เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นผู้ดูแลฟาร์มผู้มั่งคั่งบ้างได้ไหมคะ？[แปลจบแล้ว]

        เล่มที่6 บทที่ 151 สถานะของครอบครัว

        “พี่จูมีข่าวแล้วหรือไม่?” 

        เห็นว่าฟ้ามืดแล้วยังคงไม่เห็นเงาของหลิงจือเซวียน หลิงมู่เอ๋อร์วางความหวังสุดท้ายไว้บนตัวของจูฉี

        หลังจากฝ่ายหลังถอนหายใจครั้งหนึ่งก็ส่ายศีรษะเบาๆ แต่ไม่นานเขาก็รีบกล่าวปลอบประโลมว่า “น้องมู่เอ๋อร์อย่าได้กังวลพี่หลิงมิใช่คนที่หุนหันพลันแล่นบางทีเขาอาจเพียงหลบอยู่ในที่ที่พวกเราหาไม่พบเพื่อสงบใจเท่านั้นดึกอีกหน่อยบางทีคนก็คงกลับมาแล้ว”

        หลิงมู่เอ๋อร์ก็อยากปลอบใจตนเองเยี่ยงนี้เช่นกันแต่ว่า นางทำไม่ได้นะสิ

        นางหาทั่วทุกสถานที่ในเมืองหลวงที่หลิงจือเซวียนอาจเข้าออกได้แล้วไม่เพียงไม่มีเบาะแส ยังทำให้หัวใจของนางหวาดหวั่นขึ้นมามักรู้สึกว่าจะมีเรื่องใหญ่ใดเกิดขึ้น

        “มู่เอ๋อร์หาพี่ชายของเจ้าพบหรือยัง? อาจารย์จูเร่งรัดมาหลายรอบแล้วเขาไม่เคยเหลวไหลเช่นนี้มาก่อนเลยนี่นา”

        หลิงต้าจื้อเห็นหลิงมู่เอ๋อร์และจูฉีกลับมารีบเดินเข้ามาไต่ถาม มิได้รู้สึกถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ 

        “ท่านพ่อบางทีพี่ชายอาจมีเรื่องสำคัญอะไรจึงยังไม่กลับมา ไม่อย่างนั้นท่านกลับ…ไปก่อน”

        ยังไม่ทันพูดจบหลิงต้าจื้อพลันชี้ไปยังบริเวณที่ไกลออกไป “กลับมาแล้ว แต่ว่าผู้หญิงข้างกายของเขาเป็นผู้ใดกัน?”

        เห็นเพียงหลิงจือเซวียนลงมาจากรถม้าก่อนจากนั้นประคองสตรีนางหนึ่งอย่างระมัดระวัง สตรีนางนั้นสวมชุดแดงตลอดร่างถึงแม้จะหันหลังให้  ก็สามารถทำให้คนเดาฐานะออกได้จากการมองเพียงครั้งเดียว

        หลิงมู่เอ๋อร์ถอนหายใจทีหนึ่งแย่แล้ว เรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้นสุดท้ายก็เกิดขึ้นแล้ว

        “เจ้าเด็กตัวเหม็นทั้งวันวิ่งไปที่ใด อาจารย์จูหาตัวเจ้าตั้งกี่ครั้งจนบัดนี้โมโหแล้วฟ้ามืดแล้วถึงรู้จักกลับมาหรือ?”

        เห็นบุตรชายเข้ามาใกล้หลิงต้าจื้อเริ่มบ่น และจึงเพิ่งได้เห็นใบหน้าของสตรีข้างกายบุตรชายอย่างชัดเจน“เจาหยางจวิ้นจู่น้อย?”

        “สวัสดีท่านลุงหลิงเจ้าค่ะข้าคือเจาหยาง” หญิงสาวทักทายผู้ที่อยู่เบื้องหน้าอย่างเบิกบานน้ำเสียงไพเราะราวกับนกน้อยบนต้นไม้ ดูไปแล้วอารมณ์ดีไม่เลว

        เพียงแต่ในยามที่นางยกมืออย่างยินดีนั้นเผยรอยแดงดุจผลเฉ่าเหมยเล็กๆ ที่ลำคอขาวผ่องออกมาทำให้หลิงมู่เอ๋อร์ตื่นตระหนกอยู่ในใจ

        นางรีบดึงหลิงจือเซวียนไปที่มุมลับตา“พี่ชาย ท่านไปที่ใดมา เหตุใดจึงได้เพิ่งกลับมา?”

        “เข้าไปคุยในบ้านข้ามีเรื่องหนึ่งที่จะประกาศกับทุกคนพอดี” ใบหน้าของหลิงจือเซวียนไม่มีอารมณ์ใดยามกล่าววาจายังคงอ่อนโยน สง่างามดังเดิม

        อ้อมผ่านหลังของหลิงมู่เอ๋อร์ไปเขาเดินไปที่ข้างกายของเจาหยาง ไม่รู้ว่าพูดสิ่งใดกับนางก็เห็นฝ่ายหลังขวยเขินจนก้มศีรษะลง จากนั้นกอดแขนของหลิงจือเซวียนตามไปด้านหลังอย่างเชื่อฟัง

        “เกิดขึ้นไปแล้วต่อให้เจ้าคิดมากก็ไม่มีประโยชน์ ไม่สู้เข้าไปดูว่าพวกเขาคิดจะพูดสิ่งใด”จูฉีมองออกถึงการทอดถอนใจของหลิงมู่เอ๋อร์ ปลอบใจนางเสียงเบาจากนั้นทำสัญญาณมือเป็นการเชิญ

        ในยามที่หลิงมู่เอ๋อร์ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งแล้วเข้าไปนั้นหลิงจือเซวียนและเจาหยางจวิ้นจู่น้อยกำลังจับมือกันอยู่เบื้องหน้าของหยางซื่อหยางซื่อตกตะลึงไปทั้งใบหน้า จากนั้นมีท่าทีที่แน่วแน่ “ไม่ได้ ข้าไม่เห็นด้วย!”

        ถังซื่อที่ได้ยินเสียงก็ตามออกมาโดยมีหยางต้าโหย่วเป็นผู้ประคองเมื่อเห็นภาพที่อยู่เบื้องหน้า คนทั้งสองก็พากันประหลาดใจจนอ้าปากกว้าง

        ส่วนหลิงจือเซวียนก็ราวกับคนที่ไม่มีเรื่องกล่าวถึงการตัดสินใจเมื่อครู่อีกครั้ง “ข้าจะแต่งงานกับเจาหยาง ท่านพ่อ ท่านแม่ข้าจริงจังขอรับ”

        เจาหยางคล้ายจะคิดไม่ถึงว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้ใบหน้าที่แดงเปล่งปลั่งของนางมีความไม่พอใจเล็กน้อย“ไม่ทราบว่าเหตุใดท่านป้าจึงไม่เห็นด้วย ข้ากับจือเซวียนรักใคร่กันทั้งสองฝ่ายเป็นความจริงใจ”

        เดิมหยางซื่อคิดจะอ้าปากกล่าวบางสิ่งในทันทีแต่เหมือนจะติดที่สิ่งใด จึงได้แต่ย้ายสายตาไปบนร่างของบุตรชาย “เจ้ามานี่ข้ามีคำพูดจะพูดกับเจ้าเพียงลำพัง”

        หลังจากหลิงจือเซวียนก้มหน้าพูดกับเจาหยางอย่างอ่อนโยนว่า‘รอข้า’ แล้ว ก็ตามหยางซื่อไปที่ห้องโถงด้านหลัง

        เดิมเจาหยางคิดจะไล่ตามไปแต่เมื่อคิดไปคิดมา ในเมื่อจือเซวียนให้นางรอ นางรออย่างว่าง่ายก็พอแล้วแต่ว่าสายตาที่ทุกคนมองนางนั้นล้วนแปลกๆ ทำให้นางรู้สึกอึดอัด

        “พี่มู่เอ๋อร์”เจาหยางจวิ้นจู่น้อยกวักมือให้หลิงมู่เอ๋อร์

        หลิงมู่เอ๋อร์ที่ยืนอยู่ที่ประตูตลอดราวแขกที่ชมเรื่องราวนั้นยกมุมปากอย่างเยาะหยันตนเอง ด้านหนึ่งเดินไปหานาง อีกด้านหนึ่งเย้าแหย่ว่า“กลัวว่าพี่สาวสองคำนี้คงจะไม่เหมาะกับข้าแล้วกระมัง เจาหยางจวิ้นจู่น้อยไม่ทราบว่าสะดวกจะเปิดเผยหน่อยได้หรือไม่ว่าวันนี้ทั้งวันท่านกับพี่ชายของข้าไปที่ใดกันบ้าง?”

        นางหาทั่วทุกสถานที่ในเมืองหลวงที่พี่ชายมีโอกาสจะไปปรากฏตัวแม้แต่จวนจวิ้นอ๋องนางก็ส่งคนไปสืบข่าว ได้ยินเพียงว่าพี่ชายนัดหมายจวิ้นจู่จริงๆแต่ไม่รู้สถานที่

        ตลอดทั้งบ่ายเพียงพอให้ทำเรื่องมากมายเหลือเกิน

        ถูกคนถามถึงจุดสำคัญเจาหยางที่ปกติไม่เกรงฟ้าไม่กลัวดิน กัดริมฝีปากล่างอย่างเขินอายไม่กล้าสบตาของนาง “แค่…แค่ไปที่ข้างทะเลสาบทางชานเมืองตะวันตกเท่านั้นแต่ว่า พวกเราไม่ได้ทำอะไรนะ!”

        คำพูดครึ่งหลังนั้นนางอธิบายอย่างร้อนรน กลับกลายเป็นความหมายที่ไม่ตีก็สารภาพออกไป

        หลิงมู่เอ๋อร์ยังคิดจะกล่าวสิ่งใดอีกด้านในห้องโถงก็มีเสียงของหยางซื่อที่ตะโกนอย่างโมโหดังออกมา “ข้าไม่ตกลง สรุปแล้วไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่เห็นด้วย!”

        บนใบหน้าของเจาหยางมีความผิดหวังวาบผ่านทั้งโกรธทั้งอาย ในยามที่ทุกคนยังไม่ทันตอบสนองนั้นก็พุ่งเข้าไปที่โถงด้านในเป็นคนแรก “ท่านป้า เหตุใดท่านถึงไม่เห็นด้วย? เป็นเพราะข้าเป็นจวิ้นจู่หรือ?”

        เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชั่วชีวิตของบุตรชายหยางซื่อไม่อ่อนแออีกต่อไป คว้าหลิงจือเซวียนไปปกป้องไว้ด้านหลังในยามที่มองเจาหยางอีกครั้ง นางสูดหายใจเข้าลึกครั้งหนึ่ง “เจาหยางจวิ้นจู่น้อยท่านเป็นท่านหญิงที่มีชื่อเสียงโด่งดังเกรียงไกรในเมืองหลวง แต่บุตรชายของข้าเป็นเพียงสามัญชนคนหนึ่งเท่านั้นไม่คู่ควรกับท่าน ข้าเชื่อว่า ท่านก็คงไม่อยากให้ในอนาคตเขาตกเป็นที่ครหาว่าเป็นคางคกที่อยากกินเนื้อห่านฟ้ากระมัง ถือว่าข้าขอร้องท่านได้โปรดเมตตา ปล่อยเขาไปเถิด”

        คำพูดเป็นชุดไม่ว่าจะอ่อนหรือแข็งล้วนกล่าวไปหมดแล้วพูดจนดวงตาทั้งคู่ของเจาหยางปกคลุมด้วยหมอก ภายในดวงใจยิ่งน้อยใจอย่างยิ่งแล้ว

        “ท่านป้าข้ารู้ว่าเมื่อก่อนเป็นข้าที่ทำไม่ถูก แต่ข้ารับรองกับท่านว่าหลังจากแต่งกับจือเซวียน ข้าจะต้องแก้นิสัยไม่ดีทั้งหมด ไม่ดุร้ายไร้มารยาทและจะไม่เกเรเอาแต่ใจแล้ว และจะต้องเป็นลูกสะใภ้ที่ดี เป็นภรรยาที่ดีเพียงเท่านี้ยังไม่ได้อีกหรือ?”

        ตลอดชีวิตนี้ของนางนี่เป็นครั้งแรกที่วิงวอนอย่างน่าน้อยใจเช่นนี้หากสตรีเบื้องหน้ายังไม่เห็นด้วยอีก นางก็ได้แต่ใช้ไม้แข็งแล้ว

        มองท่าทางน่าสงสารของเจาหยางจวิ้นจู่น้อยที่อยู่เบื้องหน้าในใจของหลิงจือเซวียนมีความสงสารวาบผ่าน เขาเดินจากด้านหลังของมารดามายังด้านหน้าเลียนแบบการกระทำเมื่อครู่ของท่านแม่ ปกป้องเจาหยางไว้เบื้องหลัง ท่าทีแน่วแน่“ท่านแม่ ข้ากับเจาหยางมีความจริงใจต่อกัน หากท่านสงสารข้าจริงๆก็ควรจะอวยพรพวกเรา”

        “ข้าอวยพรอะไร? เจ้ากับนางมีฐานะเช่นใดเจ้าไม่ชัดเจนหรือ? อะไรคือฐานะทางบ้านทัดเทียมฐานะครอบครัวแตกต่าง เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่หลายวันก่อนเจ้าพูดกับข้าจือเซวียน เจ้าคงมิได้เป็นเพราะช่วงนี้…”

        “ท่านแม่ข้าได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วขอรับ นอกจากนี้ ข้ายังชอบเจาหยางอย่างจริงใจ”

        ตัดบทคำพูดที่ยังพูดไม่จบของท่านแม่อย่างรีบร้อนยามที่หลิงจือเซวียนจับมือของเจาหยางขึ้นมาประสานดวงตาทั้งสี่เข้าหากันในดวงเนตรสีนิลนั้นก็ล้วนแต่เป็นเงาร่างของนาง

        เจาหยางจวิ้นจู่น้อยที่เมื่อครู่ทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความมืดมนเมื่อได้ยินคำหวานก็กลายเป็นฟ้าหลังฝนทันที หดคออย่างเขินอายใบหน้าดวงน้อยที่ขาวและอ่อนเยาว์แดงระเรื่อ มีรอยแดงสองรอยพาดผ่านให้ความรู้สึกคล้ายกับดอกกุหลาบที่เขินอายสองดอกกำลังเบ่งบาน

        หยางซื่อโกรธจนสั่นไปทั้งร่างชี้ไปที่หลิงจือเซวียนเป็นครึ่งวันกลับไม่พูดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

        นางมิใช่ไม่เคยคิดว่าในอนาคตบุตรชายจะแต่งสตรีเช่นไรเป็นภรรยาแต่จะอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าจะเป็นประเภทนี้ จวิ้นจู่น้อยผู้นี้นิสัยดุร้าย พฤติกรรมเผด็จการได้ยินว่ายังเกเรเอาแต่ใจ นอกจากนี้ ฐานะยังแตกต่างกับบุตรชายราวฟ้ากับดินสองคนนี้หากมาอยู่คู่กันจริงๆ ในอนาคตจะมีผลลัพธ์ที่ดีได้หรือ?

        อีกทั้งหลายเดือนก่อนในตอนที่จวิ้นจู่น้อยผู้นี้ไล่ตามก้นบุตรชายทั้งวันนั้น นางก็เคยถามบุตรชายมาก่อนเขาพูดกับปากตนเองว่า ไม่มีทางจะอยู่กับสตรีเช่นนี้อย่างเด็ดขาด ยังให้นางวางใจแต่หัวใจนี้เพิ่งจะจมลงไป ก็ลอยขึ้นมาอีกแล้ว ในอนาคตจะผ่านไปได้อย่างไรเล่า

        “พี่ชายพวกเรามาคุยกันเถอะ”

        ไม่รู้ว่าหลิงมู่เอ๋อร์มาอยู่ด้านหลังของคนทั้งสามตั้งแต่เมื่อใดมือทั้งสองของนางกอดอก พิงอยู่ที่ประตู ในยามที่หลิงจือเซวียนหันศีรษะกลับมานั้นนางก็พยักหน้าให้เขาแล้วตรงไปยังสวนด้านหลัง

        “หากเจ้าคิดจะโน้มน้าวข้าเช่นนั้นก็ไม่ต้องแล้ว ข้าตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว” หลิงจือเซวียนตามมาหลังจากนั้นครู่หนึ่ง

        “พี่ชายสามารถหาความสุขของตัวเองพบมู่เอ๋อร์ยินดีกับท่านอย่างจริงใจ ท่านกับเจาหยางต่างพัฒนามาถึงขั้นนี้แล้วข้าก็ไม่มีอำนาจไปพูดสิ่งใดอีก แต่ข้าต้องการให้ท่านตอบข้าอย่างจริงจังที่ท่านทำเช่นนี้เพื่อข้าใช่หรือไม่?”

        หลิงมู่เอ๋อร์เชิดศีรษะจ้องดวงตาของเขาอย่างจริงจัง คล้ายว่าหากวันนี้เขาไม่อธิบายให้ชัดเจนนางก็จะไม่มีทางยอมจบเรื่องอย่างแน่นอน

        หลิงจือเซวียนมิได้กล่าววาจาแต่ในยามที่นางพูดจบก็ขมวดคิ้วแน่น

        เช่นนั้นก็ใช่แล้ว?

        “พี่ชายท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้จริงๆ ข้างกายของข้ามีเฉินอยู่เขาไม่มีทางให้ข้าได้รับความน้อยใจ นอกจากนี้ ข้าก็มีความสามารถในการปกป้องตัวเอง”หลิงมู่เอ๋อร์ร้อนใจแล้ว ในหัวใจรู้สึกผิดเป็นอย่างยิ่ง

        “หากเจ้าสามารถปกป้องตัวเองได้ดีจริงช่วงนี้ยังจะมีเรื่องมากมายเกิดขึ้นติดต่อกันเช่นนี้หรือ? มู่เอ๋อร์ข้าเพียงต้องการให้คนในครอบครัวของข้ามีชีวิตที่ดีกว่าผู้อื่นเท่านั้น”

        ในยามที่หลิงจือเซวียนกล่าวคำนี้มือทั้งสองกำเป็นหมัดแน่น ราวกับการตัดสินใจที่เด็ดขาดนี้กระทำอย่างยากลำบากเพียงใดแต่เมื่อคิดถึงหญิงสาวที่มักจะเดินตามอยู่ด้านหลังของเขาแยกเขี้ยวกางกรงเล็บสะบัดแส้นางนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะโค้งมุมปากอย่างไม่รู้ตัว

        “นอกจากนี้เจาหยางก็ยังน่ารักมากด้วย”

        หลิงมู่เอ๋อร์มิได้ประหลาดใจกับความรักครั้งแรกของเขาในใจของพี่ชายมีเจาหยางจวิ้นจู่น้อยเข้าไปอาศัยอยู่นานแล้วในงานเลี้ยงครั้งก่อนนั้นนางก็มองออกแล้วแต่การเปิดเผยความสัมพันธ์ของพวกเขาออกมาในเวลานี้ กลับมิใช่การตัดสินใจที่ชาญฉลาด

        “ท่านสามารถยอมรับความในใจของตนข้าก็ดีใจกับพี่ชายจริงๆ แต่ท่านยิ่งควรรู้ว่าเวลานี้หากท่านยอมรับความสัมพันธ์กับเจาหยาง ต่อท่านแล้วเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดท่านสามารถยอมรับผลลัพธ์ที่ถูกคนวิพากษ์วิจารณ์ได้หรือ”

        หลิงมู่เอ๋อร์ไม่อยากให้พี่ชายเสียสละตนเองเพื่อนางอีกทั้ง ยังเป็นการนำอนาคตของตนเองมาพนัน

        “ครึ่งปีพวกท่านรออีกครึ่งปีไม่ได้หรือ? ขอเพียงการสอบเคอจวี่สิ้นสุดลงท่านกับเจาหยางคิดจะอยู่ด้วยกันอย่างไรก็ได้ แต่หากท่านอยู่ร่วมกับนางตอนนี้ต่อให้ในอนาคตท่านสอบได้ตำแหน่งสูงก็จะมีคนนินทาลับหลังว่าท่านยืมอำนาจจากจวนจวิ้นอ๋อง พี่ชายท่านเข้าใจถึงความร้ายแรงที่อยู่ภายในดี”

        หลิงมู่เอ๋อร์มองเขาอย่างประหม่ากังวลน้ำเสียงยังแน่วแน่ยิ่งกว่าเขาเสียอีก “และข้าก็ไม่ต้องการการเสียสละตนเองเช่นนี้ของท่าน”

        ส่วนหลิงจือเซวียนราวกับไม่ได้ยินคำเกลี้ยกล่อมของนางแต่กลับยื่นมือออกมาลูบผมยาวของนางอย่างอ่อนโยน สายตาเอ็นดูอย่างยิ่ง“หากข้าบอกว่าไม่สนใจ มู่เอ๋อร์ของข้าใช่จะคลุ้มคลั่งจนจับข้ากินหรือไม่? สาวน้อยสายไปแล้ว ตอนนี้เสียใจก็สายเกินไปแล้ว นอกจากนี้ ข้าก็ไม่เสียใจด้วย”

        ในยามที่หลิงจือเซวียนกลับมายังห้องโถงชั้นในอีกครั้งเจาหยางจวิ้นจู่น้อยได้ถูกบิดาดึงตัวไปนั่งบนเก้าอี้เคารพนางราวปรนนิบัติพระหมื่นปีก็ไม่ปาน

        นี่เป็นไม้แข็งไม่สำเร็จวางแผนจะใช้ไม้อ่อนเขาหัวเราะแล้วส่ายหัว ประกาศต่อทุกคนอย่างหนักแน่นจริงจัง “ท่านพ่อ ท่านแม่ข้ากับเจาหยางปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว เจ็ดวันให้หลังจัดพิธีแต่งงานส่วนเรื่องการแต่งงานของน้องสาวและซั่งกวนเซ่าเฉินนั้น ในเมื่อเป็นน้องสาวเช่นนั้นก็รอทีหลังข้าเถิด รบกวนให้ท่านพ่อส่งคนไปบอกซั่งกวนเซ่าเฉินสักคำหลังจากแต่งงานข้าจะไปขอโทษเขาที่บ้านด้วยตนเอง แน่นอนว่า ถึงเวลานั้นมู่เอ๋อร์ก็จะกลายเป็นน้องสาวบุตรเขยของจวิ้นอ๋องกฎธรรมเนียมในพิธีแต่งงานก็จะไม่เหมือนเดิมแล้ว”