกจากไหล่เขาทันที“ไม่ดูแลเด็กนายเกิดเขาเป็อะไรจริงๆ ระวังจะโดนคุณแจ็กสันด่าพอดี”
“แหะๆ ก็จริงของนาย” โทมัสลูบหลังหัวตัวเองแบบเกร็งๆ
โพรทาเลียมองทั้งสองอย่างสงสัยก่อนจะถามขึ้น “เอ่อ...ทั้งสองคนรู้จักกันสินะ”
“อ๋อ ใช่แล้วคีย์ หมอนี้เป็เพื่อนฉันเขาชื่อว่า...” โทมัสกำลังจะพูดอยู่นั้น ก็โดนชายผมทองเอามืออุดปาก
“ฉันชื่อ ฟีนีอุส...ฟีนีอุส เกรซยินดีที่ได้รู้จัก วันเดอร์เลอร์” ฟีนีอุสยื่นมือไปหาคีย์เพื่อทักทาย
โพรทาเลียมองอีกฝ่ายก่อนจะยื่นมือไปจับมือใหญ่อีกฝ่าย “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน...ท่านเกรซ”
“ฮ่าๆ ไม่ต้องมีท่านก็ได้ เรียกเกรซเฉยๆหรือฟีนีอุสก็ได้นะ”
“อืม...เกรซ” โพรทาเลียพยักหน้าทันทีเธอเลือกที่จะเรียกอีกฝ่ายด้วยนามสกุลดีที่สุดแต่ไม่รู้ทำไมเธอรู้สึกใจเต้นแรงกว่าปกติ ตอนที่มองอีกฝ่าย
นูอัสลงมาจากข้างบนยอดหน้าผาทันที “นายแพ้แล้ววันเดอร์เลอร์ นายต้องทำตามที่ฉันออกคำสั่งในฐานะ เ้านาย!”
ทุกคนต่างหันไปมองอีกฝ่ายที่พูดขึ้นมาโดยไม่สนใจคนอื่นเลยจริงๆ
ลิซ่าได้ยินแบบนั้น เธอก็เดินมาข้างหน้าของนูอัสทันที “ว่าไงนะ!!เมื่อกี้เ้าเล่นโกงด้วยซ้ำ!”
“เล่นโกง? ใคร? ฉันเปล่านะ! ครูฝึกไม่ได้บอกห้ามต่อสู้ซะหน่อย มาที่หลังอย่ามาโทษฉันนะ”
“เหรอ? แต่เมื่อกี้เ้าทำบางอย่างกับหินไว้เกาะมันแฉะจนน้องชายของข้าลื่น ถ้ามีคนขึ้นไปตรวจแล้วเจอ เธอจะทำไงยังไงล่ะ?” ลิซ่ากอดอกพูดอย่างไม่ชอบสุดๆจนนูอัสที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับนิ่งเงียบไปเลย
“งั้น...” ครูฝึกฉางเดินมาที่กลุ่มของคีย์กำลังคุยกันอยู่“การแข่งนี้เป็โมฆะละกันไม่มีคนไหนชนะ!”
“อะไรนะ!!” นูอัสพูดขึ้นอย่างไม่ชอบใจ
“หรือจะให้ฉันไปบอกพ่อเธอล่ะ แจ็กสันว่าเธอทำตัวไม่ดีในคาบของฉัน!”
นูอัสถึงกับขมวดคิ้วแบบไม่ชอบใจทันทีเธอไม่ชอบใจที่มีคนขัดขวางหรืออะไรที่ทำแล้วไม่ได้ดั่งใจเธอเลยสักอย่างสายตาหลายคนมองด้วยสายตาสมเพชอีกฝ่ายมากๆ จนนูอัสหันไปมองคีย์พร้อมกับชี้หน้าเขา
“ฝากไว้ก่อนเถอะ!! วันเดอร์เลอร์”
นูอัสพูดจบก็เดินออกจากลานปีนหน้าผาจำลองไป เธอเดินออกด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวเธอเดินผ่านต้นไม้ต้นหนึ่งไปมีคนคนหนึ่งยืนแอบอยู่นั้นก็คือ เพอร์ซีย์ได้เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง เขาไม่นึกเลยว่าลูกสาวเขาจะเล่นอะไรที่ขี้โกงมากๆ แบบนี้มันน่าอายสำหรับผู้อำนวยการอย่างเขาที่มีลูกแบบนี้สุดๆเขาหันไปมองเด็กหนุ่มที่เขายังต้องตรวจสอบให้ละเอียดว่าเขาเป็เด็กสายเืไหนแน่ๆ
ทางด้านโพรทาเลียจ้องมองนูอัสที่หนีไปแล้วทำเอาเธอเหนื่อยไปหมด เธอนึกว่าตัวเองจะตกลงมาาเ็หนักซะแล้ว
‘เฮ้อ...แบบนี้ข้ายิ่งโดนยัยปีศาจนั้นหมายหัวมากกว่าเดิมสิ...แบบนี้คงเหนื่อยกว่าเดิมแน่ๆแต่ถ้านางรู้ว่าข้าคือโพรทาเลียตัวจริง คงโดนเล่นงานหนักว่าเดิมอีกแน่ๆหรือไม่ก็โดนเก็บ’
โพรทาเลียครุ่นคิดอยู่คนเดียวจนถอนหายใจสักครั้งสองครั้ง
‘แต่...ยัยนูอัสดูไม่ร้อนรนเลยว่าเราออกมาจากเกาะแล้วนะหรือว่าเ้าเทพนั้นจะไม่ได้บอกยัยนั้นเื่เรา?’
ระหว่างที่โพรทาเลียใช้ความคิดอยู่นั้นสีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จนคนข้างๆที่กำลังจ้องมองอยู่นั้นกับยิ้มอย่างชอบใจที่เธอนั้นกำลังแสดงสีหน้าหลากหลายอยู่จนกระทั่งโพรทาเลียรู้สึกตัวว่าโดนจ้องอยู่ก็เลยหันไปมองข้างๆ ก็เห็นว่าฟีนีอุสจ้องมองเธอตาไม่กะพริบเลยสักนิด
“เอ่อ...มองข้าทำไมนะ?”
“โทษที แค่นายนะ น่าสนใจดีเท่านั้นล่ะ” ฟีนีอุสหลบสายตาอีกฝ่ายทันที
“เอ๋?” โพรทาเลียทำขมวดคิ้วอย่างงุนงง “น่าสนใจ...ข้าเนี่ยนะ...”
โพรทาเลียทำสีหน้าไม่ถูกเลยว่าตัวเองเหมาะกับคำว่าสนใจจริงๆนะเหรอ ฟีนีอุสยิ้มทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายประหม่า แล้วน่ารักดีถึงอีกฝ่ายจะเป็ชายเขาก็ยังรู้สึกว่าอีกฝ่ายนั้นน่ารักสำหรับเขาตลอดจนอยากดึงตัวเองเข้ามากอดอีกครั้งโทมัสที่มองทั้งสองคนคุยกันนั้นก็เดินตรงมาหาทั้งสอง
“พวกนายสองคนเลิกคุยกันได้ยัง?” โทมัสทำหน้าไม่สบอารมณ์ที่ฟีนีอุสดูจะยุ่งวุ่นวายกับน้องใหม่ของเขาเขาเลยดึงตัวคีย์ออกมาห่างๆ จากฟีนีอุส “เอาล่ะ คีย์ น้องรักก็ไม่มีอะไรทำแล้วงั้นพี่จะพานายไปเจอเพื่อนของพี่ดีกว่านะ!”
“เพื่อน?” โพรทาเลียมองอีกฝ่ายอย่างงงๆ
ฟีนีอุสได้ยินก็คิดออกเลยว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร “นายคงจะไม่ได้หมายถึงกลุ่มของเราใช่ไหม?โทมัส”
“กลุ่มเหรอ?” โพรทาเลียหันไปมองฟีนีอุสอย่างสงสัยทันที
“ใช่แล้วล่ะ! พี่กับฟีนีอุสมีเพื่อนๆที่จับกลุ่มกัน เพื่อช่วยเหลือกันและกัน ฉันอยากให้ทั้งสองคนมาอยู่กลุ่มเราจะได้ไหม? หัวหน้า!!” โทมัสหันไปทางฟีนีอุสเขาส่งสายตาอ้อนฟีนีอุสทันที
ฟีนีอุสจ้องโทมัสด้วยสายตาไม่ไว้ใจ ก่อนที่เขาจะหันไปมองอีกสองคนที่กำลังจ้องมองเขาดวงตาสีเขียวของคีย์กำลังจับจ้องเขาด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นพร้อมกับรอยยิ้มอันน่ารักทำเอาฟีนีอุสหันหน้าหนีพร้อมกับตอบโทมัสออกไป
“ก็...เพิ่มสัก1-2 คนคงไม่เป็ไรมั้ง...”ฟีนีอุสตอบไปทั้งหน้าแดงแต่ดีที่หันหลังให้พวกเขา
“เย้!!” โทมัสะโอย่างดีใจมากๆ “งั้นออกเดินทางไปยังแหล่งรวมพลกันเลย!!”
โทมัสรีบเดินไปก่อนคนอื่นๆ โดยทิ้งให้ฟีนีอุส ลิซ่า และคีย์อยู่ตรงนั้นทำเอาโพรทาเลียงงเลยว่าอีกฝ่ายจะเดินไปก่อนโดยไม่บอกหน่อยเหรอว่าจะไปไหนแต่เธอก็ลืมไปว่ายังมีอีกคนที่น่าจะรู้ว่าจุดที่โทมัสพูดอยู่ตรงไหนระหว่างที่โพรทาเลียกำลังคิดแล้วเดินไปด้วยนั้นฟีนีอุสก็แอบหันไปมองคีย์ที่อยู่ข้างๆเขาจ้องมองร่างกายอีกฝ่ายที่ช่างตัวเล็กเท่ากับผู้หญิงจริงๆเขาแอบจะสังเกตบางอย่างไม่ได้เลยยกมือขึ้นมาวัดความสูงอีกฝ่ายที่ระดับหัวอีกฝ่ายนั้นอยู่แค่แถวๆหน้าอกเขาเท่านั้น โพรทาเลียรู้สึกว่าคนข้างๆกำลังทำอะไรบางอย่างเลยหันไปมองก็เห็นว่าอีกฝ่ายยกมือทำอะไร
“เ้าทำอะไรนะ!?”
“อ๊ะ โทษทีๆฉันแค่อยากลองวัดระดับความสูงของนายนะว่า...” พอเขาพูดจบก็ลูบหัวโพรทาเลียไปมา
“อืมมมมมมม!!” โพรทาเลียหลับตาทันทีที่อีกฝ่ายเอามือมาแตะที่หัวของเธอ
“ว่านายสูงพอเหมาะมือฉันมาเลยล่ะ”
โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นเธอเงยหน้ามองอีกฝ่ายก็เห็นใบหน้าที่ยิ้มอ่อนโยนให้เธอมันทำให้เธอหน้าแดงขึ้นมาทันที ก่อนจะโวยวายอีกฝ่าย
“พอเหมาะอะไรของเ้า!!” โพรทาเลียโวยวายจนอีกฝ่ายเอามือออกไปจากหัวเธอทันที“หัวข้าไม่ใช่ที่ให้มือเ้าจับหัวนะ!!”
“งั้นเหรอแต่ดูนายจะเป็คนที่ชอบให้คนอื่นลูบหัวนะ!!”
“อืมมมมมมม!!” โพรทาเลียถึงกับสะดุ้งว่าอีกฝ่ายรู้ได้ไงว่าเธอชอบแบบนั้นก่อนจะะโออกไปทันที “ข้าไม่ชอบให้ใครลูบหัวนะ!!”
โพรทาเลียกำลังหัวเสียกับอีกฝ่าย ลิซ่ามองอย่างเงียบๆเธอรู้ว่าโพรทาเลียชอบให้คนลูบหัวแต่อีกฝ่ายดันมาทำให้เธอไม่ชอบใจตรงที่อีกฝ่ายไม่ใช่คนรู้จักเลยทำให้โพรทาเลียไม่ชอบใจเท่าไรที่อีกฝ่ายมาลูบง่ายๆแบบนี้
“งั้นเราตามโทมัสไปดีกว่าไปเจอกับกลุ่มของฉันกัน” ฟีนีอุสพูดพร้อมกับขยิบตาให้คีย์เบาๆ
“หึ!!” โพรทาเลียกอดอกอย่างไม่พอใจที่อีกฝ่ายมาลูบหัวเธอแต่พอเธอเอามือแตะหัวตัวเอง
‘ผู้ชายอะไรกวนประสาทสุดๆ!!’ โพรทาเลียคิดทั้งใบหน้าแดงก่ำ
“โอเค ไปเถอะคีย์” ลิซ่าจับมือโพรทาเลียเดินตามฟีนีอุสไปทันที
ทั้งสามคนเดินทางจากลานหน้าผาจำลองตรงไปยังสนามวอลเลย์บอลแต่พอมาถึงที่นี่กับเหมือนกับสถานที่รวมพลของหลายๆ คนเพราะที่นี่มีคนอยู่เป็จำนวนเยอะมากๆ แถมยังมีร้านค้าอยู่อีกเยอะฟีนีอุสพาทั้งสองไปจุดที่เหมือนกันศาลาไม้โพรทาเลียก็เห็นว่าโทมัสกำลังคุยกับกลุ่มคนที่อยู่ร่วมกันประมาณห้าถึงหกคนพอพวกเขาเดินเข้าไปทุกคนต่างก็หันมามองคนมาใหม่โทมัสเห็นทั้งสามคนมาแล้วก็รีบเข้าไปหาทันที
“อ๊า! มากันสักทีฉันนึกว่าฟีนีอุสจะไม่พาทั้งสองคนมาแล้วซะอีก”
“เห้ยๆ ฉันก็พามาแล้วนะเว้ย!” ฟีนีอุสจ้องโทมัสเขม็ง
โทมัสไม่สนใจก่อนจะพาทั้งสองคนไปหาเพื่อนๆ ในกลุ่มทันที “ทุกคนคงรู้จักทั้งสองคนอยู่แล้วนะ แต่ก็ขอแนะนำใหม่อีกครั้งละกัน ทั้งสองคนคือเด็กใหม่คีย์ วันเดอร์เลอร์ และ ลิซ่า วันเดอร์เลอร์”
“ไม่ต้องแนะนำบ่อยๆ ก็ได้” เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้น
ทำให้โพรทาเลียถึงกับหันไปมองต้นเสียงเป็ชายรูปร่างสูงสมส่วนสำหรับหนุ่มหล่อรูปลักษณ์อีกฝ่าย เขามีใบหน้าเรียวยาวได้รูป ผมดำลอนหยิกเล็กน้อยดวงตาสีเขียวกำลังจับจ้องพวกเธออยู่
“พวกเราแต่ละคนก็รู้จักกันั้แ่ที่โรงอาหารแล้วนี่น่าใครมันจะจำไม่ได้ล่ะ”
โพรทาเลียจ้องมองอีกฝ่ายที่ดูใบหน้าคุ้นตาชอบกลแต่เธอก็ไม่รู้ว่าเคยเห็นใบหน้านี้ที่ไหนมาก่อนกัน
“โธ่ก็ฉันอยากแนะนำตัวน้องชายคนใหม่ของฉันมั้งนี่น่า”
“ทำเป็พูดนะ โทมัสแล้วน้องชายนายที่นายตามหาล่ะ!?” เสียงของหญิงสาวผมสีน้ำตาลประบ่าพูดขึ้น
“อ๊ะ!” โทมัสนิ่งเงียบทันทีก่อนจะพยายามยิ้มออกมา “ขอโทษนะที่ยังไม่ได้บอกนะ ดีแลน...ตายไปแล้วนะ”
“เอ๋!!” ทุกคนใทันที
“เมื่อไร!! แล้วนายทำไมไม่พาเขามาที่นี่กัน!!” ฟีนีอุสพูดขึ้น
“ก็...ทั้งสองคนนี้เป็เพื่อนกับน้องฉันแล้วพวกเขาเห็นน้องฉันตายต่อหน้า ที่จริงฉันขอให้พ่อไปตรวจดูเหมือนกันว่าจริงไหมก็เจอดีแลนอยู่ที่นรกนะ”
โพรทาเลียกับลิซ่าถึงกับอึ้งทันทีพวกเขาสองคนมองหน้าโทมัสทันที พวกเธอกลัวว่าถ้าดีแลนพูดอะไรออกไปพวกเธอได้ซวยเื่ตัวจริงถูกเปิดเผยแน่ๆ
“แล้วพ่อนายได้คุยกับน้องชายนายป่ะ?” ชายที่พูดก่อนหน้านั้นก็ถามขึ้น
“ไม่นะ น้องฉันไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้นนะ พ่อเลยกลับมาทั้งความเศร้าที่ลูกชายของเขาต้องตายไปอีกคนนะ”
“งั้นเหรอ”
โพรทาเลียถึงกับถอนหายใจเบาๆ ทันทีดีที่ดีแลนไม่พูดอะไรเยอะแยะ พอเื่นั้นพูดจบไปชายหนุ่มผมดำลอนหยิกยิ้มให้กับโพรทาเลียที่หันมามองเขาพอดีโพรทาเลียเห็นอีกฝ่ายก็แอบหน้าแดงขึ้นเล็กน้อยทำเอาเธอรู้สึกประมาทชอบกล
ชายหนุ่มผมดำลอนเขยิบเข้าไปใกล้ๆ คีย์ก่อนจะแนะนำตัว “ฉันขอแนะนำตัวนะ คีย์ฉันคือลูกชายของผู้อำนวยการชื่อ โอราอุส แจ็กสัน ยินดีที่ได้รู้จัก”
พออีกฝ่ายแนะนำตัวใบหน้าของโพรทาเลียรู้สึกชาไปหมดที่ชายตรงหน้าของเธอนั้นเป็พี่ชายของเธอเขาเปลี่ยนไปเยอะมากๆ จากพี่ชายน่ารักแสนดีกลายเป็ชายหนุ่มที่ดูแสนดีแถมหล่ออีกทำเอาโพรทาเลียหลงใหลพี่ชายตัวเองขึ้นมาทันทีจนโอราอุสเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นยืนนิ่งแปลกๆ
“หน้าฉันไม่มีอะไรติดใช่ไหม?” โอราอุสยืนหน้าไปหาอีกฝ่ายทันที
โพรทาเลียได้สติกลับมา ใบหน้าเธอก็แดงหน่อยๆ ก่อนจะพูดปฏิเสธ “ไม...ไม่มีไม่มีอะไรติดเลยล่ะ!”
“งั้นเหรอ หึๆ” โอราอุสได้ยินแบบนั้นก็ขำออกมาเล็กน้อย
โพรทาเลียเห็นรอยยิ้มนั้นของพี่ชายก็ทำให้ใจละลายไปเลยเธอไม่นึกว่าเขาจะหล่อขึ้นกว่าแต่ก่อนที่น่ารักอยู่แล้วแท้ๆโพรทาเลียก้มหน้าอย่างเขินอายพี่ชายจริงๆ ฟีนีอุสเดินมาอยู่ข้างๆหญิงสาวที่มีผมสีน้ำตาล ผิวสีน้ำผึ้งสวยงาม เธอจ้องมองอีกฝ่ายแล้วพยักหน้าให้เขาพยักหน้าตอบก่อนจะหันไปมองคีย์ที่กำลังเขินอายกับโอราอุสทำเอาเขาไม่ชอบใจเล็กน้อย หญิงสาวข้างๆ ฟีนีอุสมองเขาด้วยสายตาสงสัยว่าเป็อะไรจนเห็นสายของฟีนีอุสหันไปมองคีย์ ทำให้เธอขำออกมาเล็กน้อยว่าชายข้างๆ กำลังคิดอะไร
“แต่ก็...ยินดีที่ได้รู้จักนะ...เอ่อ...แจ็กสัน...”
“เรียกว่าโอราอุสก็ได้ฉันเชื่อว่านายคงอยากเรียกนามสกุลแต่นามสกุลแจ็กสันก็มีคนใช้เยอะเหมือนครอบครัวฉันนะ”
“งั้นก็ได้...เอ่อ...โอราอุส” โพรทาเลียยอมเรียกชื่ออีกฝ่ายแต่มันแปลกชอบกลที่เรียกห้วนๆ ไม่มีคำว่าพี่ “เอ่อ...ขอเรียกพี่นำหน้าได้ไหม...?”
โพรทาเลียทำสีหน้าอ้อนใส่อีกฝ่ายทำเอาทุกคนในกลุ่มที่เห็นต่างรู้สึกใจเต้นกันทันที โอราอุสเห็นก็เขินเหมือนกันก่อนจะพูดขึ้น
“เอ่อ...เรียกได้ตามสบายเลย คีย์”
“เย้!” โพรทาเลียดีใจทันทีได้กลับมาเรียกพี่เหมือนเดิมสักที
“เอาล่ะ พี่ชายของเราก็แนะนำตัวไปแล้วตาพวกเรามั้งล่ะ!”
เสียงชายหนุ่มสองเสียงต่างพูดพร้อมกันทำเอาโพรทาเลียหน้าถอดสีเล็กน้อย ต้นเสียงบอกว่าพี่ชายของตน ก็ทำให้โพรทาเลียรู้สึกได้ว่าเ้าของเสียงนั้นเป็ใครเธอค่อยๆหันไปมองก็ได้พบกับชายหนุ่มสองคนที่มีใบหน้าคล้ายกันหรือเรียกว่าสองคนนี้เป็ฝาแฝดนั้นเองพวกเขามีผมบลอนด์สั้นแล้วก็ระหว่างสองคนนั้นก็มีเด็กสาวที่มีผมบลอนด์มัดสูงกำลังจับจ้องมาทางเธอใบหน้าหญิงสาวตรงหน้านั้นทำให้เธอคิดถึงมากๆ จนเผลอพูดหลุดปากออกไป
“โฟ...กัส...”
“หือ?” ทุกคนต่างมองเป็ตาเดียวกันจนฝาแฝดหนุ่มทั้งสองขมวดคิ้วอย่างสงสัย
“นายรู้จักน้องสาวเราเหรอ!?” พวกเขาทั้งสองต่างพูดพร้อมกันอย่างสงสัยแล้วหันกลับมามองน้องสาวของพวกเขา
โพรทาเลียที่ได้สติถึงกับต้องรีบแก้ตัวทันที “เปล่านะข้าไม่รู้จักนะ ข้าหมายถึงพอโฟกัสใบหน้าพวกเ้าทั้งสามเหมือนกันอย่างกับแกะจริงๆนะ”
“งั้นเหรอ...” ชายผมบลอนด์คนหนึ่งถึงกับสงสัยทันที
“งั้นฉันขอแนะนำตัวก่อนนะ!”
“เห้ย! เอเดอร์!!”
ชายผมบลอนด์อีกคนออกมาอยู่ตรงหน้าของคีย์และลิซ่าทันที “ฉัน เอเดอร์ แจ็กสันลูกคนที่ 3 ของบ้านแจ็กสันนะ”
พอโพรทาเลียได้ยินอีกฝ่ายแนะนำ ทำเอาใหนักกว่าเก่าแต่เธอเก็บสีหน้าและอาการของเธอไว้ข้างในเธอไม่นึกเลยว่าชายตรงหน้าจะเป็พี่ชายคนรอง
“ฉัน เบเดอร์ แจ็กสัน!!” เบเดอร์แนะนำตัวทันทีทำเอาโพรทาเลียถึงกับอึ้งเลยทันที
โพรทาเลียไม่นึกเลยจริงๆ ว่าเธอจะเจอพี่น้องเธอถึง 4 คนในวันเดียวก่อนที่โฟกัสจะเดินมาตรงหน้าโพรทาเลีย โฟกัสจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่ชอบใจหน่อยๆแต่ก็ทำสีหน้าเรียบง่ายทันที เธอยื่นมือไปหาอีกฝ่ายทันที
“ฉัน โฟกัสเมซ่า แจ็กสัน ยินดีที่ได้รู้จัก”
โพรทาเลียมองน้องสาวของเธอ เธอโคตรตื่นเต้นจริงๆน้องสาวเหมือนเธออย่างกับแกะ แต่ความน่ารักของน้องยังเหมือนเดิมโพรทาเลียยื่นมือไปทักทายทันที
“เช่นกัน โฟกัสเมซ่า”
“อืม” ดวงตาสีเทาของโฟกัสกำลังจับจ้องคีย์ไม่เลิก“ฉันเห็นตอนที่นายสู้กับพี่สาวฉัน”
“เอ๋...?”
“เห็น 2 ครั้งนะจะไม่ชมว่านายเก่งหรอกนะ! นายมันบ้าบิ่น ถ้าโดนพี่สาวฉันเล่นงานนะ นายตายแน่ๆ”
“แหะๆ” โพรทาเลียถึงกับเอามือลูบหัวตัวเองเลยเธอขำที่น้องสาวเธอพูดเหมือนดุ แต่คำพูดนั้นแฝงบอกว่าเป็ห่วงหน่อยๆ “ขอบคุณเ้าสำหรับคำเตือนข้าดีใจที่เ้าห่วงคนแบบข้าน่านะ”
“ใครห่วงกัน!!” โฟกัสหน้าแดงทันทีที่โดนอีกฝ่ายจับทางได้
โพรทาเลียถึงกับยิ้มที่เธอจับทางน้องสาวได้อยู่เหมือนเดิม
“ช่างเื่นั้นละกันมาคุยเื่ที่พวกนายจะอยู่กลุ่มเดียวกับเรา รู้ไว้อย่างคือ กลุ่มของเราเป็ปรปักษ์กับพี่สาวฉัน”
“ปรปักษ์? ทำไมกันล่ะ?”โพรทาเลียสงสัยทันที
“เพราะเธอชอบทำร้ายคนอื่นๆ แล้วชอบทำให้หลายๆคนมีปัญหา พวกเราจึงเป็ปรปักษ์กับพี่สาวจนกว่าเธอจะกลับตัวกลับใจ”
“กลับตัว...กลับใจ...” โพรทาเลียทำหน้าแบบไม่มีทางที่อีกฝ่ายกลับใจแน่ๆ
“นายและพี่สาวนายจะเข้าร่วมกับเราไหมล่ะ?”โฟกัสถามทั้งสองคน
โพรทาเลียจ้องมองน้องสาวถามขึ้นเธอหันไปมองลิซ่าที่พยักหน้าให้อย่างยอมรับ โพรทาเลียหันกลับมายิ้มทันที
“เข้าสิ!!”
“งั้นยินดีต้องรับสู่กลุ่มของเรา!!”
พอโฟกัสพูดต้อนรับทั้งสองคน พวกเขาหลายคนก็เข้ามาแนะนำตัวกันถึงจะมีบางคนเท่านั้นที่อยู่ที่นี่ ส่วนที่เหลือโทมัสบอกจะแนะนำให้ทีหลังโพรทาเลียรู้สึกดีใจที่คนกลุ่มนี้ร่วมถึงพี่น้องเธอเป็ปรปักษ์กับนูอัสดีกว่าสักวันเธอต้องต่อสู้กับพวกเขาขึ้นมา หลังจากนี้เธอคงมีความสุขในค่ายแต่ถ้าอยากมีความสุขก็ต้องกำจัดนูอัสออกจากค่ายนี้ไปซะนะสิ
จบตอนที่ 7 โปรดติดตามตอนที่ 8ต่อไปค่ะ
5K
![เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699848595_49028333.webp)
