Pioneer Era

บุรุษผู้ใกล้เคียงกับวัยชราแต่หาได้ชราภาพไม่

บุรุษผู้นั้นสวมชุดสูทสีดำเรียบสนิท โบยบินลงมาจากฟากฟ้า พร้อมกับท่าทางที่เย่อหยิ่งจองหองประหนึ่งตนเองเป็นดั่งเทพเจ้า

สายตาที่คมกริบของเขา กำลังจับจ้องผู้บุกรุก เสมือนหนึ่งการจับจ้องแมลงสวะที่ต่ำต้อย

“ถ้าหากว่าตายไป อย่าได้มาโกรธเคืองกันเลยนะเจ้าพวกเอเลี่ยน”

จากข้อมูลของโนอาร์ที่ส่งมา ทำให้เขารู้ว่าบุรุษและสตรีเผ่ามนุษย์ที่มาพร้อมกับเหล่าพี่น้องของเขา คือสหายที่รู้จักกับโนอาร์

แต่ทว่าเขาไม่ใช่ชายอ่อนหัดที่จะยอมอ่อนข้อให้กับศัตรู ผู้ซึ่งบังอาจมาบุกรุกถึงศูนย์กลางของยานลำนี้

เพราะมันไม่มีความจำเป็นต้องปราณีต่อผู้บุกรุกต่างเผ่าพันธุ์ ที่นอกเหนือจากเผ่าผู้สร้าง

“ท่านโนอาร์ รบกวนขอการสนับสนุนด้านอาวุธด้วยครับ”

“ (ค่ะ) ”

โนอาร์ ตัวตนที่อ่อนโยนซึ่งถูกส่งมาช่วยสนับสนุนเองก็คิดเช่นเดียวกับไพรด์

ถึงจะมีจิตใจอ่อนโยนกว่าจิตใจดั้งเดิม แต่ถ้าเห็นภัยร้ายที่อาจส่งผลลบต่อเจ้านาย เธอก็ไม่คิดที่จะยอมอ่อนข้อให้ ต่อให้คน ๆ นั้นจะเป็นคนรู้จักก็ตาม

“เริ่มการทำงาน [อาวุธไร้ลักษณ์] ”

กรีดที่กำลังตกอยู่ในห้วงของความเสียใจ ได้ลืมไปเสียสิ้นต่ออันตรายที่กองอยู่รายรอบตัว ณ เวลานี้

อันตรายที่ว่านั้น คือเศษสีขาวจำนวนมากที่ถมกองอยู่ตามพื้นห้องราวกับเศษขยะ

ตัวจริงของเศษสีขาวเหล่านั้น คือ [อาวุธไร้ลักษณ์]

[อาวุธไร้ลักษณ์] วัตถุระดับนาโนที่มีความสามารถในการเปลี่ยนพันธะ และก่อรูปร่างขึ้นมาได้อย่างอิสระตามแต่ผู้ใช้จะพึงปราถนา

ถ้าหากอยากพักผ่อน มันจะเปลี่ยนเป็นเบาะนุ่มเบาสบาย

ถ้าหากอยากได้โต๊ะนั่งทำงาน มันจะเปลี่ยนเป็นโต๊ะสีขาวแสนวิเศษ ที่ตอบรับกับรูปทรงของผู้ใช้ได้อย่างอัศจรรย์

เพราะเหตุนี้ มันเลยถูกโปรยเอาไว้ทั่วห้องโถง เพื่อให้ผู้ใช้งานในอดีต สามารถเปลี่ยนมันเป็นเครื่องเรือนเครื่องใช้ได้อย่างอิสระ

แน่นอนว่า… มันรวมไปถึงการเปลี่ยนเป็นอาวุธสังหารด้วยเช่นกัน

“ระวัง! ”

เอซรีบวิ่งเข้าไปคว้าร่างของกรีดจนล้มตัวลงไปกองที่พื้น

จุดที่เคยเป็นตำแหน่งศรีษะของเธอ มีหนามแหลมสีขาวน่ากลัวแท่งหนึ่งกำลังเสียบเข้าใส่จากทางด้านหลัง

หนึ่งแท่ง… สองแท่ง… สามแท่ง…

เพียงไม่กี่วินาที พื้นห้องโถงก็ถูกถมไปด้วยหนามแหลมสีขาวของดอกกุหลาบ

“ไพรด์… ทำไมกัน…”

ภายในดวงตาของกรีดเริ่มนองไปด้วยน้ำตาเทียมโดยไม่รู้ตัว

มันคือหยาดน้ำที่กลั่นออกจากภายใน เพื่อระบายความร้อนของสมองกลที่ทำงานอย่างหนัก

ถึงแม้จะเป็นแค่หยาดน้ำตาเทียม แต่เป็นหยาดน้ำตาที่เปี่ยมด้วยความรู้สึกไม่ต่างไปจากมนุษย์

ครั้งแรกคือราธ

ครั้งสองคือโนอาร์

แล้วคราวนี้ยังไพรด์

เธอถูกพี่น้องของตัวเองโจมตีหมายเอาชีวิตถึงสามครั้ง

พี่น้องอีกกว่าครึ่งอยู่ในสภาพไร้วิญญาณ

"ทำไมกัน… ทั้งที่ฉัน [อยากมี] พี่น้อง… ฉันก็แค่… [อยากมี] ความรักของพี่น้องเหมือนเอซกับดิวซ์… นี่ฉัน… ขอมากไปหรือยังไง…"

"กรีด…"

เอซสัมผัสได้ถึงความเศร้าโศกของหุ่นยนต์สาวน้อยตรงหน้า

อยากมีพี่น้องที่รักใคร่?

ช่างเป็นความโลภที่น่ารักน่าเอ็นดูผิดกับชื่อของเจ้าตัวยิ่งนัก

เขาคิดเช่นนั้น

เอซคิดว่าควรปลอบโยนเธอ

ถึงจะไม่ใช่เวลาทำเช่นนั้น แต่เขารู้สึก… ว่าถ้าไม่โอบกอดเธอเอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง เขาคงได้สูญเสียสตรีตรงหน้าไปตลอดกาล---

"พอกันที! "

---หรืออาจจะไม่ใช่อย่างที่เขาคิด…

"ฉันตัดสินใจแล้ว เอซ! นายจงช่วยฉันตบเกรียนไพรด์ซะ! เดียวฉันจะแฮกระบบมันให้ทำตัวสงบเสงี่ยมเอง! "

"เฮ้ย? เอางี้เลยเรอะ!? "

"มีปัญหาเรอะ! "

"มะ… ไม่มีครับ… "

สตรีเผ่าหนูแผดเสียงดังราวกับเป็นเจ้านายผู้ยิ่งใหญ่

ส่วนเอซนั้น กำลังรู้สึกจนปัญญา และทำได้แค่ตอบรับเธอประหนึ่งเป็นพ่อบ้านผู้กลัวเมีย

"ฝากการป้องกันให้กับสล๊อต ฝากการโจมตีแนวหน้าให้ราธ เอนวี่ กับกลัทโทนี่ย์ ระยะกลางให้กับฉันกับเอซ ส่วนดิวซ์กับเจ้างูโง่ของเธอ ฝากทำเหมือนอย่างทุกครั้งด้วย! "

กรีดเริ่มตั้งตนเป็นใหญ่แล้วบัญชาการอย่างเอาแต่ใจ

แต่ทุกคนต่างคิดเหมือนกัน ว่าอย่างไปต่อล้อต่อเถียงกับสตรีผู้เอาแต่ได้คนนี้เลย น่าจะเป็นการฉลาดกว่า

ในเวลาเดียวกัน ฝ่ายไพรด์เองก็ไม่คิดจะรอชมการแสดงตลกคาเฟ่ของศัตรู

หนามกุหลามขาวเริ่มแตกสลายลอยขึ้นไปในอากาศ

มันหมุนวนอย่างไร้ทิศอยู่รอบตัวบุรุษพ่อบ้าน ในลักษณะของวงแหวนดาวพระเคราะห์

ละอองสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูคล้ายกับกลีบกุหลาบ เริ่มกลับมารวมร่างก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาอีกครั้ง

คราวนี้มันมีลักษณะคล้ายกับกงจักรขนาดเล็กนับร้อย

พวกมันเริ่มหมุนอย่างรวดเร็ว พร้อมส่งเสียงหวีดดังอยู่เหนือพื้นขึ้นไปยี่สิบเมตร

"จงตายเสียเถิดครับ"

การโจมตีเริ่มขึ้นพร้อมกับที่ไพรด์โค้งตัวให้กับศัตรูของเขาอย่างสุภาพ

กงจักรนับร้อยวิ่งวนไปทั่วห้องภายใต้การควบคุมของไพรด์ ร่วมกับการสนับสนุนเชิงวิเคราะห์จากโนอาร์

ประสิทธิภาพที่เกิดจากการคำนวณของสองระบบควบคุมนั้น ทำให้พวกเขาประหนึ่งมีดวงตาทิพย์ที่สามารถมองเห็นอนาคตได้

"เปิดพลังงานเต็มกำลัง--- กางม่านบาเรียคุ้มกัน"

สล๊อตเริ่มกางม่านบาเรียห่อหุ้มร่างกายเสมือนหนึ่งหุ้มเกราะป้องกัน

ต่อหน้าพลังของสล๊อตที่มีความสามารถเชิงป้องกันเป็นอันดับหนึ่งในกลุ่มโนอาร์ จึงทำให้กงจักรของไพรด์เป็นได้เพียงแค่กลีบกุหลาบขาวที่ปลิวไปตามสายลม

"สล๊อต… กระผมไม่คิดเลยว่าคุณจะไปอยู่ฝั่งผู้ทรยศได้นะครับ"

"เอท…คือนายท่าน… เพราะเหตุนี้… ฉันจึงตัดสินใจ… มาที่นี่ค่ะ! "

สล๊อตลืมตาสองข้างเบิกกว้าง

เพื่อเจ้านายที่ยอมอยู่เคียงข้างจอมขี้เกียจอย่างเธอ

เพื่อเจ้านายที่คอยดูแลเธอยามสูญเสียพลัง

เพื่อเจ้านายที่รักยิ่ง

เธอจึงเลือกมาพร้อมกับกรีด เพื่อจบความบ้าคลั่งของโนอาร์และสงครามในครั้งนี้!

" จบเรื่อง เพื่อจะได้นอนหลับพักยาว ๆ ด้วยค่ะ! "

และเพื่อการนอนหลับแสนสงบสุขของเธอด้วย…

"ดูท่าจะยุ่งยากอยู่เหมือนกันนะครับ"

ไพรด์พูดด้วยท่าทีที่สงบนิ่ง ไปพร้อมกับจับตามองร่างของราธกับกลัทโทนี่ย์

ราธนั้นเป็นหุ่นยนต์โมเดลเผ่าหมีที่เชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิด

ถ้านับเรื่องพลังกาย เธอคนนี้มีระดับที่สูงยิ่งกว่าไพรด์หรือโนอาร์

ส่วนกลัทโทนี่ย์นั้น เป็นหุ่นยนต์โมเดลเผ่ากระต่าย ที่เน้นใช้การโจมตีระยะไกลด้วยคลื่นไมโครเวฟ

แต่จะมองข้ามความว่องไวของเธอ ที่สามารถทำให้สู้ระยะประชิดได้อย่างเชี่ยวชาญไม่ได้เป็นอันขาด

ไพรด์เปลี่ยนจักรสองชิ้น ให้เป็นสนับมือสวมลงบนมือทั้งสองข้าง

เปลี่ยนจักรอีกสี่ชิ้น ให้กลายเป็นสนับป้องกันแขนและขา

แล้วเริ่มเคลื่อนไหวด้วยท่าร่างที่เชื่องช้า เพื่อเตรียมรับมือกับศัตรูทั้งสองที่กำลังกระโดดไล่ตามเขาขึ้นมา

บนเหนือพื้นดินขึ้นไปยี่สิบเมตร กำลังเกิดการแลกเพลงยุทธที่ดุเดือด

ราธใช้กงจักรที่ไพรด์ปล่อยโจมตี เป็นฐานเหยียบพุ่งตัวเข้าประชิด แล้วกระหน่ำหมัดที่รุนแรงโจมตีใส่

แต่ละหมัดนั้นเปี่ยมไปด้วยพลัง ประหนึ่งเป็นลูกปืนใหญ่ที่บดขยี้ได้แม้แต่ศิลายักษ์

ไพรด์รับแต่ละหมัดด้วยการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย

ใช้หางตาจับการเคลื่อนไหว ใช้มุมโค้งของสนับแขนป้องกันเบี่ยงทิศโจมตี แล้วใช้ฝ่ามือกระแทกเข้าหน้าอกจนเสียสมดุลร่างกาย

"---"

ถึงจะไร้วิญญาณความรู้สึก แต่พริบตานั้น ดวงตาของราธกลับสามารถสื่อถึงความเจ็บปวดออกมาได้อย่างน่าประหลาด

ร่างของราธปลิวกระแทกเข้าผนังด้านหลังอย่างรุนแรง

ร่างของเธอจมติดแน่นอยู่บนผนังผิวโค้งสีขาว ราวกับเป็นหุ่นประดับที่สวยงาม

"---"

กลัทโทนี่ย์พุ่งเข้ามาจากมุมอับทางซ้ายของไพรด์ในจังหวะนั้น

ในเวลาเดียวกัน การโจมตีสนับสนุนจากภาคพื้นดินก็ส่งมาถึง

ลูกหินทรงไข่สีดำจำนวนสามสิบลูก บินทะลวงฝูงกงจักรขาวด้วยความแข็งที่เหนือกว่า

แผ่นกงจักรสีขาวที่บางเบา ต่างแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กดั่งเมล็ดข้าวโพด

กระสุนเลเซอร์ถูกรัวยิงไล่ตามหลัง กระจายปูพรมชนิดไม่คิดที่จะให้ไพรด์หลีกหนีรอดพ้นภัย

ท่ามกลางการโจมตีระยะประชิด กับระยะไกลที่กำลังโถมเข้ามา มีร่างเงาของเอนวี่แทรกมากับหมู่แสงสีแดง

หุ่นยนต์โมเดลแรคคูณตัวนี้ คือคนแรกที่ถูกโนอาร์ล้างสมอง

ความสามารถด้านการต่อสู้ ถือว่าเป็นรองจากข้างท้ายของกลุ่ม

แต่กระนั้นก็ไม่อาจดูถูกพลังดาบแสงที่เฝ้าปกปักป้องกันศูนย์วิจัยมานานนับหลายร้อยปีได้

ดาบแสงที่ยืดยาวออกจากฝ่ามือ คืออาวุธอันตรายเพียงหนึ่งที่เธอมีใช้สังหารศัตรู

"อืม… เล่นรุมผมจากทุกทิศทางเลยนะครับ"

แต่ทว่าไพรด์ยังคงเยือกเย็นต่อหน้าการโจมตีที่ไร้ซึ่งหนทางรอด

สาเหตุนั้น เป็นเพราะไม่มีความจำเป็นที่จะต้องตื่นตระหนก

ด้วยโมเดลสำหรับต่อสู้โดยเฉพาะที่ขนมาใช้ในตอนนี้ ทำให้ไพรด์เหนือกว่าเหล่าพี่น้องทุกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

แถมเขายังมีระบบโนอาร์สนับสนุนอยู่ข้างกาย

เส้นทางและวิถีการโจมตี ได้ถูกวิเคราะห์และส่งเข้าสู่สมองของไพรด์ภายในหนึ่งมิลลิวินาที

การวิเคราะห์แบบจำลองเหตุการณ์รุกรับ ความน่าจะเป็นของการโต้กลับ ถูกส่งเข้าตามมาในมิลลิวินาทีที่สอง

ไพรด์เริ่มลงมือโต้ตอบกลับในมิลลิวินาทีที่สาม

จักรสีขาวและเศษซากที่ถูกทำลาย ถูกเรียกมารวมตัว ก่อเป็นก้อนวัตถุทรงไข่สีขาวจำนวนสามสิบลูก แล้ววิ่งเข้าปะทะกับวัถุทรงไข่สีดำที่พุ่งตรงขึ้นมา

วัตถุทรงไข่สีขาวแตกตัวออกเป็นเมล็ดข้าวโพด ณ วินาทีที่สัมผัส ก่อนจะห่อหุ้มวัตถุสีดำจนพวกมันสูญเสียการควบคุม แล้วพุ่งตรงฝังลึกเข้าไปในผนังแทน

ในเวลาเดียวกัน ไพรด์เบี่ยงตัวหลบเส้นแสงสีแดง ด้วยการขยับขาเพียงข้างเดียวเท่านั้น

เส้นแสงสีแดงนับร้อยวิ่งไหลผ่านข้างลำตัวเขา ประหนึ่งเส้นด้ายที่ที่วิ่งผ่านรูเข็ม

หลังจากที่เส้นแสงวิ่งผ่านร่างกาย มือทั้งสองข้างก็ถูกยกลงมา แล้วประกบเข้ากับดาบแสงของเอนวี่ที่กำลังเล็งมาตรงหน้าอกของเขา

"...! "

ถึงจะถูกล้างสมองจนกลายเป็นหุ่นไร้วิญญาณ แต่ดวงตาของกลับเอนวีแสดงความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด

ร่างของเอนวีถูกไพรด์จับเหวี่ยง ในจังหวะที่กลัทโทนี่ย์กำลังจะเข้าประชิดตัวในระยะเพียงครึ่งเมตรจากทางซ้าย

กลัทโทนี่ย์รีบปลดมือคลื่นไมโครเวฟที่กำลังแผ่ออกมามาจากมือทั้งสองข้างด้วยความตกใจ

เธอไม่อยากให้ฝ่ามือของตน เป็นต้นเหตุของความตายของพี่น้องเธอเอง

ร่างของสองพี่น้องกระกันอย่างรุนแรง ก่อนจะร่วงหล่นลงสู้พื้น

ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะบาเรียของสล๊อต ร่างกายของพวกเธอคงพังเสียหายจนเคลื่อนไหวไม่ได้ไปแล้ว

"ยังเหลืออีกคน กับอีกหนึ่งตัวสินะครับ? "

"!! "

ไพรด์ใช้จักรสีขาวที่วิ่งวนอยู่รอบห้อง วิ่งโจมตีไปที่ผนังว่างเปล่าทางขวา

*เคร๊ง! *

เกิดเสียงปะทะพร้อมกับแสงไฟออกมาจากเคียวสีดำกับกงจักรสีขาว

สตรีนักฆ่าคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากกำแพงที่ว่างเปล่า พร้อมกับอสรพิษคู่กาย

ผ้าคลุมที่มีผิวเป็นมันวาว ถูกเจาะเป็นรูกว้างจนสูญเสียซึ่งความสามารถกลืนหายไปกับสภาพแวดล้อม

ผ้าคลุมนี้สามารถลบตัวตน กลืนกินสภาพแวดล้อม รวมไปถึงหลบเลี่ยงการตรวจจับได้แทบทุกชนิด

แต่ก็ไม่อาจหลบเลี่ยงสายตาของไพรด์ไปได้

ไพรด์ไม่ได้รู้ว่าเธออยู่ตรงนั้น

คลื่นตรวจจับที่ยิงไปทั่วห้อง ไม่อาจจับตำแหน่งที่แน่นอนของเธอได้

แต่เขารู้ตำแหน่งจากการวิเคราะห์ ตรวจสอบช่องว่างการโจมตีของศัตรู แล้วพิจารณาเป็นความน่าจะเป็นของเส้นทางลอบโจมตีให้กับเขา

"ชิ! แบบนี้ก็ลอบโจมตียากขึ้นอีกนะสิ! "

*ฟ่อ…*

เธอเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ แล้วกระโดดทิ้งระยะห่างลงมายืนข้างเอซพร้อมกับคู่หูของเธอ

ในเวลาเดียวกัน ราธที่ถูกฝังอยู่ในผนัง เธอได้ใช้พลังกล้ามเนื้อ ทะลายผนังรอบตัว จนได้รับอิสระภาพกลับมาอีกครั้ง

"ทางผมต่างหากที่อยากจะบ่น รบกวนช่วยรีบยอมแพ้เพื่อจบศึกยืดเยื้อนี้จะได้หรือไม่ครับ? "

ไพรด์ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า

เพราะมีสล๊อตคอยกางม่านบาเรียให้อยู่ ไพรด์เลยไม่สามารถโจมตีสังหารได้ในทัน

แต่ทางสล๊อตเองก็ใช่ว่าจะกางม่านบาเรียที่แข็งแกร่งนี้ได้ตลอดไป

"เป็นการต่อสู้วัดความอึดที่น่าเบื่อหนายสิ้นดีครับ"

ไพรด์พ่นลมหายใจออกมาอย่างดูถูกดูแคลน

"หึ! เจ้าหุ่นยนต์กระป๋องอย่างแกคิดว่านี่เป็นการต่อสู้วัดความอึดอย่างงั้นเรอะ"

แต่ดูเหมือนเอซจะไม่คิดเช่นนั้น

เขาเปิดกระเป๋าตรงเข็มขัด แล้วสั่งให้วัตถุทรงไข่เก้าลูกสุดท้ายบินออกมาหมุนวนรอบตัวเอง

"ไม่คิดว่าพวกเราจะเป็นฝ่ายชนะบ้างหรอกหรือยังไงเจ้าหุ่นกระป๋อง? "

พร้อมกับส่งรอยยิ้มและวาจาที่เหยียดหยามกลับไปให้ศัตรูเช่นนั้น