หลายวันต่อมาเหอไป่เฉินมาขอพบเหม่ยหลินที่จวนสกุลหวางจุดประสงค์การมาของเขามีนัยแอบแฝงขอแค่เข้าในจวนแม่ทัพแห่งนี้ให้ได้เสียก่อนเถิดหลังจากนั้นค่อยคิดหาวิธีการสืบหาความลับทางการทหารให้ได้แต่สำหรับบุคคลภายนอกแล้วความเคร่งครัดในการเข้าออกจวนแห่งนี้ยังเป็อุปสรรคอยู่มากเว้นเสียแต่ว่าคนผู้นั้นเป็แขกที่ได้รับเชิญจากคนในจวน
“โปรดแจ้งนามของท่านมา” ทหารหน้าประตูจวนกล่าวถามเมื่อชายหนุ่มลักษณะท่าทางดีสวมอาภรณ์ด้วยผ้าชั้นเลิศผู้หนึ่งมาขอพบแม่นางเหม่ยหลิน
“นามของข้าคือเหอไป่เฉิน บอกแม่นางเหม่ยหลินว่าข้าคือคนที่ช่วยแม่นางไว้ที่โรงเตี๊ยมเยี่ยนหยางข้านำของที่นางทำตกไว้มาคืน” ถ้อยคำของเหอไป่เฉินดูไม่มีพิรุธใดๆนายทหารชั้นประทวนจึงขอให้รอหน้าประตูก่อนแล้วเข้าไปแจ้งชื่อและจุดประสงค์การเข้าพบตามที่เหอไป่เฉินบอก ผ่านไปเพียงสักครู่หนึ่งนายทหารคนเดิมเดินออกมาพร้อมจูผิงสาวใช้ของเหม่ยหลิน
“คุณชายเหอไป่เฉิน” จูผิงเห็นหน้าเหอไป่เฉินแล้วจำได้ทันที
“เื่ที่ท่านช่วยเหลือคุณหนูในวันนั้นข้าขอขอบคุณชายมากเลยเ้าค่ะ เชิญคุณชายด้านใน” นางไม่รอช้ารับหน้าที่เป็ผู้นำพาเขาเข้าไปภายในจวนเหอไป่เฉินรู้สึกพอใจที่แผนการก้าวแรกเป็ไปด้วยดี
ส่วนเหม่ยหลินในขณะนี้หายดีจากอาการาเ็ที่ขาแล้วเธอหากิจกรรมทำยามว่างอยู่ที่ศาลากลางสวนบนโต๊ะ ตรงหน้ามีบรรดาถาดดอกไม้หลากหลายชนิดวางเรียงรายอยู่ทั้งโม่ลี่ฮวา (ดอกมะลิ) หลานฮวา (ดอกกล้วยไม้) ไป๋หลันฮวา (ดอกจำปี) เหมยกุ้ยฮวา (ดอกกุหลาบ)
ดอกไม้เหล่านี้ดูจะไม่เป็ที่นิยมนำมาประดับตกแต่งของคนที่นี่เท่าไรนักจึงถือว่าหาซื้อได้ยากแต่จูผิงที่เคยอยู่ในตำหนักเฟิ่งหวงมาก่อน เคยได้รับหน้าที่ให้ติดต่อพ่อค้าที่จัดหาดอกไม้สำหรับใช้สอยในตำหนักจึงสามารถสอบถามพ่อค้าคนเดิมให้ช่วยหาดอกไม้เหล่านี้มาให้นายหญิงของนางได้เมื่อเหม่ยหลินบอกว่าดอกไม้ที่ยังขาดไปคือ หนิวเจียวฮวา (ดอกรัก)ซึ่งดูจะหาได้ยากมากเพราะเป็ดอกไม้เมืองร้อน พ่อค้ารับปากว่าโอกาสหน้าจะหามาให้ได้
เมื่อผลงานชิ้นแรกสำเร็จจึงถูกวางไว้อีกฝั่งหนึ่งส่วนในมือของหญิงสาวเป็ผลงานชิ้นต่อไปที่บรรจงสรรค์สร้าง นิ้วเรียวยาวหยิบโม่ลี่ฮวาดอกตูมสลับกับกลีบเหมยกุ้ยฮวาร้อยเรียงซ้อนกันลงสู่เข็มขนาดยาวที่เป็อุปกรณ์หลักจนเกือบเต็มด้ามเข็มในขณะที่ค่อยๆบรรจงรูดแถวดอกไม้ทั้งสองออกจากเข็มลงสู่เชือกเส้นเล็กพลันคิดถึงคุณยายเจิมจันทร์ที่เป็ผู้สอนการ‘ร้อยมาลัย' ให้เธอั้แ่เมื่อครั้งเธอยังเป็สาวน้อยเอมมาลินหรือหนูเอมหลานสาวสุดที่รักการที่ฝันเห็นคุณยายและคุณแม่ในวันนั้นทำให้อยากทำอะไรก็ตามให้หายคิดถึงคนทั้งสอง
จูผิงเดินนำแขกผู้มาเยือนจนมาถึงศาลากลางสวนทั้งสองยืนอยู่ด้านหลังของหญิงสาว “คุณหนู คุณชายเหอไป่เฉินมาขอพบคุณหนูเ้าค่ะ”
เหม่ยหลินได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นหันไปตามเสียงเรียกเพื่อต้อนรับ
เหอไป่เฉินเพิ่งได้เห็นหน้าของเหม่ยหลินชัดๆ ก็วันนี้นี่เองวันนั้นเหตุการณ์ชุลมุนเกินไปจึงไม่ได้ทำความรู้จักกับหญิงสาว ดวงตากลมโตสดใสรับกับรอยยิ้มบนใบหน้าที่เขาเห็นตอนนี้ทำให้เหอไป่เฉินลืมคิดถึงแผนการในวันนี้ไปชั่วขณะ
“คุณชายเหอไป่เฉิน เป็คุณชายนี่เองที่ช่วยข้าขอบคุณคุณชายมาก” น้ำเสียงอ่อนหวานของหญิงสาวกับท่าทางประสานมือย่อตัวกล่าวขอบคุณอยู่ในสายตาของเขา
“คุณชายอุตสาห์เสียเวลามาเยี่ยมเยียนข้าแต่ข้ายังไม่มีสิ่งใดตอบแทนท่านเลย” เหม่ยหลินอดคิดไม่ได้ว่าการที่คุณชายเหอผู้นี้มาหาเธอถึงที่จวนอาจเป็เพราะ้าทวงบุญคุณหรือไม่
“แม่นางอย่าเพิ่งเข้าใจผิด วันนี้ข้าไม่ได้มาทวงสิ่งตอบแทนแต่ข้าเพียงมาเยี่ยมเยียนและนำสิ่งนี้มาคืน”
รอยยิ้มเล็กๆและท่าทางดีใจปรากฏขึ้นเมื่อเห็นถุงหอมที่หายไปอยู่ในมือของคุณชายที่เพิ่งรู้จักชื่อหญิงสาวกล่าวขอบคุณพร้อมรอยยิ้มประดับบนใบหน้า
“ความจริงข้าควรตอบแทนท่านมากกว่า”เหม่ยหลินพูดขึ้นอย่างเกรงใจ
“ข้าไม่ได้้าสิ่งใดตอบแทนหรอกอย่าเป็กังวลถึงเพียงนั้น”
“ถ้าเช่นนั้นขอเชิญคุณชายไปดื่มน้ำชาที่เรือนรับรองก่อนดีกว่าเ้าค่ะ” ลักษณะการพูดไปยิ้มไปเช่นนี้ทำให้เหอไป่เฉินเผลอยิ้มตามเขาตั้งคำถามในใจ แม่นางที่ดูไม่ประสีประสาผู้นี้คือคู่หมายของแม่ทัพหวางชุนเทียนคนสำคัญแห่งแคว้นตงเยว่เช่นนั้นหรือ
“ศาลาแห่งนี้มีสิ่งที่น่าสนใจไม่น้อยข้าขอดื่มชาที่นี่จะเป็การรบกวนแม่นางเหม่ยหลินหรือไม่” เขาพูดพร้อมกวาดสายตามองไปรอบๆ
เหม่ยหลินส่ายหน้าน้อยๆไม่ขัดข้อง ผายมือเชิญเหอไป่เฉินไปที่โต๊ะกลางศาลาไม่ลืมที่จะสั่งให้จูผิงไปเตรียมน้ำชาสำหรับแขกคนสำคัญ
“ดอกไม้นี้แม่นางทำขึ้นเองหรือ ข้าไม่เคยเห็นการประดิษฐ์ดอกไม้ในลักษณะนี้มาก่อนช่างสวยนัก” เหอไป่เฉินพูดทักขึ้นทันทีที่ได้เห็นพวงดอกไม้ถูกร้อยเป็วงกลมด้วยวิธีการแปลกทีไม่เคยเห็นมาก่อน
“คุณชายเหอกล่าวชมเกินไปแล้วฝีมือการร้อยดอกไม้ของข้ายังไม่ดีพอถึงเพียงนั้น”
“แต่ข้าคิดว่าสวยมากทีเดียว หากแม่นางไม่ว่ากระไรข้าขอดอกไม้ที่แม่นางประดิษฐ์ชิ้นนี้เป็การตอบแทนได้หรือไม่” เขาออกปากขอเพราะรู้สึกพอใจกับพวงดอกโม่ลี่ฮวานี้ยิ่งนักพอได้มองเห็นใกล้ๆ รู้สึกทึ่งในวิธีการที่นำโมลี่ฮวาซ้อนกับกลีบเหมยกุ้ยฮวาในเข็มด้ามยาวจนออกมาสวยงามได้ขนาดนี้
เหม่ยหลินทำท่าอึกอักเล็กน้อยคิดเพียงว่าหากจะมอบผลงานชิ้นแรกของเธอเป็สิ่งตอบแทนให้แก่ใคร เธอควรจะมอบให้แม่ทัพหวางชุนเทียนก่อนเป็คนแรกแต่วันนี้กลับมีผู้มีบุญคุณอีกหนึ่งคนที่้าสิ่งตอบแทนนี้
“ของตอบแทนสำหรับท่าน ข้าจะเป็ผู้มอบให้เอง”อยู่ๆก็ได้ยินเสียงห้วนดังใกล้เข้ามา
ชายหญิงทั้งสองคนหันไปทางต้นเสียง เห็นหวางชุนเทียนในชุดขุนนางอย่างเป็ทางการก้าวเร็วๆตรงดิ่งมาที่ศาลากลางสวนเวลานี้เป็เวลาที่เขาจะต้องเดินทางไปปฏิบัติงานที่ราชสำนัก หวางชุนเทียนจะต้องเดินผ่านศาลากลางสวนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องเหม่ยหลินเป็ปกติทุกวันเขาเห็นจูผิงยกชุดน้ำชาเดินสวนมาจึงไถ่ถามจนได้ทราบว่าเหม่ยหลินนั่งสนทนากับเหอไป่เฉินผู้ที่ต่อสู่กับคนร้ายเพื่อช่วยเหลือเหม่ยหลินในวันนั้น
“ข้าเหอไป่เฉินขอคารวะท่านแม่ทัพ” เหอไป่เฉินแนะนำตัวก่อน
“ท่านนี่เองที่ช่วยเหลือเหม่ยหลินไว้แล้วเรือนของท่านอยู่ที่ใดข้าจะให้คนนำของตอบแทนไปให้”
“ข้าไม่มีเรือนในแคว้นนี้ ข้าเดินทางมาจากต่างแคว้นเพื่อค้าขายตอนนี้พักอยู่ที่โรงเตี๊ยมเยี่ยนหยางได้หลายวันแล้ว”
เมื่อหวางขุนเทียนได้ยินเช่นนั้นก็ฉุกคิดขึ้นมาได้หลายวันมานี้เขาสั่งการให้กัวเสี่ยนหรงนายกองคนสนิทลาดตระเวนจับตาดูคนที่เพิ่งเข้ามาจากต่างแคว้นแล้วคนตรงหน้าเขาก็เป็พ่อค้าต่างแคว้นรูปร่างแข็งแรงกำยำไม่เหมือนพ่อค้าทั่วไปหนำซ้ำยังสามารถต่อกรกับคนร้ายสี่ห้าคนนั้นได้ด้วยก็ถือว่าอยู่ในข่ายต้องสงสัยเช่นกันมิใช่หรือ
“แล้วคุณชายเหอมาวันนี้...” หวางชุนเทียนมองหน้าพ่อค้าหนุ่มอย่างสงสัย
“คุณชายเหอนำถุงหอมมาคืนข้าเ้าค่ะข้ากำลังคิดว่าจะให้สิ่งใดตอบแทนแก่คุณชายดี” เหม่ยหลินพยายามออกตัวแทนเหอไป่เฉินเพื่อไม่ให้แม่ทัพหวางเข้าใจผิดคิดว่าบุคคลภายนอกเข้ามาโดยพลการ
พอเหม่ยหลินกล่าวถึงสิ่งตอบแทนทั้งเหอไป่เฉินและหวางชุนเทียนต่างมองไปที่พวงดอกไม้แสนสวยจากฝีมือหญิงสาว ก่อนที่จะมีใครเอ่ยอะไรออกมาก็ได้ยินเสียงเรียก
“ท่านแม่ทัพขอรับรถม้าพร้อมแล้วขอรับ” พ่อบ้านเฉินเดินมาตามเพราะเห็นว่าผิดเวลาไปมากแล้วเกรงว่าจะไปราชสำนักไม่ทันตามกำหนด
หวางชุนเทียนได้ทีรีบหันไปสั่งการ “พ่อบ้านเฉิน พรุ่งนี้เป็ธุระจัดการหาของล้ำค่ามอบเป็ของกำนัลให้แก่คุณชายเหอแทนข้าด้วย” คำสั่งนี้เป็การพูดกีดกันเพื่อไม่ให้เหอไป่เฉินได้พวงดอกไม้นั้นไปเขาได้ยินที่เหอไป่เฉินออกปากขอกับเหม่ยหลินแล้วรู้สึกขัดเคืองใจหากเหม่ยหลินยกให้ด้วยความเกรงใจแล้วมันจะไม่เป็การต่อสายสัมพันธ์เช่นนั้นหรือ
“ไม่ต้องลำบากหาของล้ำค่าให้ข้าหรอกเมื่อครู่ข้าขอของตอบแทนเล็กน้อยจากแม่นางเหม่ยหลินแล้ว”
“ถ้าคุณชายเหอหมายถึงพวงดอกไม้นี้แล้วล่ะก็เห็นจะไม่ได้” หวางชุนเทียนเดินเข้ามาหยิบพวงดอกไม้นั้นขึ้นมาแล้วปรายตาไปที่หญิงสาวเ้าของฝีมือร้อยพวงดอกไม้นี้เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยมองไปทางอื่นแล้วพูดต่อ “เพราะสิ่งนี้เป็ของข้าขอให้คุณชายรับสิ่งอื่นไปแทนเถิด”
เหม่ยหลินเหลือบตาขึ้นมองแม่ทัพหนุ่มที่ด่วนสรุปเอาเองว่าพวงดอกไม้นั้นทำขึ้นเพื่อเขา
‘บอกตอนไหนว่าจะให้’ หญิงสาวก้มหน้าอมยิ้มขบขันท่าทางของหวางชุนเทียน ยามนี้เขาไม่แม้แต่จะหันมองหน้าเธออาจเพราะรู้ตัวเองดีว่าเป็การพูดทึกทักไปเองทั้งที่ยังไม่ได้ตกลงกับหญิงสาวมาก่อน
“ข้าเข้าใจแล้ว” เหอไป่เฉินพยักหน้าเบาๆหลายครั้ง เขาตอบตกลงเอ่ยขอรับน้ำใจจากแม่ทัพหวาง
“หากเป็ของล้ำค่าจากท่านแม่ทัพ ถ้าเช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะมารับของนั้นด้วยตนเองก็แล้วกัน”
“ได้ แต่วันพรุ่งนี้ข้ามีเหตุต้องนำทหารไปลาดตระเวนนอกเมืองคงไม่ได้อยู่ต้อนรับคุณชาย” พูดแล้วก็ฝากให้พ่อบ้านเฉินเป็ผู้ต้อนรับคุณชายแทน
ส่วนเหอไป่เฉินเหยียดยิ้มอย่างพอใจหากพรุ่งนี้แม่ทัพหวางและทหารบางส่วนจะต้องออกจากจวนแสดงว่าจวนแห่งนี้น่าจะมีทหารเพียงไม่กี่นายรักษาการอยู่เขาไม่อาจปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไปอย่างแน่นอน
แม่ทัพหนุ่มทำหน้านิ่งแต่ในใจมีข้อสงสัยหลายประการเขายอมบอกความเคลื่อนไหวภายในจวนให้เหอไป่เฉินรับรู้เช่นนี้เพราะเห็นว่าคุณชายผู้นี้ประสงค์จะมารับของที่จวนด้วยตนเองให้ได้เขาจึงอยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง
พอถึงเวลาที่ทั้งหวางชุนเทียนและเหอไป่เฉินต้องออกจากจวนตามมารยาทแล้วเหม่ยหลินต้องเดินตามไปส่งถึงหน้าประตูจวนแต่ดูเหมือนแม่ทัพหนุ่มยังกังขาท่าที่ของเหอไป่เฉินที่มีต่อเหม่ยหลินเขาไม่อยากให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันตามลำพังอีกจึงอยากให้คุณชายเหอผู้นี้กลับออกจากจวนไปก่อน
“ข้าขอส่งคุณชายเหอเพียงเท่านี้”เขากล่าวขึ้นก่อนในฐานะที่เป็เ้าของจวนเพื่อเร่งส่งพ่อค้าหนุ่มขึ้นรถม้าเหอไป่เฉินก้มคารวะไม่วายหันไปมองเหม่ยหลินที่ยืนอยู่ข้างกายแม่ทัพหนุ่ม
“ขอบคุณคุณชายเหอ” หญิงสาวย่อตัวคารวะกล่าวด้วยเสียงนอบน้อมด้วยเช่นกัน เหอไป่เฉินยิ้มให้ก่อนที่จะหันหลังเดินออกไปอย่างไรเสียเขาคิดว่าพรุ่งนี้จะต้องได้พบกับหญิงสาวอีกครั้งจึงยอมกลับไปก่อน
หลังจากเห็นว่ารถม้าของเหอไป่เฉินวิ่งออกห่างจวนไปแล้วแม่ทัพหนุ่มหันมาเอ่ยถามกับเหม่ยหลิน“พวงดอกไม้ที่เ้าทำขึ้นมีชื่อเรียกหรือไม่”
“ชื่อเรียก...เรียกว่าพวงมาลัยเ้าค่ะ” หญิงสาวตอบ
“ต่อไปนี้หากคุณชายเหอไป่เฉินผู้นั้นขอให้เ้าทำพวงมาลัยขึ้นมาเพื่อมอบแก่เขาอีกเ้าต้องปฏิเสธไป”
“ทำไมหรือเ้าคะ” เหม่ยหลินถามขึ้นเพราะในเมื่อท่านแม่ทัพก็ได้รับพวงมาลัยพวงแรกไปแล้วหากต้องร้อยพวงมาลัยขึ้นอีกสักชิ้นก็ไม่ใช่เื่หนักหนาอะไรและเป็ไปได้ว่าพรุ่งนี้คุณชายเหออาจจะออกปากขอให้ทำขึ้นเพื่อเขาอีกแน่นอน
“ข้าขอเ้าแค่นี้ไม่ได้หรือ?” น้ำเสียงห้วนของเขาดังขึ้นมาทันที หญิงสาวย้อนถามแค่ประโยคเดียวแต่กลับทำให้แม่ทัพหวางหงุดหงิดขึ้นมาเฉยๆโดยปกติไม่ว่าเขากล่าวสิ่งใดกับใครก็ตามในจวนแห่งนี้ แม้จะไม่ใช่คำสั่งแต่ทุกคนต้องตอบรับเขาแต่โดยดี
“เ้าไม่จำเป็ต้องทำพวงมาลัยนี้เพื่อตอบแทนบุญคุณให้แก่ผู้ใดหากข้าไม่อนุญาตโดยเฉพาะกับคนภายนอก” คำอธิบายช่างดูคล้ายเป็คำสั่งมากกว่านอกจากนี้ยังกำชับให้พ่อบ้านเฉินต้อนรับคุณชายเหอไป่เฉินที่เรือนรับรองเท่านั้นเขาให้เหตุผลว่าศาลากลางสวนอยู่ใกล้ห้องนอนของเหม่ยหลินจึงไม่เหมาะที่จะรับรองแขกที่เป็ชาย
เหม่ยหลินลอบทำปากคว่ำเหลือบตามองค้อนไม่พอใจกับคำพูดเชิงบังคับแถมยังเอาแต่ใจเช่นนี้ผู้ชายยุคสมัยโบราณอย่างเช่นแม่ทัพหวางชุนเทียนช่างคิดอะไรหยุมหยิมเสียจริง แถมดูเหมือนไม่อยากไม่ให้คบค้าสมาคมกับคนภายนอกอีก
“แล้วอย่างนี้ข้าจะร้อยพวงมาลัยขึ้นอีกทำไมล่ะเ้าคะในเมื่อไม่อาจให้ผู้ใดได้ชื่นชมผลงานของข้า” เหม่ยหลินยืนทำหน้าหงิกหน้างอก่อนที่จะพูดขึ้น
“ถ้าเ้าจะทำขึ้นมาอีกให้ข้าชื่นชมเพียงคนเดียวก็พอแล้ว อย่าลืมนำพวงมาลัยของเ้าไปไว้ที่ห้องของข้าด้วย” หวางชุนเทียนตอบก่อนที่เดินขึ้นรถม้าไปเฉยๆ ไม่สนใจหันมองคนข้างหลังที่ยืนนิ่งทำได้แต่กลอกตาไปมา
พ่อบ้านเฉินและจูผิงยืนฟังอยู่ไม่พูดสิ่งใดหากแต่คิดตรงกันว่าแม่ทัพหนุ่มมีอารมณ์ ‘หึงหวง’ไม่ผิดแน่นอน
191
![ปาฏิหาริย์รักสองโลหิต [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1681653524_8441541.webp)
