เธอชื่อ ยุ้ย ยารินดา ผมขอไม่เอ่ยนามสกุลนะครับี้เีนึกและเธอจะได้ไม่เสื่อมเสีย เธอทำตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายจัดการงานเลี้ยงและสัมมนา ส่วนผมผู้จัดการฝ่ายโฆษณาประชาสัมพันธ์ที่ต้องคอยทำกราฟิกและสื่อต่าง ๆ รวมถึงประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับหน้าตาชื่อเสียงของโรงแรมด้วย
น้ายุ้ยเป็เพื่อนรุ่นน้องของแม่ผม คบหากันมานานั้แ่ผมอายุสิบสามขวบจนรู้จักนิสัยใจคอกันดี น้ายุ้ยสวยเซ็กซี่ถูกใจผมเลย จำได้ว่าตอนนั้นผมชอบและชื่นชมเธอมาก ผู้หญิงอะไรหุ่นดี ผิวขาวนมใหญ่ยิ้มเก่งใจดีสะโพกผายเอวคอดแขนขาเรียวเล็กใบหน้าเซ็กซี่ทุกอย่างบนตัวเธอสำหรับผมแล้วดูสวยไปหมด
เธออ่อนกว่าแม่ผมสี่ปี ห่างผมสิบปีและตอนนี้เธอเพิ่งมีอายุครบสามสิบสองปีเต็มเมื่อวันเกิดที่ผ่านมาไม่นานนี่เอง รูปร่างเธอยังอวบอัด ทุกสัดส่วนยังชัดเจนเหมือนเดิมมองทีไรก็รู้สึกกระตุ้นอารมณ์ให้ปึ๋งปั๋ง ผมขอสารภาพเลยว่าที่ผมไม่มีแฟนเป็ตัวเป็ตนแม้ลองคบสาวบ้างแต่เราก็ไปไม่รอดแต่ว่าผมไม่เสียใจที่เลิกกัน เพราะผมคิดถึงแต่ใบหน้าของน้ายุ้ยนี่แหละ หัวใจที่ห่อเหี่ยวของผมพองโตทุกครั้งที่เธอคอยแวะเวียนมาเยี่ยมแม่และกินข้าวพูดคุยกัน
จะว่าไปแล้วั้แ่บรรลุนิติภาวะผมก็เริ่มแสดงออกให้น้ายุ้ยรู้ว่าผมชอบเธออย่างแเี ผมคิดเอาเองว่าเธออาจมีความรู้สึกภายในใจบ้างล่ะ แต่แค่เธอก็ไม่พูดอะไรออกมาปล่อยให้ผมทำไปตามประสาวัยรุ่น ผมมีโอกาสพาเธอไปหลายที่บางทีก็อาสาไปกินข้าวเป็เพื่อนบางทีก็อาสาไปเป็เพื่อนดูหนังบางครั้งก็อาสาไปกินหมูกระทะกับเธอบางคราวแม่ผมก็ไปด้วย เธอบอกว่าเอ็นดูผมมาก บอกว่ารักผมเหมือนหลานแต่หารู้ไม่ผมคิดไปไกลกว่านั้น
ผมคิดเสมอว่าคนที่เห็นน้ายุ้ย ใครกันจะไม่อยากนอนแผ่หลาอยู่ใต้ตัวเธอ ปล่อยให้ทรวดทรงองเอวแบบนั้นขึ้นนั่งคร่อมคร่ำครวญกระแทกบั้นท้ายใส่ ผมโทรหาเธอทุกวันแกล้งถามนู่นนี่นั่นแล้ววางไม่ว่าจะทางเบอร์โทรหรือบนโซเชียล บางครั้งเราก็คุยแชทกันใช้เวลามากกว่าตอนโทรเล่าเื่นั้นเื่นี้ให้เธอฟังแบบเนียน ๆ บางทีเธอก็หลุดพูดหยอกผมออกมาทำตัวเหมือนหมาหยอกไก่ให้ผมเคร่งเครียดก่อนนอนอยู่ฝ่ายเดียว
คำพูดของน้ายุ้ยทำให้ใจผมละเมอเพ้อไปต่าง ๆ นานา และมีบางคราที่อดรนทนไม่ไหวห้ามไม่ให้ช่วยตัวเองแล้วนึกถึงใบหน้ากับหุ่นอวบอัดทุกท่วงท่าลีลาของเธอไม่ได้ และทุกครั้งที่ทำแบบนั้นในจินตนาการมีเพียงผมและเธอร่วมรักกันมันหยด
ทุกครั้งที่เธอหยอดคำหวานทำให้ผมคิดว่านี่เป็เล่ห์เหลี่ยมของใครกันแน่ เป็เหลี่ยมของผมที่้ากินเธอสักครั้งแล้วสารภาพถึงความในใจ หรือเป็เหลี่ยมของเธอที่้ากินผมสักครั้งหลังผมเป็หนุ่มรูปร่างสูงหุ่นดีเหมือนกัน
ผมไม่ได้หลงตัวเองที่คิดว่าเธออยากกินผมเพราะรูปร่างหน้าตาหรอกนะ ตอนผมอายุสิบหกผมสูงร้อยเจ็ดสิบเก้าผิวสีแทนจัดฟันั้แ่อายุสิบห้า เธอชมผมตลอดว่าหุ่นดีแต่อยากให้เพิ่มน้ำหนักสักหน่อย
“ดินตัวสูง น้าคิดว่าอาจสูงขึ้นอีกมันจะดูผมอมไปถ้าไม่เพิ่มน้ำหนัก จริงสิออกกำลังกายเพิ่มกล้ามเนื้อไว้ก็ดีสาว ๆ เห็นจะได้กรี๊ดไงครับ ดินว่าดีไหม”
นั่นคือสิ่งที่เธอแนะนำด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มและดูใจดี พอสิบเจ็ดส่วนสูงผมหยุดอยู่ที่ร้อยแปดสิบสี่ ตอนนี้แหละที่ท่าทีของน้ายุ้ยที่แสดงออกมันเริ่มแปลกกล้ามเนื้อผมใหญ่ขึ้นเล็กน้อยไม่ผอมกะหร่อง ผมเห็นเธอมองผมนานขึ้นผ่านเงาสะท้อนในกระจกด้านหลังผมเวลาเราไปนั่งกินไอศกรีมด้วยกันผ่านมือถือเวลาแกล้งยกขึ้นมาไถและแววตาที่เคยมองผมมันเปลี่ยนไป
พอผมอายุสิบแปดเธอมาบ้านผมบ่อยขึ้น ยิ้มมากขึ้นสดใสเปล่งปลั่งมากขึ้นและแอบกัดริมฝีปากเวลาผมแกล้งเดินผ่านทั้งที่ใส่แต่ท่อนล่าง พอเข้ามหาวิทยาลัยเราห่างกันไปเป็พัก ๆ เพราะผมกลับบ้านเฉพาะตอนปิดเทอมจำได้ว่ามีความสุขทุกครั้งที่เจอเธอ