เ้าหญิงแคนดี้ยกมือขึ้นปิดปากหาวขณะเธอและคัมภีร์คู่หูทั้งสามยืนอยู่บนดาดฟ้าโรงเรียนนามิโมริประเทศญี่ปุ่น โรงเรียนที่ลูกศิษย์ของรีบอร์นกับกลุ่มผู้พิทักษ์ของเขาร่ำเรียนอยู่
เที่ยงคืนวันเสาร์เช่นนี้เธอควรจะต้องกำลังนอนหลับสบายบนเตียงใหญ่ แต่กลับพาตัวเองในชุดประจำตำแหน่งข้ามน้ำข้ามทะเลเพื่อมาทำงานที่รับปากไว้ก่อนหน้านี้
“ มาช้าจัง ” เธอบ่นอย่างไม่สบอารมณ์นักคงเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินทางที่ต้องใช้ร่างจำแลงเมจิกอาเชอร์เพื่อให้แอบมาญี่ปุ่นไวที่สุดเท่าที่จะทำได้และยังเป็การแข่งที่เริ่มดึกมากอีกด้วย
“ ใกล้ถึงเวลาแล้วครับ ” โซจิเอ่ยแจ้งต่อเ้านายเมื่อมองนาฬิกาขณะเข็มยาวแตะเลขหก ทันใดนั้นเงาร่างของใครคนหนึ่งก็ปรากฏผ่านประตูรั้วเข้ามา
ชายหนุ่มสัดส่วนสูงเกินวัย คาดเดาจากสายตาไม่ต่ำกว่า 175 เิเ ผมสีน้ำเงินม่วงด้านท้ายชี้ขึ้นดูคล้ายสับปะรด สวมเครื่องแบบนักเรียนสีเขียวเข้มพร้อมถือสามง่ามสีเงินเดินมาหยุดอยู่หน้าตึกที่เ้าหญิงแคนดี้อยู่
“ ผู้พิทักษ์คนแรกของสึนะ โรคุโด มุคุโร่ ” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นใกล้ตัวจนคนตัวเล็กสะดุ้งใ เชื่อแล้วว่ารีบอร์นเป็นักฆ่าที่เก่งจริงๆ ถึงสามารถเข้าใกล้โดยที่เธอไม่ทันรู้ตัวเลยสักนิด
“ คนอื่นล่ะ ? ” เ้าหญิงค้อนมอง แม้จะทึ่งในความสามารถของอีกฝ่ายแต่เธอก็ไม่ชอบและไม่ชินกับการไปมาอย่างปุบปับเหมือนิญญาเช่นนี้
“ ฉันสั่งให้พวกสึนะรออยู่ที่บ้าน จะได้ไม่มารบกวน ”
คำตอบของเขาทำให้คิ้วเรียวได้รูปเลิกสูงอย่างประหลาดใจ
“ อ้าว ไม่ได้แข่งพร้อมกันหมดเหรอ ? ”
“ ผู้พิทักษ์หกคนรวมสึนะเป็เจ็ด ก็ต้องแข่งเจ็ดครั้งสิ ” เ้าของจุกนมสีเหลืองตอบเสียงเรียบราวกับไม่ใช่เื่ผิดแปลก ต่างจากกรรมการจำเป็ซึ่งยืนอ้าปากค้างเหวอ
กลายเป็ว่าเธอตอบตกลงทั้งๆที่เข้าใจผิด นั่นหมายความว่าเธอยังต้องจัดการแข่งแล้วยังต้องไปกลับอิตาลี-ญี่ปุ่นอีกหลายรอบ
“ นายไม่เห็นบอกฉันเื่นี้เลย… ” เสียงหวานหลุดออกมาเบาๆ ท่าทียังอึ้งกับความจริงจากปากเขา
“ ฉันนึกว่าเธอรู้อยู่แล้ว ” เขายักไหล่แล้วระบายยิ้มออกมาเชิงปลอบใจคนตัวเล็กกว่า
“ รอฉันอยู่ล่ะสิ ” เสียงลึกลับดึงความสนใจของทุกคนไปยังด้านล่างตึกไม่ไกลจากตำแหน่งยืนของคนที่มาก่อนหน้ามากนัก
“ มาม่อน!! ” เมื่อตัวตนของอัลโกบาเลโน่ผู้จุกนมสีครามปรากฎ เ้าหญิงแคนดี้ก็ยิ่งแปลกใจมากขึ้นไปอีก
“ ฉันเป็ตัวแทนของวาเรียน่ะ ” เขาเอ่ยขึ้นมาราวกับรู้ว่าผู้เป็เ้านายคิดอะไรอยู่
“ ให้อัลโกบาเลโน่มาแข่งกับเด็กมอปลายแบบนี้ไม่โกงเกินไปเหรอ? ” กรรมการตัวเล็กกระซิบถามรีบอร์น มองยังไงผู้พิทักษ์ของซาวาดะก็เสียเปรียบ
“ ช่วยไม่ได้ละนะ ถ้าเธอเห็นผู้พิทักษ์คนอื่นของวาเรียเธอจะไม่ถามเลย ” เขาทำหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาเมื่อนึกถึงสมาชิกวาเรียแต่ละคนที่ลูกศิษย์เขาต้องเผชิญ เ้าหญิงแคนดี้เห็นความกังวลนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอขึ้นขี่หลังหมาป่าโซจิลงไปหาผู้เข้าแข่งขันทั้งสองเพื่อเริ่มการแข่ง
“ ฉันเ้าหญิงแคนดี้รับหน้าที่เป็กรรมการ จากที่ฉันได้ยินมาทั้งสองคนเก่งด้านการใช้ภาพลวงตา ดังนั้นฉันจะให้เอาความสามารถนั้นมาเล่นไล่จับกับคัมภีร์เทพแห่งดวงอาทิตย์ในร่างหมาป่า ถ้านายโดนจับได้นายแพ้ ถ้านายซ่อนตัวจนหมดเวลาหรือล้มหมาป่าได้ นายชนะ ” ผู้เข้าแข่งทั้งสองยิ้มออกมาแทบจะพร้อมกันหลังจากฟังคำอธิบาย ร่างของทั้งคู่เลือนหายไปจากจุดที่ยืนอยู่แทนสัญญาณเริ่มเกมราวกับพวกเขาไม่ใช่มนุษย์
“ ฝากด้วยนะ ” มือน้อยลูบขนสีน้ำตาลแดงหนาของเทพทั้งสอง ก่อนหมาป่าั์จะวิ่งแยกกันไปคนละทางพร้อมล่าเป้าหมายกลับมาให้เ้านาย
“ ไปที่ห้องควบคุมกันเถอะรีบอร์น จะได้ดูภาพจากกล้องวงจรปิดที่ติดไว้ ” เธอะโเรียกคนที่ยังอยู่บนดาดฟ้า รีบอร์นชะโงกหน้าลงมา ทำมือส่งสัญญาณว่าให้ไปเจอกันที่ห้อง เธอจึงพยักหน้าและเดินเข้าตึกเรียนไป
โรจิในร่างหมาป่าสีน้ำตาลแดงตัวใหญ่เข้ามาในตึกเรียนฝั่งซ้าย เขาเดินสำรวจตามห้องต่างๆอย่างใจเย็น พยายามใช้ประสาทััทุกส่วนในการตามหา
เขาใช้ขาหน้าดันประตูเข้าไปในห้องเรียนห้องหนึ่ง ทำท่าฟุดฟิดสูดดมหากลิ่นแปลกปลอม ดวงตาคมจ้องมองหาสิ่งผิดปกติในห้องราวกับกำลังเล่นเกมจับผิด
สายตาของผู้เป็นักล่าแต่กำเนิดจ้องมองไปยังผนังหลังห้องซึ่งประดับไปด้วยงานเขียนพู่กันญี่ปุ่นเป็ตัวอักษร เทียบจำนวนกระดาษคร่าวๆกับจำนวนโต๊ะ คงเป็ผลงานของเด็กที่เรียนอยู่ห้องนี้
โรจิะโข้ามโต๊ะทั้งหมดเพื่อเข้าไปมองกระดาษเ่าั้ใกล้ๆ ขาหน้าแข็งแกร่งแตะไปบนกระดาษแผ่นหนึ่งซึ่งดูโดดเด่นออกมาแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาอาจจะกังวลหรือรอบคอบมากไปถึงคิดว่าหนึ่งในสองคนนั้นจะมาซ่อนตัวในที่แบบนี้
เมื่อมั่นใจว่าทุกอย่างปกติดี เทพหมาป่าก็เดินออกจากห้องไปสำรวจที่อื่นต่อ แต่ถ้าหากเขาสังเกตให้ถี่ถ้วนกว่านี้อีกนิด เขาจะรู้ว่ามีกระดาษเกินกว่าจำนวนจริงมาหนึ่งแผ่น และแผ่นนั้นคือแผ่นที่ติดอยู่ข้างกับที่เขาแตะก่อนหน้า กระดาษแผ่นบางปลิวลงพื้น กลายร่างเป็อัลโกบาเลโน่มาม่อนยืนยิ้มอยู่แทน
อีกด้านหนึ่ง โซจิเองก็กำลังเดินสำรวจอยู่ในตึกเรียนทางด้านขวาเช่นเดียวกัน
“ คุฟุฟุฟุ ” เสียงหัวเราะปริศนาดังไล่หลังเรียกให้เทพหมาป่าหันกลับมากวาดสายตาอีกครั้ง
“ ผมขอเลือกที่จะกินมากกว่าถูกกินละนะ ” สิ้นเสียงที่มองไม่เห็นร่างคนพูด พื้นที่โซจิยืนอยู่ก็ค่อยๆถล่มลงมา เปลวเพลิงมากมายะเิราวกับยืนอยู่กลางปล่องูเาไฟ เบื้องล่างมีเพียงแต่ทะเลเพลิงไหลหลากยากจะหาทางหนี
คัมภีร์เทพแห่งดวงอาทิตย์คำรามเสียงดัง แล้วเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดก็หายไป กลายสภาพเป็ตึกเรียนเช่นเดิม
“ รู้ตัวทันทีว่าเป็ภาพลวงตาสมกับตำแหน่งเทพหมาป่าจริงๆ ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสนุกดังมาจากอีกทาง ทำให้ไม่สามารถระบุตำแหน่งที่แท้จริงของเขาได้เลย
หมาป่าั์พยายามตามหาตัวการโดยการพังประตูห้องเรียนที่ใกล้ที่สุดอย่างรีบร้อน และใช้ประสาททั้งหมดที่มีจับตัวคนที่มองไม่เห็นให้ได้
เทพหมาป่าขู่คำรามเสียงดังท่ามกลางความเงียบสงัด แยกเขี้ยวแหลมไปทางประตูที่ถูกเปิดโล่ง ทันใดนั้นงูจงอางั์ตัวพอๆกับเขาก็เลื้อยเข้ามาแผ่แม่เบี้ยขู่ฟ่อแยกเขี้ยวสู้ ประจันหน้าอย่างไม่นึกกลัว
การเผชิญหน้าระหว่างงูพิษั์กับหมาป่าั์ทำบรรยากาศเคร่งเครียด โซจิรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา ทั้งกลิ่นสาบ ทั้งความเงาวาวของเกล็ดสีดำสนิท แววตาทั้งสองจ้องกันไม่กระพริบเพื่อหาจังหวะจู่โจม
คัมภีร์เทพแห่งดวงอาทิตย์เปิดฉากการต่อสู้ด้วยการวิ่งเข้าหาศัตรูก่อน ขาแข็งแรงะโขึ้นบนลำตัวดำเงาก่อนกัดลงจมเขี้ยว ยังไม่ทันจะได้กระชากชิ้นส่วนออกมา เรียวหางของงูั์ก็ฟาดเข้ากลางตัวเทพหมาป่าอย่างจังจนกระเด็นกระทบผนังห้องเรียนร้าวเป็ทาง
จังหวะที่โซจิยังไม่ได้ตั้งตัว งูจงอางั์ที่โรคุโด มุคุโร่เสกขึ้นมาตรงเข้าไปรัดร่างหนาฟูและเตรียมฝังพิษเข้ากระแสเื ถ้าไม่ติดว่าฝ่ายที่กำลังเสียเปรียบปล่อยเปลวเพลิงออกจากปากโต้ตอบเพื่อให้พ้นจากพันธนาการ
เกล็ดดำเงาติดไฟง่ายดาย ไม่ทันไรไฟก็ล่ามลุกทั่วร่างั์กลายเป็กองไฟส่งแสงสว่างและความร้อนไปด้านนอก ระบบดับเพลิงด้วยน้ำทำงานทันทีแต่ไม่ง่ายนักที่น้ำธรรมดาจะดับไฟของเทพแห่งดวงอาทิตย์ได้ สายน้ำโปรยลงมาราวกับฝนห่าใหญ่ ขนหนาฟูลีบแบนจนหมาป่าั์ดูตัวเล็กลงถนัดตา
โรคุโด มุคุโร่เคลื่อนไหวในเงามืด เขาวิ่งเข้ามาใช้สามง่ามแทงโซจิที่กำลังมองสัตว์พิษดิ้นทุรนทุรายจากทางด้านหลัง แต่อีกฝ่ายรู้ตัวก่อน
เขาะโหลบไปอีกทาง แสงสีแดงสว่างวาบจนเด็กมอปลายที่ยืนใกล้ยกแขนขึ้นป้องดวงตา โซจิแปลงเป็ร่างมนุษย์เพื่อความยุติธรรมแก่คนที่เด็กกว่า เขาหยิบเศษไม้ใกล้ตัวจากโต๊ะที่พังเพราะการต่อสู้เมื่อครู่ เตรียมตั้งท่ารับการโจมตีจากเ้าของเส้นผมสีน้ำเงินม่วงตรงหน้า
“ อีกสิบนาทีจะหมดเวลา ถ้านายล้มฉันไม่ได้ นายจะถูกกิน ” ดวงตาสีน้ำตาลฉายแววเอาจริง
โรคุโด มุคุโร่ยกยิ้ม ตัวอักษรในดวงตาสีแดงข้างขวาเปลี่ยนเป็เลขสี่ ผิดกับดวงตาข้างซ้ายที่ยังคงเป็สีน้ำเงิน
ผู้พิทักษ์ของซาวาดะว่องไวขึ้นผิดกับตอนแรก เขาใช้สามง่ามอย่างคล่องแคล่ว รุกรุนแรงจนไม้ที่เทพหมาป่าในร่างมนุษย์หยิบมาป้องกันตัวแตกสลายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย
โซจิเหลือบเห็นท่อนเหล็กบนพื้นจึงม้วนหน้าหลบการโจมตีพร้อมคว้าท่อนเหล็กขึ้นมาใช้แทนอาวุธ
“ ห้านาทีสุดท้าย ” เ้าของผมสีน้ำตาลแดงพลิกเป็ฝ่ายรุกก่อน เพียงแค่ท่อนเหล็กเรียวบางแต่เขาก็ยังสามารถใช้ต่อกรกับสามง่ามของฝ่ายตรงข้ามได้อย่างง่ายดาย
“ คิดว่าผมจะอยู่ให้ถูกกินหรือไง? ” โรคุโด มุคุโร่ถอยห่าง ตั้งใจจะใช้ภาพลวงตาอีกครั้งแล้วหาจังหวะหลบหนี แต่โซจิรู้ทันแผนการของเขาก่อนจึงใช้ความได้เปรียบด้านความเร็วเข้าไปคว้าแขนเด็กชายเอาไว้และจับทุ่มลงกับพื้นอย่างแรงเพื่อให้หมดแรงขัดขืน
“ จับได้แล้วครับ ” เทพแห่งดวงอาทิตย์ยิ้มแย้ม แววตาหรือรังสีนักฆ่าที่แผ่ออกมาตอนสู้หายไปหมดสิ้น ตอนนี้เขากลับไปเป็พ่อบ้านแสนอ่อนโยนของเ้าหญิงอย่างที่เป็ในทุกวัน
ทุกคนกลับมารวมตัวกันที่ลานหน้าตึกเรียนเมื่อรู้ผลแพ้ชนะ เ้าหญิงแคนดี้ใช้พลังของแหวนรักษาอาการาเ็ให้โซจิและโรคุโด มุคุโร่ ก่อนจะประกาศผลอย่างเป็ทางการอีกครั้ง
“ ผลการแข่งคู่แรกมาม่อนชนะ ”
สิ้นเสียงสรุปผลจากกรรมการ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่หมวกปิดไว้จนเห็นแค่ริมฝีปาก อัลโกลาเลโน่จุกนมสีครามเลือนหายไปอีกครั้งเมื่อหมดหน้าที่ ไม่มีใครเดาได้ว่าเขายังอยู่หรือกลับไปแล้ว
“ ฝากจัดการเื่สถานที่ด้วยนะรีบอร์น ”
“ เตรียมการไว้แล้วไม่ต้องห่วง เธอกลับไปพักเถอะ ”
“ เจอกันเสาร์หน้า ” กรรมการตัวน้อยกล่าวลาอย่างเหนื่อยอ่อน แม้อีกไม่กี่ชั่วโมงจะใกล้จะรุ่งสางแต่เธอก็จำเป็ต้องบินกลับอิตาลีให้ทันก่อนเช้า เ้าหญิงแคนดี้แปลงร่างจำแลงเมจิกอาเชอร์ บินขึ้นไปบนฟ้าด้วยความเร็วจนดูเหมือนแสงดาวตก
.
.
.
วันจันทร์ถัดมา
ภาพเหตุการณ์ตอนนี้มันคุ้นๆอยู่นะ…
ฉันยืนมองประตูอิฐสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบนักเรียนอีกครั้งหลังจากพักร้อนมาเดือนกว่าๆ รู้สึกเหมือนกับวันแรกที่มา ในใจทั้งตื่นเต้นและตื่นกลัว ไม่อาจเดาได้ว่าการเลื่อนชั้นครั้งแรกในชีวิตจะมีอะไรรออยู่
ฉันเดินเข้าตึกเดิมอย่างที่ทำเป็ปกติ แต่ต้องเดินขึ้นบันไดไปอีกหนึ่งชั้นแทนที่จะเลี้ยวเข้าห้องที่อยู่ชั้นสาม แม้ทางเดิน ตู้ล็อคเกอร์หรือข้าวของอย่างอื่นจะวางไว้คล้ายกัน แต่มันก็ยังรู้สึกแปลกๆอยู่ในใจ
ฉันเงยหน้ามองเลขห้องเพื่อความมั่นใจว่ามาถูกที่ แล้วก็ยืนทำใจหน้าประตูอีกครั้ง มันไม่เคยง่าย ครั้งแรกน่ากลัวเสมอยิ่งเป็ปีสองครั้งแรกด้วยแล้ว
เมื่อมีแรงใจฮึด ฉันก็กลั้นใจเปิดประตูออก ภายในคล้ายๆห้องเดิม มีหญิงชายนั่งอยู่ก่อนแล้วห้าถึงหกคน มีคนที่พอคุ้นหน้าและไม่รู้จักปะปนกันไป
ฉันมองไปที่ตำแหน่งโต๊ะที่เคยนั่ง แทบจะร้องกรี้ดออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นเ้าของผมสีม่วงเข้มนั่งอยู่ก่อนแล้ว
“ ควีนนน ”
เ้าของชื่อหันมาตามเสียงเรียก เมื่อเธอเจอฉัน รอยยิ้มหวานก็ปรากฏพร้อมกับตรงดิ่งเข้ามากอดฉันแน่น
“ แคนดี้ ดีใจจังเลยที่ได้อยู่ห้องเดียวกันอีก ”
ฉันกอดตอบ นึกอยากร้องไห้ออกมา ความกังวลหายวับเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น
“ ฉันก็ดีใจ ปีนี้ก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ”
“ เช่นกันนะ ”
ได้อยู่ห้องเดียวกับเพื่อนสนิทที่สุดก็โล่งใจมากแล้ว เหลือก็แต่ลุ้นว่าบอสจะได้อยู่ด้วยกันไหม ไม่ก็ลุ้นว่าเขาจะยังมาโรงเรียนอีกหรือเปล่า
พูดตามตรง ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าถ้าเจอเขาวันนี้เราจะยังทักทายกันตามปกติไหม ่เวลาที่อยู่กับตัวเองฉันก็ยังหาคำตอบให้เขาไม่ได้ ถ้าวันนี้เขาถามถึงแล้วฉันเงียบ จากนี้คงไม่ได้คุยกันอีกแน่เลย
ระหว่างที่มัวแต่คิดเสียงสัญญาณเริ่มคาบแรกก็ดังขึ้น อาจารย์คนที่ไม่เคยเห็นหน้าเดินเข้ามาแล้ว ที่นั่งทุกที่ในห้องถูกจับจองจนเต็ม บ่งบอกชัดว่าจอตโตไม่มีทางเรียนที่ห้องนี้
ความร้อนรนลึกๆในใจทำให้อยากกดเบอร์โทรศัพท์ถามเ้าตัวให้รู้เื่ แต่ความกลัวยั้งไว้ได้ทัน ฉันจึงเลือกที่จะไปถามผู้อำนวยการตอนพักเที่ยงแทน
คำตอบจากคุณลุงซานต้าประจำโรงเรียนเป็หนึ่งในความคิดที่ฉันนึกไว้ เขาจะไม่มาเรียนอีกแล้ว ห้าเดือนที่ผ่านมาเป็แค่ความฝันที่เขาสร้างไว้ให้ นับจากวันนี้คือความเป็จริง แม้จะอยากเปิดประตูห้องเข้ามาเจอเขาส่งยิ้มทักทาย แต่มันเป็ไปไม่ได้อีกแล้ว
จะไม่มีเส้นผมสีทองให้ฉันแอบนั่งมองอีกแล้ว…
6K
