เทพแห่งความตาย

เอลิออสสับสนเล็กน้อยว่าจะไปหรือไม่ไปดีเขาหันไปมองท่านหมอที่กำลังเรียกเขาด้วยรอยยิ้มและองค์หญิงแอลลิสันที่นั่งมองเขานิ่งๆ

'ให้ตายสิ! เขามาจริงๆงั้นเหรอเนี่ย?!'

ในใจขององค์หญิงแอลลิสันพลันตกใจ ตื่นเต้น ประหม่า เขินอาย อยู่เต็มไปหมดเลยในขณะนี้เอลิออสเดินมายืนอยู่ข้างๆท่านหมออย่างนิ่งๆ

"จับดูสิ~"

ท่านหมอพูดขึ้น

'จับ?'

"เอามือวางลงไปแบบนี้เพคะ~"

ท่านหมอที่เห็นเอลิออสยืนนิ่งแล้วนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะจับมือของเขาและวางลงไปบนหน้าท้องขององค์หญิงแอลลิสันฝ่ามือใหญ่วางลงไปสัมผัสกับหน้าท้องขาวนวลที่ค่อนข้างเย็นเล็กน้อยทันใดนั้นมือของเขาก็เหมือนถูกกระแทกจากอะไรบางอย่างทำให้เขาต้องใจอยู่บ้างแต่เขาก็ไม่ได้ทันจะได้ตกใจกับปรากฏการณ์นี้

แต่มีบางอย่างที่ค่อนข้างแปลกไป...

'เป็นไปได้ยังไง?'

"เอ่อ..เป็นอย่างไรบ้างเพคะ?"

"ท่านคงอาจจะยังไม่ชินกับเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่แต่เขาไม่ได้เป็นอะไรหรอกเพคะ คงเพียงแค่ดีใจที่ได้สัมผัสกับพ่อของตนเองนั้นแหละเพคะ~"

ท่านหมอเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าขมวดคิ้วของเขาเอลิออสพลันเอามือออกเขาเข้าใจแล้วว่าการที่มือของเขาถูกกระแทกเป็นเพราะทารกในครรภ์นั้นเอง

แต่ท่านหมอรู้สึกไม่ได้จริงๆงั้นเหรอ?

เมื่อเอลิออสเอามือออกไปองค์หญิงแอลลิสันก็ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยอย่างสบายใจเพราะก่อนหน้านี้นางก็เกร็งอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ...

"เด็กแข็งแรงและอารมณ์ดีมากเลยเพคะ ดูเหมือนว่าจะคลอดก่อนกำหนดเลยด้วยซ้ำนะเพคะ"

ท่านหมอพูดด้วยรอยยิ้ม

แต่...

เมื่อองค์หญิงแอลลิสันและเอลิออสได้ยินแบบนั้นต่างก็กังวลขึ้นมากันทันที

"คลอดก่อนกำหนดอย่างนั้นรึ?!"

"ฮ่าๆ คลอดก่อนกำหนดไม่ใช่เรื่องไม่ดีนะเพคะเพียงแค่เขาอยากออกมาดูโลกให้ไว้เพียงเท่านั้น"

"นี่นับว่าดีไปด้วยซ้ำนะเพคะ"

"เพราะเขาแข็งแรงเอามากเลยล่ะเพคะ~"

ท่านหมอหัวเราะออกมาเล็กน้อยเพราะความกังวลของทั้งสองคนอย่างหลีกไม่ได้เมื่อทั้งสองได้ยินแบบนั้นต่างก็โล่งใจกันไม่น้อย

"งั้นเอาไว้ข้าค่อยมาตรวจใหม่วันหลังอีกล่ะกัน"

"งั้นข้าก็คงต้องขอตัวไปแล้วเพคะ"

"รีบๆเข้านอนนะเพคะ~ องค์หญิง"

ท่านหมอเดินจากไปด้วยรอยยิ้ม

"ขอจับอีกหน่อยได้หรือไม่?"

องค์หญิงแอลลิสันที่ได้ยินแบบนั้นก็หันควับไปหาเอลิออสทันทีเพราะนางไม่คิดว่าเขาจะขอมาตรงๆแบบนี้แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นก็คือสีหน้าของเขาดูจริงๆจังมากทำให้นางนิ่งไปสักพักเพราะไม่รู้ว่าควรอนุญาตหรือปฏิเสธเขาดี

"ไม่ได้งั้นรึ?"

เอลิออสเห็นองค์หญิงแอลลิสันนั่งนิ่งเงียบจึงถามไปซ้ำอีกครั้งพร้อมขมวดคิ้วออกมาเล็กน้อย

'มันน่าอายนะรู้บ้างไหม?!'

องค์หญิงแอลลิสันพยักหน้าเล็กน้อยเพราะความเขินอายสุดๆจริงๆนางก็อยากปฏิเสธออกไปแต่มันออกจะใจร้ายเกินไปสำหรับเขาที่เป็นพ่อของลูกและเขาก็มีสิทธิ์นั้นอยู่แล้ว

เอลิออสเอามือวางลงไปบนหน้าท้องของนางเบาๆก่อนที่จะรู้สึกถึงแรงกระแทกเบาๆอีกครั้งแต่ในขณะเดียวกันเขาก็เริ่มใช้เวทย์ดูดซึมที่เคยทำกับเลวีนเมื่อก่อนหน้านี้แต่ในขณะนั้นเอง...

'พยายามจะกำจัดข้าอย่างนั้นรึ?'

เสียงเข้มเสียงนึงดังขึ้นมาในหัวของเอลิออส

'เจ้าเป็นใคร?'

เอลิออสพลันโต้ตอบทันที

'อืม...ท่านเป็นพ่อของเด็กผู้นี้นี่เอง~'

เสียงดังกล่าวนิ่งสักพักก่อนที่จะพูดขึ้นอีกครั้ง

'เจ้าเป็นตัวอะไร?'

'ทำไมถึงได้มาอยู่กับลูกของข้า?!'

'เฮ้ๆ อย่าพึ่งโมโหสิครับ คุณพ่อ'

'ข้าเป็นใครและเป็นตัวอะไรอย่างนั้นเหรอ?'

'อืม..ก็ไม่รู้สินะ อ้อ! ข้าเคยเป็นส่วนนึงในตัวของท่านแต่ว่าท่านก็ได้ถ่ายทอดข้ามาอยู่ในนี้แทน"

"ข้าคงไม่ตัองบอกนะว่าท่านใช้วิธีอะไร?'

'จะบอกว่าเพราะเด็กคนนี้เป็นสายเลือดของข้าจึงทำให้เจ้ามาอยู่ที่นี่แทนอย่างนั้นรึ?'

'แต่ข้าไม่เคยรู้จักเจ้ามาก่อนเลยนะ?'

'อืม...เมื่อก่อนที่ข้าอยู่ในตัวของท่าน ข้าก็ไม่ค่อยจะได้มีอิสระอย่างกับทุกวันนี้หรอกนะ เพราะอีกฝ่ายในตัวของท่านก็แข็งแกร่งไม่เบาเลยนี่นา~'

'ตอนนี้ข้าก็ยังคงกังวลอยู่ว่าพรรคพวกคนอื่นๆที่อยู่ในตัวของท่านตอนนี้เป็นอย่างไรกันบ้าง?'

'คงจะถูกข่มเหงกันไม่น้อยเลยแหละ~ ฮ่าๆ'

'พวกเจ้ามีกันหลายตัวอย่างนั้นรึ?'

'ก็ไม่หรอกนะ~ แต่ร่างกายของท่านนั้นมันพิเศษมากๆยังไงล่ะ จะบอกว่าเป็นพวกของมันก็ไม่ใช่จะบอกว่าเป็นพวกของเราก็ไม่น่าจะใช่อีก'

'ร่างคนๆนึงสามารถมีพวกเราเพียงหนึ่งตัวเท่านั้นเรียกตัวมันดูแปลกๆแฮ้ะ เพราะพวกเราไม่ได้มีรูปมีร่างตายตัวหรอกนะ พวกเราเป็นแค่สายเลือดที่ถูกส่งต่อมาเรื่อยๆยันรุ่นลูกรุ่นหลานพียงเท่านั้น'

'ว่าแต่นี่ท่านไม่รู้เรื่องพวกนี้อย่างนั้นรึ?!'

'เรื่องอะไร?!'

'โอ้! หรือทางเบื้องบนต้องการให้มันเป็นความลับกันน้า? ข้าเล่าอะไรมากกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ~'

'สุดท้ายนี้ข้าไม่ได้เป็นตัวอันตรายสำหรับลูกของท่านหรอกนะ ออกจะเป็นมิตรเกินไปด้วยซ้ำ ฮ่าๆ'

'อ้อ! หญิงสาวชาวมนุษย์ที่กำลังจะให้กำเนิดสายเลือดของท่านแบบนี้.. อันตรายไปหน่อยนะ~ บั้ยส์'

ในขณะนั้นเองทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ

เอลิออสกำลังขบคิดอยู่ในหัวกับการพูดคุยกับเจ้าตัวปริศนาเมื่อสักครู่คำพูดของมันดูแปลกไปหมดสำหรับเอลิออสแต่ในขณะนั้น...

"จะจับอีกนานไหม?"

องค์หญิงแอลลิสันที่กำลังหน้าแดงพยายามรวบรวมความกล้าและถามขึ้นในที่สุด

เอลิออสรีบดึงมือกลับมาทันที

'ลืมไปเลย!'

"ว่าแต่ทำไมในตอนที่กำลังจับอยู่ถึงได้ทำหน้าเครียดแบบนั้นล่ะ? เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้น

เหรอ?!"

องค์หญิงแอลลิสันพลันกังวลใจขึ้นมา

"พักผ่อนเถอะ ดึกมากแล้ว"

เอลิออสพูดขึ้นพร้อมกำลังจัดเตรียมที่นอนตัวเองและนอนลงไปบนพื้นนั้นเอง...

'หมายความว่ายังไงกันแน่?'

เอลิออสกำลังคิดถึงคำพูดของเจ้าตัวปริศนานั้นมาโดยตลอดเพราะเขาอดที่จะสงสัยไม่ได้

หนึ่งเดือนกว่าผ่านไป...

ตลอดหนึ่งเดือนมานี้เอลิออสก็พยายามขอจับท้องขององค์หญิงแอลลิสันมาเกือบทุกวันแต่
บางวันนางก็ยอมบางวันนางก็มีปฏิเสธบ้าง
ทำให้เอลิออสได้คุยกับเจ้าตัวปริศนานั่นอยู่
บ้างแต่เมื่อเอลิออสถามเรื่องที่สงสัยที่ค่อน
ข้างจะสำคัญอยู่เช่นกัน

แต่มันก็ไม่ยอมตอบ?

มันพูดทุกครั้งที่ได้คุยกับเอลิออสว่า

'หญิงสาวชาวมนุษย์คนนี้กำลังอันตราย'

แต่เมื่อเอลิออสถามว่าอันตรายยังไง?มันก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมาอีกเลยและหายไปเลย

จึงทำให้เขาค่อนข้างที่จะกังวลกับเรื่องนี้อยู่ไม่น้อยและมีข่าวร้ายที่ว่าองค์รัชทายาทรูเพิร์ทป่วยขึ้นมาอย่างกะทันหันอย่างไม่ทราบสาเหตุมาสักพักนึงแล้วแต่มันก็ออกจะเป็นข่าวดีซะมากกว่าสำหรับเอลิออสเพราะเขาก็แค้นมันมาโดยตลอดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้จึงทำให้เขาสุขใจกว่าคนอื่นเป็นไหนๆ

คืนนี้นับเป็นวันที่ดีมากๆวันนึง

องค์จักรพรรดิ

องค์จักรพรรดินี

องค์หญิงเอสเธอร์

องค์ชายเจอร์เวส

หัวหน้าองครักษ์เซบัส

ต่างก็มารวมตัวกันมาอยู่หน้าห้องขององค์หญิงแอลลิสันในตอนนี้นั้นเองซึ่งแน่นอนเอลิออสก็อยู่ด้วยคนที่อยู่ข้างในนั้นก็มีท่านหมอและเหล่าบรรดาหญิงสาว หญิงชราที่มีความสามารถด้านการแพทย์กันทั้งนั้น เพราะอะไรงั้นหรือ...

องค์หญิงแอลลิสันจะคลอดแล้ว~ ????????????

ผ่านไปหลายชั่วโมง...

อุแว้ๆ-- 

เสียงร้องของทารกที่พึ่งจะคลอดออกมาดังสนั่นไปทั่วทั้งวังกันเลยทีเดียว

"คุณ! หลานคลอดแล้วเพคะ~"

องค์จักรพรรดินีที่กำลังยืนอยู่ข้างองค์จักรพรรดิหันไปพูดขึ้นด้วยความดีใจและตื่นเต้น

"ฮ่าๆ ในที่สุดหลานข้าก็คลอดแล้ว"

องค์จักรพรรดิหัวเราะออกมาดังลั่น

"ข้าตื่นเต้นเหลือเกิน ท่านพี่!"

องค์ชายเจอร์เวสหันไปพูดกับองค์หญิงเอสเธอร์ส่วนนางก็ยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้นเช่นกันแต่มีอยู่คนนึง...

เอลิออสที่กำลังยืนขมวดคิ้วจ้องมองบานประตู

ประตูค่อยๆเปิดออกมาช้าๆผู้คนที่อยู่ข้างนอกต่างก็ตื่นเต้นกันที่จะได้เห็นหน้าหลานแต่เมื่อท่านหมอออกมาพร้อมกับอุ้มหลานมานั้นมันยิ่งทำให้พวกเขาต่างก็ยืนนิ่งค้างด้วยความตกใจกันเอลิออสพลันไปนึกย้อนถึงคำพูดของเซลีนทันที

'พวกเขาคือแบบนี้สินะ?'

"ฝ่าแฝดอย่างนั้นรึ?!"

องค์จักรพรรดิเริ่มพูดขึ้นด้วยความตกใจ
และทุกคนก็เดินไปดูพวกเขาอย่างใกล้ๆ

คนนึงกำลังพยายามที่จะลืมตาออกมาดูโลกที่มาพร้อมกับเสียงร้องที่เสียงดัง

อีกคนก็กำลังนอนนิ่งสงบเรียบร้อยนัก

ท่านหมอบอกว่าเป็นฝ่าแฝดชายหญิงนั้นเอง~

เอลิออสมองดูลูกฝ่าแฝดของตนเองสักพักก่อนที่จะรีบเดินเข้าห้องไปดูองค์หญิงแอลลิสันทันทีเมื่อเขาเดินเข้าไปในห้องนั้นก็พลันทำให้ผู้คนที่กำลังมองดูหลานต่างก็หันไปสนใจกับเขา

"ขอแสดงความเสียใจด้วยเพคะ"

"องค์หญิงแอลลิสันทรงสวรรคตลงแล้ว..เพคะ"

ท่านหมอพูดขึ้นด้วยความเศร้าอย่างเห็นได้ชัดส่วนเอลิออสที่กำลังยืนนิ่งมองนางอยู่นั้น

'ข้าเคยเตือนท่านเอาไว้แล้วว่านางกำลังอันตราย~'

เสียงๆนึงดังขึ้นมาอยู่ในหัวของเขา

'โอ้! นี่ท่านกำลังเสียใจสินะ?'

'อืม...ก็คงต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วนี่เนอะ~'

'หุบปาก!'

'เฮ้ๆ! เกินไปแล้วนะท่าน แค่มนุษย์ผู้นี้ตายแค่นี้ ท่านก็ใจร้ายกับข้ามากถึงขนาดนี้เลยงั้น

เหรอ?'

'ข้าเศร้าเลยนะเนี่ย~ อุตส่าห์จะช่วยแท้ๆ'

'รีบพูดออกมาซะ!'

'ช่างใจร้อนยิ่งนัก~'

'ตอนนี้ข้าอาจจะช่วยท่านได้แต่เรื่องหลังจากนี้
ข้าคงจะช่วยท่านไม่ได้หรอกนะ~'

'มันเกินความสามารถของข้าเกินไปน่ะ~'

'และข้าคงต้องขออนุญาตเข้าไปในตัวของท่านเพื่ออาศัยอยู่ในตัวของท่านต่อไปได้หรือไม่?'

'ได้!'

'เยี่ยม!'

'งั้นก็ไปคืนชีพนางกันเล้ยย~'

'คืนชีพ?'

'ใช่น่ะสิ! ก็นางตายไปแล้วถ้าอยากให้นางฟื้นขึ้นมาใหม่เราก็คงตัองคืนชีพให้นางสิ~'

'หรือว่าท่านจะไม่รู้เวทย์ๆนี้?!'

'ให้ตายเถอะ! ข้าจะพยายามสอนให้ล่ะกัน~'

"แอลลิสัน! เจ้าจะจากไปแบบนี้ไม่ได้นะ!"

"แล้วลูกๆของเจ้าล่ะ?!"

องค์จักรพรรดินีพูดขึ้นพร้อมกำลังร้องไห้อยู่ต่อร่างที่ไร้วิญญาณขององค์หญิงแอลลิสัน

"ทำใจเถอะ.."

องค์จักรพรรดิกำลังพยายามปลอบโยนภรรยาของตนเองโดยที่ตนเองก็เศร้าอยู่ไม่น้อย

"ท่านพี่แอลลิสัน!"

"จู่ๆท่านจะจากไปแบบนี้ไม่ได้ ฮือ.."

องค์ชายเจอร์เวสก็กำลังร้องไห้อย่างหนัก
ส่วนองค์หญิงเอสเธอร์ก็กำลังร้องไห้เช่นกัน

"แอลลิสัน.."

เอลิออสพยายามเดินไปหาร่างขององค์หญิงแอลลิสันอย่างช้าๆจากนั้นทุกๆคนต่างก็หลบหลีกเพื่อให้เขาได้ไปบอกลากับนางกัน...

ใครจะไปรู้กันล่ะว่าเอลิออสกำลังจะทำอะไร?!

เอลิออสเอามือไปวางบนหน้าผากที่เย็นเฉียบขององค์หญิงแอลลิสันสักพักก่อนที่เขาจะเริ่มขึ้น...

' เกิด แก่ เจ็บ ตาย '

' ข้าขอละเมิดกฏสวรรค์ตั้งแต่บัดนี้ '

' คืนชีพ! '

ในขณะนั้นก็ปรากฏหมอกสีดำที่กำลังลอยอยู่รอบๆร่างที่ไร้วิญญาณขององค์หญิงแอลลิสันกันอยูาเมื่อผู้คนเห็นแบบนั้นต่างก็ตกใจกันถ้วนหน้า

"เกิดอะไรขึ้น?"

"เอลิออส! เจ้ากำลังทำอะไร?!"

องค์จักรพรรดิถามขึ้นมาด้วยความตกใจเพราะเขาไม่เคยเห็นปรากฏการณ์เช่นนี้มาก่อนเลย

"เวทย์ต้องห้าม!"

หัวหน้าองครักษ์ที่กำลังยืนมองพูดขึ้นมาทันที
อย่างเสียงดังด้วยความตกใจผู้คนที่ได้ยินแบบนั้นต่างก็ตกใจกันมากขึ้นไปอีก

"เอลิออส! เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"รู้หรือเปล่าว่าผลออกมาจะเป็นเช่นไร?!"

องค์จักรพรรดิรีบกระชากคอเสื้อของเอลิออสทันทีเพราะเวทย์ต้องห้ามแน่นอนว่ามันจะต้องเป็นเวทย์ที่อันตรายและน่ากลัวขนาดไหนผู้คนต่างก็รู้ดี

"ถ้าไม่สำเร็จเจ้าจะตายไปด้วย! เจ้าได้ยินไหม?!"

องค์จักรพรรดิรีบตะโกนขึ้นมา

แต่เอลิออสที่กำลังยืนนิ่งอยู่ตั้งนานนนั้นทันใดนั้นรอยยิ้มก็ค่อยๆปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเขา

"สำเร็จ"

เอลิออสพูดออกมาเบาๆแต่ไม่มีใครไม่ได้ยินคำพูดของเขาเลยผู้คนจึงรีบหันไปมององค์หญิงแอลลิสันทันทีเพราะว่าเขาบอกว่าสำเร็จ?

แน่นอนรวมถึงองค์จักรพรรดิก็ด้วย

ถึงแม้ว่าผู้คนต่างก็คัดค้านกับการใช้เวทย์นี้แต่ถ้ามันสำเร็จพวกเขาก็ต้องดีใจอยู่ดีนั้นแหละ...

องค์หญิงแอลลิสันพยายามลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆโดยที่นางไม่มีความจำเกี่ยงกับนางตายเลย

"ท.ท่าน..แม่?"

องค์หญิงแอลลิสันลืมตาขึ้นมาพลันเห็นแม่ของนางที่กำลังกุมมือของนางอย่างแน่นพร้อมกับหยาดน้ำตาที่กำลังไหลออกมาอย่างท่วมท้นจึงทำให้นางหงุนงงอยู่บ้างว่าเศร้าอะไรกัน?

ในขณะนั้นเอง...

"องค์ชาย!"

เสียงขององค์หญิงเอสเธอร์ที่ตกอกตกใจเพราะนางเห็นเอลิออสสำลักเลือดออกมาก่อนที่จะล้มลงไปนั่งลงกับพื้นเพราะความเจ็บปวด

เวทย์ต้องห้าม - คืนชีพ

เป็นเวทย์ที่ต้องใช้พลังอย่างมหาศาลจนถึงกับแลกกับชีวิตของตนเองเลยก็ว่าได้แต่เอลิออสที่มีพลังด้านมืดอยู่มากพอสมควรทำให้ทุเลาลงสัก5%ได้ นั่นแหละ เขากำลังแย่แล้วล่ะ~

"อาการสาหัสมากเพคะ!"

"รีบเตรียมทำการรักษา! เร็ว!!!"

"ท่านอย่าหลับไปเด็ดขาดนะเพคะ! ถ้าท่านหลับไปท่านอาจจะไม่ได้เจอหน้าลูกๆของท่านแล้วนะเพคะ!"

"อดทนหน่อยเพคะ!"

ท่านหมอที่รีบวิ่งมาดูอาการของเอลิออสทันที

ส่วนองค์หญิงแอลลิสันที่พึ่งจะตื่นนั้นเมื่อได้ยินและได้เห็นสถานการณ์ในตอนนี้ก็ยิ่ง

หงุนงงเข้าไปใหญ่

"เกิด..อะไรขึ้น?"

องค์หญิงแอลลิสันพยายามถามออกมา

แต่ในขณะนั้นเอง...

เปรี้ยงงง--

จู่ๆก็ฟ้าผ่าลงมาอย่างหนักหน่วงอย่างไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย

กรี๊ดด--

องค์หญิงแอลลิสันตกใจร้องขึ้นทันที

ทันใดนั้นแสงสีขาวก็สว่างขึ้นมาจนทำให้สว่างจนมองอะไรไม่เห็นกันเลยและไม่นานก็หายไปพร้อมกับร่างของเอลิออส...