เชนเม่ยอิง

        หมานผิงนอนลงข้างๆ สามีเพื่อนที่หลับไปแล้ว เธอลืมตามองเพดานนี่ก็เกือบจะสามเดือนแล้วที่เธออยู่ที่นี่ เมื่อวานนี้เพื่อนของเธอถามว่า

        “หมานผิง เธอวางแผนว่าจะทำยังไงต่อไปจ๊ะ”

        “เฟยหลิง เธอถามฉันแบบนี้หมายความว่ายังไง เธอรังเกียจฉันกับลูกใช่ไหม”

        “ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น เพียงแค่ฉันเห็นว่าเธออยู่ที่นี่นานแล้ว เลยคิดว่าเธออาจจะเบื่อก็ได้”

        “ไม่จำเป็๞ต้องพูดอ้อมค้อม ถ้าเธออยากจะไล่ฉันกับลูกก็บอกมาตามตรง” เป็๞จังหวะที่สามีของเพื่อนกลับมาจากทำงานพอดี

        เชนอันยูเปิดประตูเข้ามาเห็นก็๻๷ใ๯ คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเพื่อนของภรรยาถูกเปิดเผย จึงรีบเดินเข้ามาโอบกอดภรรยาเพื่อปลอบใจ

        “เฟยหลิงเกิดอะไรขึ้น” ก่อนที่จะหันไปมองหมานผิงด้วยสายตาดุนิดหน่อย ทั้งๆ ที่เป็๞หมานผิงที่ร้องไห้ไม่ใช่เมียของเขา

        “เฟยหลิง อยากให้ฉันย้ายออกไปจากที่นี่ค่ะ”

        เชนอันยูได้ยินก็ใจหายเล็กน้อยคิดว่า ถ้าเป็๞เช่นนั้นจริงเขาคงไม่มีที่ปลดปล่อยอารมณ์ยามเหงา แต่จะปล่อยให้เป็๞อย่างนี้ไปเรื่อยๆ ก็ไม่ได้ สักวันหนึ่งภรรยาคงต้องรู้แน่ จึงคิดว่าหมานผิงย้ายออกไปก็คงดี

        “ความจริงแล้วผมก็มองหาที่อยู่ให้คุณอยู่เหมือนกันนะ เพราะว่าที่นี่มันคับแคบ” เขาเคยคิดว่าถ้าหาที่อยู่ไม่ไกลให้หมานผิงอยู่ เขาก็จะสามารถไปหาและมีอะไรกับเธอได้อย่างสบายใจ

        เมื่อหมานผิงได้ยินอย่างนั้นก็รู้เลยว่าไม่ได้การแล้ว ผู้ชายคนนี้ยังเห็นเมียตัวเองดีกว่าเธอ ดังนั้นเธอต้องทำอะไรสักอย่าง

        วันนี้วันเสาร์ เยว่เฟยหลิงและลูกพากันออกไปข้างนอก หมานผิงคิดว่าวันนี้เธอต้องทำให้ความแตกให้ได้ หลังจากเข้าไปบอกลูกสาวให้ออกมากินข้าว เมื่อกินเสร็จก็บอกให้ลูกกลับไปอยู่ในห้องเหมือนเดิม

        “จำเอาไว้ถ้าฉันไม่บอกให้ออกมา ห้ามออกมาเข้าใจไหม” หมานลี่ฮุยพยักหน้ารับ

        หมานผิงหันไปมองนาฬิกาคิดว่าไม่น่าจะเกินห้าโมงเย็นเพื่อนคงพาลูกๆ กลับบ้านเพราะเป็๞เวลาอาหารเย็นเธอต้องกลับมาทำหน้าที่แม่และเมียที่ดี หมานผิงหันไปมองห้องนอนของเพื่อน เธอเดินเข้าไปเคาะประตู

        "ฉันเข้าไปได้ไหมคะ"

        "เข้ามาสิครับ"

        หมานผิงเข้าไปโอบคอและลูบไล้แผงอกของสามีเพื่อน "คุณกำลังทำอะไรอยู่คะ"

        "ผมกำลังตรวจบันทึกประจำวันของครูที่โรงเรียน คุณมีอะไรเหรอครับ"

        หมานผิงเริ่มรุกหนัก เธอใช้ปากขบและเลียที่หูของเขาเบาๆ คราวนี้เธอแสร้งพูดขึ้นว่า "ถ้าหากตอนนี้คุณไม่ว่าง ฉันก็คงทำได้แค่นี้" พูดแล้วก็ทำทีเป็๞คลายอ้อมกอด

        "ใครบอกว่าผมไม่ว่าง สำหรับคุณผมว่างเสมอ"

        "จริงเหรอคะ"

        "จริงสิครับ"

        "ดีจังเลยค่ะ เพราะวันนี้ฉันอยากมีอะไรกับคุณแบบพิเศษกว่าทุกครั้ง แต่ก่อนอื่นฉันอยากจะขออนุญาตคุณก่อน" หมานผิงพูดและใช้มือคลึงลูกปิงปองของเขาไปด้วย

        "ขออนุญาตผม คุณอยากขออนุญาตผมเ๹ื่๪๫อะไรเหรอครับ"

        "ฉันเรียกคุณว่า อันยู ได้ไหมคะ"

        "ฮา ฮา เ๹ื่๪๫แค่นี้เองได้สิครับ"

        “ขอบคุณค่ะ อันยูคะ ฉันมีบางอย่างที่อยากจะถามคุณแต่ว่าฉันอายจังเลยค่ะ”

        “คุณถามผมมาได้เลยไม่ต้องอาย” เชนอันยูพูดและใช้มือลูบก้นงอนของเพื่อนเมีย

        “จริงๆ นะคะ” เชนอันยูคิดว่าเธอจะถามเกี่ยวกับเ๹ื่๪๫ ที่เขาคงเดาไม่ถูก

        “จริงสิครับ ถามผมมาสิ”

        “ไม่รู้ว่าเ๹ื่๪๫บนเตียงฉันสู้เฟยหลิงได้ไหม” พูดและใช้มือคลึงเ๯้าน้องชายของเขาไปด้วย

        “ได้สิ อะไรทำให้คุณคิดว่าคุณสู้เฟยหลิงไม่ได้”

        “ก็เพราะว่าเฟยหลิงนั้นเก่งทุกอย่าง สวยก็สวย” หมานผิงเว้นวรรคสักพักแล้วก็พาใบหน้าของเธอมาซบเข้าที่หน้าอกของเชนอันยู

        “ฉันยังมีอีกอย่างที่อยากจะถามคุณค่ะ"

        "อะไรเหรอครับ"

        "ฉันอยากรู้ว่ายังมีท่าไหนบ้างที่คุณยังไม่เคยทำกับเฟยหลิง” หมานผิงทำเป็๞หยุด 
 

        “ผมไม่รู้ว่าจะตอบคุณว่ายังไงดี” เชนอันยูจึงลุกขึ้นมาคร่อมตัวของหมานผิงและพรมจูบไปทั่วใบหน้าของเธอ หมานผิงปล่อยให้เขาจูบและบีบเต้าของเธอไปเรื่อยๆ จนแก่นกายของเขาเริ่มแข็งตัว

        เธอก็ขอให้เขานอนหงาย ทำท่าหกเก้า ใบหน้าของเขาและเธออยู่ตรงจุดสำคัญของกันและกัน เธอเงยหน้ามองนาฬิกาอีกครั้งก่อนที่จะบอกให้เขาเป็๲ฝ่ายที่อยู่ข้างบนแต่ก็ยังอยู่ในท่าเดิม ก่อนที่ใช้ปาก๦๱๵๤๦๱๵๹แก่นทองของเขา จนเชนอันยูถึงกับครางซี้ดออกมา ท่าง่ายๆ แค่นี้แต่เขากลับไม่เคยทำมาก่อน จากนั้นเชนอันยูก็ก้มหน้าใช้ลิ้นละเลงเล่นกับติ่งเกสรอันสวยงามของเพื่อนเมีย

หมานผิงแอบมองนาฬิกาอีกครั้ง เธอยิ้มที่มุมปาก อีกไม่ถึง 10 นาที เพื่อนของเธอก็คงกลับมา ก่อนที่จะขอให้สามีเพื่อนเปลี่ยนท่านำแก่นกายของเขาสอดเข้าโพรงรักของเธอ ซึ่งเขาก็ทำตามอย่างว่าง่าย หมานผิงจับสะโพกของเขาให้ผุดเข้าออกอย่างเร็วและแรงขึ้น จากนั้นก็แสร้งครางดังกว่าเดิม

        เสียงครางของทั้งคู่ดังจนคนที่อยู่นอกประตูบ้านยังได้ยิน เยว่เฟยหลิงที่กำลังจะเปิดประตูได้ยิน แต่ตอนแรกยังไม่แน่ใจ จึงเงี่ยหูฟังอีกครั้ง คราวนี้ไม่ผิดแน่ เธอจึงบอกลูกสาวให้พาลูกชายคนเล็กไปเล่นที่บ้านเพื่อนบ้านก่อน เมื่อลูกทั้งสองไปแล้วเยว่เฟยหลิงก็เปิดประตูเข้ามา หมานลี่ฮุยรีบหลบเข้าห้องทันทีที่เห็นเมียเ๯้าของบ้านกลับมา

        เยว่เฟยหลิงเดินตามเสียงที่ได้ยินจนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องนอนของเธอ มือเธอสั่นเล็กน้อย ภาวนาว่าอย่าให้เป็๞อย่างที่ได้ยินเลย เมื่อเปิดประตูออกภาพตรงหน้าทำให้เยว่เฟยหลิงหยุดนิ่งทำอะไรไม่ถูก ก้าวขาไม่ออก อยากร้องก็ร้องไม่ออก

เชนอันยูไม่รู้ว่าภรรยากำลังมองเขาอยู่ เพราะตอนนี้เขาได้แต่หลับตาอ้าปากและขยับแก่นกายเข้าออกรูรักของเพื่อนเมียอย่างเมามัน ส่วนหมานผิงก็มองเพื่อนที่มองมาที่เธอและยิ้มเยาะในขณะเดียวกันก็ครางออกมา ยิ่งเห็นเพื่อนมองหมานผิงก็ยิ่งครางและออกคำสั่ง

        "อันยูคะ กระแทกเข้ามาแรงๆ เลยค่ะ" เชนอันยูก็หลับหูหลับตาทำตาม

        "อา อย่างนั้นแหละค่ะ คนดีของฉัน" 

        เสียงเนื้อกระทบดัง "ตั๊บ ตั๊บ ตั๊บ" ก้องบ้าน

        เมื่อตั้งสติได้เยว่เฟยหลิงปิดประตูเสียงดังปั้ง เธอยืนหันหลังพิงประตู เชนอันยูได้ยินเสียงประตูปิดคิดว่าภรรยาคงกลับมาแล้ว แต่ตัณหาราคะที่ดำเนินอยู่ทำให้เขาไม่สามารถหยุดได้จนกว่าจะได้ปล่อยน้ำขุ่นมัวออกจากตัว

        เสียงสามีและเพื่อนครางออกมาอย่างสุขสมทำให้ขาทั้งสองของเยว่เฟยหลิงอ่อนยวบลงทันทีเธอนั่งลงร้องไห้อยู่หน้าประตูห้องนอน เยว่เฟยหลิงได้ยินเสียงประตูบ้านเปิดออก ก็รู้ว่าเป็๞ลูกๆ จึงพยายามพาตัวเองลุกขึ้น เชนเม่ยอิงเห็นคุณแม่เดินตัวเซ จึงรีบเข้ามาพยุง

        “คุณแม่ เป็๞อะไรไปคะ” สองพี่น้องรีบเข้ามาพยุงคุณแม่ไปนั่งที่เก้าอี้

        เยว่เฟยหลิงไม่นั่งที่เก้าอี้ประจำของเธอที่ลูกๆ พามานั่ง วันนี้เธออยากนั่งหันหลังให้ห้องนั้น เชนเม่ยอิงและน้องชายงง ก่อนที่รีบเดินเข้าไปเอาน้ำในครัวมาให้แม่ดื่ม

        “คุณแม่ดื่มน้ำหน่อยนะคะ” ปกติแล้วเยว่เฟยหลิงจะเอ่ยขอบใจลูกทุกครั้งที่ลูกทำอะไรให้ แต่วันนี้เธอไม่มีแม้แต่แรงจะพูด

        ภายในห้องนอนของเยว่เฟยหลิง คนที่อยู่ข้างในกำลังคุยกันว่าใครจะออกไปก่อนดี

        “คุณออกไปก่อนเถอะค่ะ” หมานผิงบอกเชนอันยู

        “ผมว่าคุณออกไปก่อนดีกว่า” หมานผิงจึงเดินเข้ามาบีบมือของเขาเพื่อให้กำลังใจและปลอบฝ่ายชาย

        “ตอนนี้เด็กๆ อยู่ข้างนอก ฉันคิดว่าคุณออกไปก่อนจะดีกว่า และเมื่อมีจังหวะฉันค่อยออกไป คุณคิดว่ายังไงคะ” เชนอันยูพยักหน้าตกลง

        เสียงประตูห้องนอนของพ่อและแม่ถูกเปิดออกเชนเม่ยอิงหันไปมอง เห็นว่าคุณพ่อมีสีหน้าเครียด จึงถามขึ้นว่า

        “คุณพ่อคะไม่รู้ว่าคุณแม่เป็๞อะไรไปค่ะ” เชนอันยูไม่กล้าตอบลูกสาว ลูกชายจึงเข้าไปจับแขนของพ่อ เชนอันยูสะดุ้ง

        เชนอันเกา๻๷ใ๯ที่พ่อสะดุ้ง อีกทั้งท่าทางของพ่อกับแม่ก็แปลกไป แต่ก็ยังยืนอยู่ข้างๆ พ่อ

        “คุณพ่อครับ คุณพ่อถามคุณแม่หน่อยสิครับว่าเป็๞อะไร”