['ไก่ย่างถูกเผาๆ']....['น้องชื่ออะไรๆๆๆ']…………
เสียงเพลงรับน้องต่างๆนาๆดังขึ้นทุกคณะทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องทุกคนเฮฮา บางคนเต้น บางคนหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
"วันนี้มึงไม่ต้องไปตามหารักแรกพบมึงนะไอ้คุณองศาเพื่อนรัก"ดาวเหนือที่นั่งยุใกล้ๆบอกผม
"ทำไมวะ?" ผมเลิกคิ้วถามแบบงงๆ
"เมื่อเช้ากูได้ยินไอลมมันคุยโทรศัพท์กับพี่โฟมพี่แกน่าจะไม่สบายนะเท่าที่กูเสือกมาได้"
ผมนั่งคิดอยู่สักพักระหว่างหน้าที่ของน้องปี1กับพี่โฟมที่ไม่สบายผมจะเลือกอะไร....??
"ห้องพี่โฟมอยู่ไหนวะไอ้เหนือ" ก็ผมห่วงนี่ครับ
"กูจะรู้ปะล่ะ ไม่ใช่เมียกูนะครับ"
"มึงต้องรู้..เดี๋ยวนี้"
"เออ...กูอีกแล้วกูนี่คือคนต้องรู้อีกแล้วโถ่ชีวิตไอ้ดาวเหนือเกิดมาเพื่อส่องแสงนำทางแท้ๆ"
"เลิกเพ้อเถอะมึงโทรหาพี่สายลมของมึงที...ถ้าพี่เขาไม่ยอมบอกมึงต้องหลอกล่อทุกวิธี"
"เออๆๆๆๆครับๆๆนายท่าน"
ดาวเหนือกมๆกดโทรศัพท์หาพี่ชายสุดหล่อของมันผมก็นั่งมองอยู่ลุ้นๆว่าพี่สายลมจะยอมบอกมั้ย
"เอาน่าพี่ลม มันแค่จะเอาข้าวเอาน้ำไปให้มันเป็ห่วงพี่เขาไม่มีใครดูแลไง"
[เออๆๆแต่มึงห้ามให้เพื่อนมึงทำไรเพื่อนกุนะ]
"ใครจะไปทำอะไรคนป่วยได้วะพี่"
[เออๆๆกูบอกก็ได้..มันอยู่@หอyyyy ห้องxxx..]
"ขอบคุณครับท่านพี่"ดาวเหนือกดวางสายแล้วหันมาหาผมแล้วกำลังจะพูด
"กูได้ยินละ...กูไปละนะขอบใจมาก"
“เดี๋ยวววว...มึงจะไปไหนกิจกรรมยังไม่เสร็จเลย”
“กูรู้พวกมึงทำได้”
“ไอเวรจะไปไหนก็ไปเถอะไป เดี๋ยวกูบอกพวกรุ่นพี่ให้ว่ามึงริดสีดวงจะแตก”ประโยคนี้ไม่ต้องบอกเลยเนาะว่าใครพูด
“ขอบใจนะ..%$#%!!!”
ผมทำเนียนๆลุกเดินออกมาจากลานกิจกรรม ขับรถออกจากมหาลัยมาทีแรกว่าจะไปห้องพี่โฟมเลยแต่คิดดูแล้วพี่แกน่าจะยังไม่ได้กินอะไรเลย แล้วก็ไม่รู้ว่ามียากินมั้ยเตรียมไปให้พร้อมก่อนละกันไม่ได้ใช้ก็ช่างมัน
....................♡♡♡♡♡
[โพม: ]
ก๊อกๆๆๆๆ!!!!
เสียงนั่นดังมาจากหน้าประตูห้องผมผมเองก็ค่อยๆดันตัวเองขึ้นจากที่นอน ใครมาหาผมเวลานี้ครับ ถ้าจะว่าไอ้ลม ไอ้ชินมันก็น่าจะทำกิจกรรมรับน้องอยู่ที่คณะโอ๊ย!หัวผมเหมือนมีอะไรหนักๆมาทับไว้ ปวดครับปวด
แก๊ก....ผมเปิดประตูเพื่อมองว่าใครคือคนเคาะประตูผมแล้วก็ต้องใเมื่อเห็นคนตรงหน้า
"เหี้ย!!!!" มาได้ไงวะเนี่ยผมว่าผมคงไข้ขึ้นผมคงตาลายผมกระพริบตามองใหม่ครับมองใหม่
"ทำไมต้องใขนาดนั้นครับผมไม่ใช่ผี"หน้าหล่อของไอ้รุ่นน้องต่างคณะทำผมอึ้งอยู่หลายวินาทีแล้วมันก็เดินผ่านตัวผมเข้ามาในห้องผม
"มึงมาได้ไงเนี่ยแล้วใครอนุญาตให้มึงเข้ามาในห้องกูเนี่ย"ผมมองคนที่เดินเข้าห้องผมโดยไม่ได้ขออนุญาตผมสักคำ
"ถ้าขอพี่ก็ไม่ให้ผมเข้าหรอกผมเลยเชิญตัวเองเข้ามาแทนพี่" มึงใช้ตรรกะอะไรของมึงวะไอ้หน้าหล่อ
"แล้วมึงมาทำไม รู้ได้ยังไงว่ากูอยู่ที่นี่"ผมปิดประตูห้องแล้วเดินตามคนที่ไม่ได้รับเชิญเข้าห้องมาแล้วมองหน้าหงุดหงิด
"ผมเอาข้าวมาให้แล้วก็มาดูแลพี่ครับ"
"กูไม่หิว แล้วกูก็โตแล้วดูแลตัวเองได้"
ผมพูดไปแบบนั้นแต่เหมือนคนตรงหน้าผมจะไม่สนใจคำพูดของผมเท่าไหร่เพราะมันเดินลุกขึ้นไปหาชามเพื่อมาใส่อะไรสักอย่างที่มันหิ้วมา...ห้องกูมั้ยละรึนี่ห้องมึง
"อ่ะผมซื้อข้าวต้มมาให้ "
"กูบอกมึงหรอว่าจะกิน"
"พี่จะกินดีๆรึให้ผม....."มันจะเว้นวรรคไว้ทำไม
"มึงจะทำไม"
"....ป้อนพี่ด้วยปากผม"
มันพูดแล้วยังมองผมด้วยสายตาวิบวับยิ้มหวานๆนี่ถ้าเป็พวกสาวๆที่มหาลัยนี่คงกรี๊ดตายกันไปข้าง แต่ใช้กับผมไม่ได้หรอกครับนี่ใครโฟมครับโฟม แต่ไอ้ที่หน้าผมร้อนๆนี่คงเพราะไข้กำลังขึ้น
"เออๆๆเอามากูกินเอง"
"หน้าแดงนะครับ"
"ไข้ขึ้น!!!"
หึๆ.....
"ไหนมาให้ผมดูหน่อยสิว่าตัวร้อนแค่ไหนถ้าเป็มากผมจะได้พาไปหาหมอ"
พูดอย่างเดียวไม่ว่ามันพูดเสร็จก็เอามือมาแตะที่หน้าผาก ที่คอผม
"พอๆๆๆๆใครอนุญาตให้แตะตัวกูหะ"
"ถ้าขอพี่จะยอมหรอ" หึผมละอยากจะเคาะหัวมันจริงๆคับ
"ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ก็แค่ห่วง"
"ห่วงทำไม ไม่ได้เป็อะไรกันซะหน่อย"
"ก็จะเป็ปะล่ะ ยอมั้แ่นาทีนี้เลยเนี่ย"
"ไม่ต้องมาอ่อย กูไม่อินกับมึงหรอก"
"หน้าแดงนะครับ" มันพูดแล้วยิ้มหวานมาให้ผม
"ก็บอกว่าไข้ขึ้น!!!"
"ยาพี่อยู่ไหน กินข้าวแล้วจะได้กินยา"
"ไม่มี กูไม่ชอบกินมันขม"ผมทำหน้ายู่เมื่อถูกถามถึงเื่ยา ผมไม่ได้งอแงนะครับแต่ไม่ชอบเพราะมันขม
"แล้วจะหายมั้ยถ้าผมไม่มาพี่ก็จะนอนอยู่ให้ไข้ขึ้นแบบนี้อะหรอ"
"เป็ได้เดี๋ยวมันก็หายเองล่ะ"ผมว่าแล้วเบะปากใส่คนตรงหน้า
"โอเครๆ งั้นพี่กินข้าวให้หมดก่อนละกันครับ"
“สั่งเป็พ่อกูเลยนะ”
“ประเด็นคือไม่ได้อยากเป็พ่ออ่ะดิ” ดูหน้ามันยิ้มเ้าเล่ห์
“พอเลยมึงอ่ะจะให้กูกินก็เอามาแล้วมึงก็กลับไปได้ละ”น็็็้็็๋ษษษ
มันส่งชามข้าวต้มมาให้ผม ผมก็รับชามมาอย่างว่าง่ายไม่ใช่อะไรนะครับั้แ่เมื่อเช้าผมยังไม่ได้กินอะไรเลยพอได้กลิ่นหอมๆท้องมันก็ไม่ค่อยรักดี ข้าวต้มอร่อยครับไม่รู้ว่าเป็เพราะผมหิวมากรึป่าวแต่ก็กินหมดจนหยดสุดท้ายล่ะครับ
"มองอะไรนักหนา" ผมเงยหน้าถามคนที่นั่งมองนั่งยิ้มอยู่ตรงหน้าผมเนี่ย
"ดีใจ...ที่เห็นพี่กินข้าว" เอ่อมันจะบ้าเกินละมั้ง
"อืมกูอิ่มแล้ว มึงก็กลับไปได้แล้วกูจะนอน"ผมว่าแล้วก็ลุกเดินไปที่เตียง
"ไม่ได้ครับ" มันจับแขนผมไว้ก่อนที่ผมจะเดินไปนอน
"ทำไมอีกอ่ะ" ผมมองหน้ามันแบบไม่พอใจก็หงุดหงิดล่ะครับหัวก็ตึบๆแถมยังมีไอ้เด็กนี่มากวนอยู่ในห้องผมอีก
"เช็ดตัว!!" ผมอึ้งกับคำพูดของมันสิครับ
"ไม่กูจะนอน"ใครจะยอมมันกันละครับเด็กที่ไหนไม่รู้อยู่ๆจะมาให้ผมยอมให้มันถอดเสื้อเช็ดตัวให้ผมฝันเถอะครับ
"งั้นพี่ก็ต้องเลือกล่ะครับระหว่างเช็ดตัวกับกินยาที่ผมซื้อมาพี่จะเอาอันไหน"
ผมเห็นมันหยิบเอาถุงขาวๆออกมาจากกระเป๋าของมันอืมดีนะครับกูบอกไม่มียาแต่มึงเตรียมมาแล้ว
"กูไม่กิน กูไม่เช็ด กูจะนอน" เหวี่ยงดิครับเผื่อได้ผล
"ไม่ได้ครับ พี่อย่าดื้อได้มั้ยผมเป็ห่วง"มันส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ผม
"กูขอร้องล่ะ กูไม่ไหวแล้วกูปวดหัวมึงกลับไปเถอะนะกูอยากนอน"ผมพูดออกไปแบบเหนื่อยๆก็ไม่ไหวจริงๆแล้วอะครับ
"พี่โฟม..."
"กูขอร้อง" ผมมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าที่บอกว่าผมแย่สุดๆ
"งั้นพี่ก็กินยานี่ซะ แล้วผมจะยอมปล่อยให้พี่นอน"โอ๊ยยยย!!!ผมจะตายอยู่แล้วครับ
"ไม่เอา มันไม่อร่อย"
"หึๆๆๆยานะพี่ มันใช่ลูกอมที่ไหนล่ะกินให้หายไม่ได้กินให้อร่อย หวานเป็ลมขมเป็ยารู้จักมั้ย"
"นั่นแหละกูจะนอน แล้วมึงออกไปแล้วล็อคห้องให้ด้วย"ผมพูดจบก็ดึงผ้าขึ้นห่มแล้วนอนทันที
องศาไม่ได้พูดอะไรต่อผมได้ยินเสียงกุกกักดังขึ้นห่างๆจากที่นอน แล้วก็ได้ยินเสียงปิดประตู มันคงไปแล้วล่ะครับใครจะอยากมาดูแลคนป่วยแบบผมกันล่ะผมหยุดความคิดไว้แค่นั้นเพราะสภาพผมตอนนี้บอกเลยว่าไม่ไหว
"พี่โฟม...พี่โฟม...พี่โฟมครับ" เสียงคุ้นๆหูนี่มัน
"อืม" ผมปรือตามองคนที่นั่งอยู่ข้างๆผม
"กลับมาทำไม??" ผมมองหน้าคนที่คิดว่าน่าจะกลับไปแล้วแบบงงๆ
"พี่ลุกขึ้นกินยาก่อนนะผมลงไปซื้อน้ำหวานมาให้ พี่จะได้กินยาแบบไม่ขม"เอากับมันสิยังไม่จบกับการบังคับผม
"พยายามดีนะมึง" ผมหมดคำจะพูด ว่าแล้วก็ค่อยๆดันตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบากก็หัวผมสิครับไม่รักดีเอาแต่จะทิ่มลงที่นอน
"มานี่มา" คนข้างๆผมพูดไม่พูดป่าวมันขยับมานั่งซ้อนข้างหลังผมแล้วให้ผมพิงที่อกมัน
"มึงทำอะไรเนี่ย ปล่อย!! กูนั่งเองได้"
"อย่าเก่ง...กินเข้าไป..อ่ะ" มือขาวๆหยิบยายัดเข้าปากผมแล้วหน้าหล่อๆของมันก็พาดมาที่ไหล่ผม ยกแก้วน้ำยัดมาที่ปาก ก็กินดิครับรออะไรล่ะ
"หน้าพี่แดงจัง เนี่ยเห็นมั้ยดื้อไม่ยอมกินยา"
แดงเพราะไข้รึแดงเพราะมึงยังไม่รู้เลย.....
24K
