นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

ชั้น 12  คอนโดฯของวินนี่

เสียงร้องไห้งอแงของโรซี้ที่เปล่งเสียงออกมาจนแหบแห้ง ไม่ยอมให้อนุชอุ้ม  “เป็นอะไรลูก มาหาพ่อก่อน” อนุชพยายามปลอบลูกสาววัยสองขวบ สองสามีภรรยาต่างคนต่างปลอบลูกสาวสุดรักแต่ไม่ได้ผล “สุมน คราวนี้ คุณเชื่อผมหรือยังลูกของเราลืมพวกเราแล้ว” มือน้อยๆทั้งสองข้างโผเข้ากอดคอของนิตยาไม่ยอมปล่อย“รอให้เธอนอนหลับก่อนนะคะกลับไปแบบนี้ร้องไห้ทั้งคืนแน่ๆค่ะ”  วินนี่อุ้มหลานสาวแทนนิทตี้ กอดรัดร่างของหลานสาวแน่น  เขาเริ่มปลอบโยนอย่างใจเย็น “ไม่ร้องไห้นะครับคุณแม่มารับหนู  พรุ่งนี้หนูไปเที่ยวกับคุณพ่อนะครับแล้วแวะมาเล่นกับอานินนี่ใหม่ครับ”

เวลาผ่านไปไม่นาน หนูน้อยนอนหลับในอ้อมแขนของนิทตี้  “เธอหลับสนิทแล้วคะโธ่ ร้องไห้จนหน้าแดง เหงื่อท่วมตัวเลย น่าสังสารจัง”  สุมนสอดมือช้อนอุ้มลูกสาวไว้ในอ้อมกอด “ครั้งหน้าเราพาเธอไปด้วยดีกว่า  เรารบกวนพวกน้องๆโรซี้ดื้อมากแล้วนะคะ” อนุชเลี้ยวรถยนต์มารอรับภรรยาที่อุ้มลูกสาวขึ้นรถอย่างเร็ว  อนุชขอบใจน้องชาย “ขอบใจมากน้องรัก”เมื่อพี่ชายขับรถออกไป  ร่างสูงกระโดดสูงโลดเต้นดีใจนิ้วมือรีบกดเลือกชั้นในลิฟต์  “คืนนี้ วินนี่จะได้นอนกอดเมียอย่างจริงจังสักหน่อย” นักบินหนุ่มยืนผิวปากพิงผนังห้องลิฟต์อย่างสบายอารมณ์

ภายในห้องนอน

“เดือนนี้ผมเก็บเที่ยวบินครบชั่วโมง115 ชม/เดือน ว่างเต็ม 7 วันครับ  เราไปเที่ยวกันไหม ที่รัก“ นิทตี้สะบัดผ้าห่ม จัดที่นอนใหม่“ฉันลางานหลายวัน เหลืออีกหนึ่งวัน คุณจะไม่ให้ฉันทำงานเหรอค่ะ ฉันอยากไปสอนหนังสือค่ะ  อยู่บ้านน่าเบื่อค่ะ โชคดีที่มีโรซี้เป็นเพื่อน“  วินนี่คว้าเอวบาง รั้งร่างเธอให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด“ คุณเริ่มเดือนหน้าดีกว่าครับอืม  คืนนี้ป้อนนมวินนี่นะครับ ที่รัก“ ปลายนิ้วอุ่นแกะกระดุมชุดนอนของเธอสอดมือทั้งสองข้างเข้าโอบแผ่นหลัง เอนร่างเธอเบาๆ  “หายเจ็บหลังแล้วใช่ไหม“ ชายหนุ่มบรรจงจุมพิตที่ซอกคอเต็มอย่างหิวโหย “ปล่อยก่อนคะ” สองมือเธอผลักร่างเขาออก  นิทตี้ก้าวเร็วออกมาจากห้องนอนเหมือนไม่ต้องการเข้าใกล้เขา“จะไปไหน  ที่รักคุณเป็นอะไรของคุณครับ” ชายหนุ่มเปิดประตูเสื้อผ้าหยิบกล่องสีฟ้าอ่อนออกมา   เดินตรงไปที่คู่หมั้นสาวกำลังเช็ดโต๊ะอาหาร ถือกล่องกระดาษสีฟ้าในมือ “คืนนี้สวมชุดนี้ให้ผมดูได้ไหม ที่รัก” ชายหนุ่มเริ่มจิตนาการวาดฝันอันซุกซนของเขาพร้อมแววตาทะเล้น กล่องสีฟ้าถูกวางลงบนโต๊ะอาหาร   แววตาชายหนุ่มฉายประกายไฟปรารถนาอย่างแรงกล้ามั่นใจในคำตอบรับของเธอ นิทตี้ก้มลงมองกล่องสีฟ้าใบนั้นแล้วเงยหน้ามองดวงตาของแฟนหนุ่มอย่างสงสัย   ฝากล่องสีฟ้าถูกเปิดออกอย่างช้าๆ  นิทตี้เอื้อมมือเรียวงามวางลงบนชุดอาหรับสีแดงปักด้วยเส้นด้ายไหมสีทอง  สีหน้าของเธอสลดลง  “ไม่ค่ะ ฉันไม่ใส่มัน” เปลือกตาทั้งสองของเธอปิดลงหันร่างเดินจากโต๊ะอาหาร “นิทตี้ที่รัก  ผมไม่มีเจตนารื้อฟื้นเรื่องราวผมอยากให้คุณมีความสุข”

ตอนนี้เธอคิดอะไรไม่ออกว่ามันคืออะไร หัวใจของเธอเริ่มปวดร้าวอีกครั้ง  ร่างเธอสั่นจ้องหน้าชายหนุ่ม“ความสุขในวันนี้มันไม่สามารถทดแทน สิ่งที่ทำให้ฉันเสียใจในวันนั้นไม่ได้ค่ะ” หญิงสาวเมินหน้าไปทางอื่นพยายามระงับอารมณ์โกรธ  วินนี่ร้องขึ้น  “โธ่เว้ย ผมไม่ได้คิดแบบนั้น เรื่องนั้นมันจบไปแล้ว” นิทตี้หยิบกล่องเสื้อผ้าขึ้นวางในมือของเขา“ในเมื่อมันจบลงไปแล้วคุณจะขุดมันขึ้นมาอีกทำไมคะ ฉันลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำ แต่คุณคาใจเพราะคุณทำผิดใช่ไหมคะ..  ตอนนี้คุณเข้าใจเจตนาของฉันว่าเพราะอะไรฉันถึงลองชุดอาหรับในคืนนั้น    คืนนั้นฉันพยายามขอร้องให้คุณเข้าใจ ทุกคนก็พยายามพูดกับคุณ แม้แต่คุณแม่....”  สองมือของหญิงสาวปิดหน้าร้องไห้ วินนี่ตกใจในอาการเสียใจของเธอ  “ผมขอโทษ ไม่ใส่ก็ไม่ใส่” ชายหนุ่มโยนกล่องเสื้อผ้าบนโซฟาในห้องนั่งเล่น รีบเดินเข้าไปเพื่อจะปลอบใจเธอแต่นิทตี้ผลักร่างของเขาอย่างแรง  ชายหนุ่มหันร่างผิดจังหวะ ร่างสูงพุ่งเข้าชนหัวมุมโต๊ะอาหาร  “ พระเจ้า.........โอ้ยยยยยยยย” สองมือกุมเป้ากางแน่น ชายหนุ่มถึงกับหน้าเขียวกุมเป้าตัวงอร่วงลงไปนั่งบนพื้น“นี่คุณแก้แค้นผมเหรอ” ใบหน้าบิดเบี้ยวของชายหนุ่ม  ทำให้นิทตี้ตกใจรีบวิ่งเข้าห้องนอนปิดประตูดัง {{ปัง !!!}}

“ให้ตายเถอะวะ  แทนที่จะช่วย คุณวิ่งหนีทำไม  แล้วผมจะนอนที่ไหนคืนนี้” ชายหนุ่มนอนกลิ้งร่างบนพื้นหน้าห้องครัวเสียงสูดลมหายใจเข้าออกเพื่อให้คลายความเจ็บปวด  “นอนข้างนอกก็ได้วะ” วินนี่ค่อยๆพยุงร่างขึ้นมานั่งบนเก้าอี้โซฟามองชุดระบำอาหรับในกล่องเสื้อ ชายหนุ่มยกขึ้นโยนไปที่หน้าประตูห้องนอน “ไม่อยากใส่ก็บอกกันดีๆก็ได้”

นิทตี้ทรุดร่างนั่งที่ปลายเตียง  “คนบ้า  เอาแต่ใจตัวเอง “หญิงสาวทิ้งร่างนอนบนเตียง  สองมือทุบลงบนที่นอนนุ่มด้วยความน้อยใจ   “คืนนี้นอนข้างนอกก็แล้วกัน” นิทตี้ลุกขึ้นวิ่งเข้าห้องน้ำหยิบแปรงสีฟัน สบู่ ยาสีฟัน ผ้าขนหนู ชุดนอน กระเป๋าเงิน พร้อมกุญแจ  เปิดประตูห้องนอน   เธอก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว “คุณนอนข้างนอก หรือคุณจะไปเที่ยวผับก็ได้“  หญิงสาวเหลือบมองสายของเขาที่จ้องมาด้วยความไม่พอใจ  ริมฝีปากของเขาเม้มลงบ่งบอกอาการเจ็บปวด หญิงสาวหันหลังกลับเดินเข้าห้องนอน เสียงล๊อคประตูดังตามมา

สายตาของวินนี่ตวัดมองร่างงามหายเข้าในห้องนอน  หันกลับมองชุดนอนของเขาบนโต๊ะอาหาร  “หะ !!ยังมาท้าทายอีก รู้จักวินนี่ดีแค่ไหนครับ  แม่คุณ” ชายหนุ่มลุกขึ้น คว้ากระเป๋าเงิน  กุญแจบ้าน  “ ปัง !!!”  เสียงปิดบานประตูด้านหน้า ทำให้นิทตี้สะดุ้งหันมองตามเสียงเธอเปิดบานประตูแง้มดู “อย่าให้จับได้นะ ว่าไปผับจริงๆ”

Super 24Hrs

เก้าอี้สีขาววางเรียงรายหน้าร้านอาหาร “น้องชาย... เปิดเบียร์ให้พี่ขวด” เสียงสั่งเบียร์ของวินนี่ดังเข้าหูของผู้กองเดฟเดินกลับมาจากพบเพื่อน “เฮ้ย...นายมาทำอะไรเวลานี้  ฉันส่งข้อความไปก็ไม่ตอบเป็นอะไรวะ หน้าตาเน่าเละ อารมณ์เสีย ทะเลาะกันชัวร์”

“ ใช่ แต่ก็ไม่ใช่วะ” ปลายเท้าทั้งสองของวินนี่ยกวางบนเก้าอี้ถัดไป “เธอโกรธฉัน เรื่องบนเวทีวันนั้น“  ผู้กองเริ่มขมวดคิ้วมองหน้าเพื่อนอย่างสงสัย  “นี่นายอย่าบอกนะว่านายเอาชุดอาหรับนั้นให้เธอใส่ในคืนนี้” ปลายเท้าทั้งสองวางลงบนพื้น นักบินหนุ่มคว้าคอเสื้อเพื่อนกระชากร่างเดฟเข้ามาใกล้ๆ “นายรู้ได้ไง”  สองมือเดฟตบใบหน้าของวินนี่ทั้งสองข้างพร้อมกัน   “เธอเล่าให้ฉันฟัง  วันที่พวกเราเล่นCricket  ตอนที่เธอขอให้ฉันเลี้ยงไอศกรีม  ว่าแต่ว่านายเป็นบ้าอะไรวะ ในสมองคิดอะไร”  เดฟตบหัวเพื่อนเบาๆ   วินนี่คว้าโทรศัพท์มือถือของเขาออกมา  “ฉันอยากเอาใจเธอ นี่นายดูนี่ฉันมีรูปภาพของเธอในชุดอาหรับสีทอง   เธอสวยจริงๆ”

“บ้า บ้าไปแล้วพอ...พอ ฉันคิดว่านายหาวิธีอื่นดีกว่าวะ นิทตี้ไม่มีทางสวมชุดแบบนั้นอีกตลอดชีวิตนิสัยเธอก็เหมือนนาย ถ้าผิดหรือเจ็บก็แค่ครั้งเดียว  นายกลับขึ้นไป  ขอโทษเธอ แล้วไปนอนซะ” เดฟ  กระดกขวดเบียร์ดื่ม  นั่งลงข้างเพื่อนรัก   “ฉันไม่ขอโทษเธอโยนชุดนอนออกมา  แถมสั่งฉันนอนนอกห้องคืนนี้  ฉันอุตส่าห์รีบเก็บรอบเที่ยวบินตั้งใจจะพาเธอไปเที่ยว แถมเธอยังพูดอีกนะว่า วันลาเหลือหนึ่งวันนะค๊ะ  นายรู้ไหมเธอทำอะไร....กับฉัน”  วินนี่ยุดกึกเมื่อนึกถึงภาพตัวเองร่วงลงกองบนพื้นห้อง“เธอทำอะไรวะ” ผู้กองเดฟแหงนหน้าขึ้นมองชั้นบนของตึกB นิ้วมือชี้ขึ้นไปชั้นสิบ“ผู้ชายคนนั้นเสวยสุขคนเดียวทุกครั้งน่าอิจฉาจริงๆ”

"น้องเขยนายไม่ใช่รึ อิจฉาเขาทำไมวะ"  วินนี่ต้องการเปลี่ยนเรื่อง  สายตาเดฟมองใบหน้าเพื่อนเหมือนมีพิรุษ   "นายแน่ใจว่า ไม่มีอะไรนะ  เมื่อกี้นายเหมือนจะพูดอะไรต่อ"  วินนี่ส่ายหน้าไปมาพร้อมรอยยิ้มหน้าทะเล้น  เสียงลิฟต์ดังขึ้นใกล้บริเวณที่สองหนุ่มนั่งดื่มเบียร์     "ก๊ากกก!!!ลงมาแล้ว"  เสียงหัวเราะของผู้กองเดฟดังขึ้นตามด้วยเสียงหัวเราะของวินนี่   " ฮ่าๆๆ สวัสดีครับอดีตพี่เขยของผม และยินดีต้อนรับน้องเขยไอ้ผู้กองเดฟ"

ชายหนุ่มร่างสูงผิวขาวไม่ได้ออกมาเพียงลำพัง    สายตาของสองหนุ่มปะทะหญิงสาวสวยวัยรุ่นอายุไม่ถึงยี่สิบปี    "คุณหมอคะ หนูไปพบคุณหมอพรุ่งนี้ที่โรงพยาบาลนะคะ"  วัยรุ่นสาว อวบอิ่ม สวมขาสั้นโชว์ขาอ่อนเดินผ่านชายทั้งสองคนที่มองหน้าของคุณหมอราชด้วยความประหลาดใจ  "สวัสดีครับ"ราชไม่นั่งแค่ทักทายเพียงประโยคเดียวแล้วรีบเดินเข้าไปในร้านขายยา เขาก้มๆเงยๆมองหาของที่ต้องการ"เอ๋ะ ทำไมคุณหมอไม่แวะคุยวะ  แปลกเป็นอะไรหรือเปล่าวะ"   ผู้กองเดฟยืดร่างขึ้นมองตาม สายตามองไปที่ถุงพลาสติก "อืมเข้าใจแล้ว"  คุณหมอราชเดินกลับเข้ามานั่งในวงด้วย"ผมลงมาซื้อของให้มาธูรครับ  แล้วพวกคุณยังไม่เข้านอน..."    ผู้กองเดฟยื่นขวดเบียร์ขวดใหม่ให้ว่าที่น้องเขย "คนนั้นชื่อ ปรียา ลูกสาวท่านปลัดฯ เธอรู้จักคุณหมอได้ไง"   วินนี่มองที่ถุงพลาสติกแล้วหัวเราะออกมา  "ฮ่าๆ คุณหมอก็รับหน้าที่เหมือนผมเลย  แสดงว่าคืนนี้อดใช่ไหมครับ  เดฟ เรามีพวกแล้วแห้วทั้งสามเลย"

"ครับทำไงได้ดึกแล้ว ถ้ารู้ว่าพวกคุณอยู่ข้างล่างผมให้เธอลงมาซื้อเอง"  ราชชูถุงพลาสติกมีห่อผ้าอนามัย  ซ่อนไว้หลังเก้าอี้   "ส่วนปรียาเป็นนักเล่นวอลเล่ย์บอล นิ้วเธอเขล็ดผมรักษาให้เธอมาหลายวันแล้วครับ"   หางคิ้วของเดฟกระดกขึ้น พร้อมคำถาม  "แต่เมื่อกี้ เธอบอกว่า พรุ่งนี้เจอกัน มันน่าสงสัยครับ"  วินนี่กระทุ้งปลายศอกเข้าที่ร่างของเดฟ  "เดี๋ยวก่อน นายไปรู้จักชื่อของเด็กวัยรุ่นพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไรวะรู้ดีจริงๆ"     ผู้กองเดฟถือขวดเบียร์ ชี้กลับมาที่หน้าอกของตัวเอง "ฉันเป็นใครผู้กองเดฟนะโว้ย"