ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        ผู้คนกลุ่มใหญ่รีบพากันกรูเข้ามา

        "เมียผมเป็นยังไงบ้างครับ?"ผู้ชายตัวผอมแห้งถามอย่างกระวนกระวาย

        "นายหลีกไปเลย" เสิ่นต้าจ้วงมองน้องเขยตาเขม็งก่อนจะหันไปมองต่งเสี่ยวเสี่ยวด้วยสีหน้ากระวนกระวายไม่ต่างกัน "หมอครับ น้องสาวผมเป็นยังไงบ้าง!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวถอดหน้ากากออกใบหน้าของเธอเรียบเฉย

        "คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วแต่สิ่งแปลกปลอมมีขนาดใหญ่เกินไป ทำให้เกิดความเสียหายกับมดลูกฉันทำการรักษาเบื้องต้นไปแล้ว แต่อนาคตถ้าอยากมีลูกก็อาจจะลำบากหน่อยถึงจะยังไม่หมดโอกาสก็เถอะ ยังไงก็อย่าเล่นอะไรเสี่ยงๆ แบบนี้อีกนะคะ คราวนี้โชคดีแต่ถ้าเกิดอีก อาจจะไม่โชคแบบนี้ก็ได้"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวทำการผ่าตัดมามากและยังรักษาโรคต่างๆ มาอีกตั้งมาก เธอเลยชินชาไปแล้ว

        แต่เมื่อกี้ตอนที่ได้เห็นกับตาตัวเอง....เธอก็อดรู้สึกตกใจไม่ได้เหมือนความคิดที่เคยมีถูกพังทลายไปหมด

        พอได้ยินว่าต่อไปน้องสาวอาจจะมีลูกยากสีหน้าของเสิ่นต้าจ้วงก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที เขากัดฟันแน่น 

        "ไอ้สารเลว!" 

        พูดจบเขาก็ชกเข้าที่ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นอย่างแรง 

        ร่างกายของผู้ชายคนนั้นเดิมทีก็ผอมแห้งแรงน้อยอยู่แล้วแถมเมื่อกี้ก็ตกใจจนสลบไป ร่างกายจึงค่อนข้างอ่อนแอ พอโดนต่อยไปอีกหนึ่งหมัดเขาก็ล้มลงไปกองกับพื้นทันที ในสมองอื้อ ถึงกับสับสนมึนงงไปหมด

        "ที่นี่คือสถานีอนามัยไม่ใช่ที่ที่ให้พวกคุณจะมาทะเลาะกัน ถ้าอยากจะตีกันก็ออกไปตีข้างนอก" หมอหลี่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา

        เสิ่นต้าจ้วงทำหน้าเศร้าสร้อยเขาหันไปมองต่งเสี่ยวเสี่ยวด้วยสีหน้าอ้อนวอน

        "หมอครับ ผมขอร้องหมอช่วยน้องสาวผมด้วย น้องสาวผมอยากจะมีลูกชายมาตลอด ถ้าเธอรู้เรื่องนี้คงต้องฆ่าตัวตายแน่ๆ มีวิธีไหนที่จะช่วยน้องสาวผมได้บ้างไหมครับ!"

        น้องสาวของเขาชอบเด็กผู้ชายมากถึงจะมีลูกสาวมาแล้วสี่คน แต่เธอก็ยังอยากจะมีลูกชายเพิ่มอีกถ้ารู้ว่าหลังจากนี้จะมีลูกยาก คงต้องฆ่าตัวตายแน่ๆ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        "รักษาชีวิตเอาไว้ได้ก็ดีถมไปแล้วอีกอย่าง คนไข้คลอดลูกสาวหลายคนติดๆ กัน แถมยังไม่ได้อยู่ไฟให้ดี ร่างกายก็อ่อนแอแล้วยังมีโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์อีกด้วย ต่อให้คิดจะมีลูกก็คงจะเป็นแค่ความหวังลมๆ แล้งๆ เดี๋ยวฉันจะเขียนใบสั่งยาให้ไปซื้อยามากินบำรุงร่างกายก็แล้วกัน"

        ความคิดที่ว่าให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาวนั้นน่ากลัวเกินไปบางคนเพื่อให้มีลูกชายดั่งใจหวัง ก็พยายามที่จะมีลูกสุดชีวิตโดยที่ไม่สนใจว่าจะมีข้าวกินอิ่มหรือไม่ จะเลี้ยงดูไหวหรือเปล่า ขอแค่มีลูกชายก็พอ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจออกมาโชคดีที่เธอได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งเธอมีลูกโดยไม่ต้องคลอดเองเลยด้วยซ้ำแถมยังได้ลูกชายหญิงที่น่ารักแบบนี้แค่นี้ก็เพียงพอสำหรับเธอแล้ว

        "ครับ!"

        เสิ่นต้าจ้วงไม่กล้าเรียกร้องอะไรมากไปกว่านี้ทำได้เพียงตอบรับต่งเสี่ยวเสี่ยว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเขียนใบสั่งยาให้ผู้หญิงคนนั้นถอดอุปกรณ์ออก แล้วก็ฆ่าเชื้อโรคอีกครั้ง ก่อนที่จะออกไปเธอยังหันไปเตือนผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง

        "เมียนายอายุเยอะแล้วต่อไปอย่าเล่นอะไรพิเรนทร์แบบนี้อีก เธออาจจะตายได้เลยนะ!"

        ผู้ชายคนนั้น : …

        ขอร้องล่ะคุณหมอ ได้โปรดหยุดพูดสักทีเถอะ!

        ในสถานีอนามัยนี้มีคนตั้งสี่คนแถมทุกคนยังพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกันแบบนี้อีก

        หลังจากตักเตือนคนไข้เสร็จแล้วเธอก็ยื่นใบสั่งยาให้กับหมอหลี่ แล้วก็พาสวีซิ่วเข้าไปในหมู่บ้าน

        สวีซิ่วไม่เคยได้ยินเรื่องราวแปลกประหลาดแบบนี้มาก่อนเลยระหว่างทางก็เอาแต่พูดเรื่องนี้ไม่หยุด

        "พี่เสี่ยวเสี่ยวเขาเอาของแบบนั้นเข้าไปได้ยังไง นี่มันเกือบเอาชีวิตไปทิ้งเลยนะ!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเม้มปากตอบกลับด้วยเสียงเบาๆ

        "โลกนี้กว้างใหญ่จะตายอะไรก็เกิดขึ้นได้ เรื่องประหลาดๆ พวกนี้ก็มีเยอะแยะไป"

        ไม่ว่าสวีซิ่วจะถามอะไรต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ตอบส่งๆ ไปเท่านั้น

        พอกลับมาถึงบ้านต่งเสี่ยวเสี่ยวกับสวีซิ่วก็วุ่นวายกับการล้างวัตถุดิบทุกอย่างให้สะอาดเหอเถาฮวาเองก็เข้ามาช่วยทำความสะอาดเหมือนกัน

        ไม่ว่าอย่างไรนางก็เป็นส่วนหนึ่งของธุรกิจนี้จะเอาแต่รอรับส่วนแบ่งไปเฉยๆ ไม่ได้ ถ้าคิดแต่จะทำตัวขี้เกียจไปวันๆก็จะไม่มีใครอยากร่วมมือทำมาหากินกับเธออีกต่อไปแล้ว

        พอเอาวัตถุดิบที่ล้างเสร็จแล้วไปสะเด็ดน้ำต่งเสี่ยวเสี่ยวก็สอนขั้นต่อไป

        "ฉันจะทำให้ดูเป็นตัวอย่างก่อนเดี๋ยวพวกเธอค่อยทำตามนะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวหั่นเห็ดกับเนื้อวัวเป็นชิ้นๆแล้วใช้ไม้เสียบ เธอเสียบเนื้อสองสามชิ้นต่อไม้ แล้วก็เสียบเห็ดตามเข้าไป

        สวีซิ่วกับเหอเถาฮวาก็ทำตามอย่างคล่องแคล่วพวกเขาเริ่มเสียบวัตถุดิบเข้าไปในแต่ละไม้

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ไม่ได้อยู่เฉยๆเธอเดินไปช่วยเก็บกวาดห้องเก็บของ

        "ในห้องมีแต่ฝุ่น พวกลูกๆออกไปอยู่ข้างนอกเถอะ เดี๋ยวแม่จัดการเอง"

        พอทำความสะอาดไปได้สักพักฉินซู่ก็เรียกให้พวกเขาออกมา

        เด็กทั้งสามคนสะบัดฝุ่นออกจากตัวจนหมดแล้วหลังจากนั้นก็ไปล้างมือเล็กๆ จนสะอาด

        ฉินไห่เยว่มองต่งเสี่ยวเสี่ยวอย่างกระวนกระวายพูดด้วยเสียงเล็กๆ

        "แม่คะ แม่กับพี่ซิ่วไปที่ตลาดมีอะไรอร่อยๆ มาฝากพวกเราไหมคะ!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวชะงักไปเธอหัวเราะแล้วก็เขี่ยจมูกเล็กๆ ของฉินไห่เยว่

        "ให้ตายสิ ถ้าไม่ได้เยว่เยว่เตือนแม่คงลืมไปแล้ว!"

        พูดจบเธอก็หันหลังไปหยิบลูกอมนมกระต่ายขาวเม็ดใหญ่หลายเม็ดออกมาจากกระเป๋าสะพายแบ่งให้เด็กทั้งสามคนคนละสามเม็ด

        ส่วนลูกอมที่เหลืออีกครึ่งถุงต่งเสี่ยวเสี่ยวก็วางไว้บนโต๊ะ เธอแกะลูกอมนมกระต่ายขาวเม็ดหนึ่งก่อนจะป้อนฉินไห่เยว่ พร้อมกับกำชับไปด้วย

        "กินลูกอมเยอะไม่ได้นะกินเยอะแล้วฟันจะผุ ที่เหลือแม่เก็บไว้ให้ก่อน ถ้าอยากกินเมื่อไหร่ก็ค่อยมาบอกแม่!"

        ฉินไห่เยว่อมลูกอมนมกระต่ายขาวไว้ในปากรสชาติของนมที่เข้มข้นกระแทกเข้ากับปลายลิ้น เธอยิ้มจนตาหยีและพยักหน้าเบาๆ

        "ค่ะ!"

        เด็กๆ ชอบกินของหวานที่สุดแม้แต่ฉินไห่หยางที่ชอบวางท่าเป็นผู้ใหญ่กว่าใครก็อดใจไม่ไหวเขารีบแกะลูกอมนมกระต่ายขาวเม็ดหนึ่งมากินบ้าง

        ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

        หลายคนที่เดินผ่านบ้านฉินต่างก็ชะโงกหน้าเข้ามาพวกเขามองเนื้อวัวกับเนื้อแกะที่วางอยู่ในลานบ้าน อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะก้มหน้าเดินจากไปด้วยความผิดหวัง

        เนื้อสัตว์พวกนั้น พวกเขาได้แต่มองก็พอแล้วต่อให้พวกเขาใจกล้าหน้าด้านไปขอแบ่งมา ยังไงพวกเขาก็จะไม่ได้พวกมันมาอยู่ดี

        ถ้าต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่ในใจก็คงจะชมพวกเขาว่ารู้จักประมาณตนดีเหมือนกันนี่

        สวีซิ่วกับเหอเถาฮวาทำอย่างคล่องแคล่วไม่นานพวกเขาก็เสียบเนื้อแกะ เนื้อวัว เนื้อหมูไปอย่างละห้าสิบไม้ที่เหลือก็มีไส้กรอกเลือด แล้วก็เครื่องในหมูที่ลวกไว้แล้วอีกจำนวนหนึ่งรวมถึงผักด้วย

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกวาดตามองคร่าวๆ หนึ่งรอบแล้วก็รู้สึกพอใจมาก

        "ซิ่วซิ่วกับป้าเถาฮวานี่เยี่ยมจริงๆเลย"

        พอโดนชมแบบนี้ ทั้งคู่ก็เขินจนหน้าแดง

        จากนั้นต่งเสี่ยวเสี่ยวก็บอกสูตรการทำน้ำซุปหม่าล่าทั่งให้สวีซิ่วกับเหอเถาฮวาทั้งคู่มีฝีมือในการทำอาหารอยู่แล้ว ต่งเสี่ยวเสี่ยวสอนแค่รอบเดียวทั้งคู่ก็จำได้หมด

        "วันนี้ประมาณสี่โมงเย็นก็ไปตั้งแผงขายของในตำบลได้เลยเราจะขายจนกว่าของจะหมด!"

        นอกจากจะหารายได้จากพวกคนงานก่อสร้างได้แล้วยังหารายได้จากพวกคนงานโรงงานได้อีกด้วย

        โรงงานหลายที่มีกะกลางคืนวันนี้ตอนที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวไปซื้อวัตถุดิบก็ได้หาทำเลขายของที่เหมาะสมเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

        ตอนกลางคืนมีคนออกมาตั้งแผงขายของน้อยมากส่วนใหญ่จะเป็นตอนกลางวันที่ขายข้าวกล่อง ขายน้ำตาลปั้นเสียมากกว่า

        "ค่ะ!"

        วันนี้เป็นวันแรกที่ทดลองขายสวีซิ่วกับเหอเถาฮวาจึงมีความมุ่งมั่นเป็นอย่างมาก

        หลังจากที่เตรียมวัตถุดิบทุกอย่างเสร็จแล้ว

        การตั้งแผงขายของต้องใช้ไฟทำอาหารด้วยต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงให้สวีซิ่วกับเหอเถาฮวาซื้อเตาถ่านขนาดกลางมาหนึ่งเตาแล้วก็ซื้อถ่านไม้และเตรียมถ่านดำสำรองเอาไว้ด้วย