ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่77 ผลั๊วะ!!

พรึบๆ ๆ ๆ!! ควับๆ ๆ!!

"ฆ่ามันไม่ต้องปรานี.."

เสียงกัมปนาทดังก้อง ฉับพลันปรากฏกองทัพอสูร เข้ารายล้อมกริชเพชรและองค์หญิงเจ้าเฟิงอย่างรวดเร็ว

เหล่าทหารชุดดำทะยานขึ้นมาจากแนวภูเขาตรงเข้าโจมตีกริชเพชร และองค์หญิงเจ้าเฟิงอย่างปัจจุบันทันด่วน

โดยที่ทั้งสองไม่ทันรู้ตัวด้วยสัญชาตญาณขององค์หญิงเจ้าเฟิง เมื่อมีรังสีอำมหิตเข้ากดดัน นางจึงเร่งเร้าพลังดวงจิตแก่นแท้ ขึ้นปกป้องตัวก่อนเสียงลอบโจมตีจะเกิดขึ้นไม่ถึงอึดใจ ขณะที่จะบอกองค์ชายสิบสี่ให้ระวังตัว พวกนางก็ถูกโจมตีก่อนเสียแล้ว

ตูมๆ ๆ!!

"อ้าสสสส!!!! ..กรอด~"

หนอนชิเมโจได๋ถูกพลังคลื่นโหมกระหน่ำโจมตีอย่างกะทันหัน ร่างของกริชเพชรกระดอนขึ้นไปบนอากาศ สร้างความเจ็บปวดให้ชายหนุ่มอย่างเหลือกำลัง แต่เพราะว่าเขามีกายคนครึ่งอสูรระดับห้า จึงสามารถทนแรงโจมตีของเหล่าทหารเหล่านี้ได้ แม้ว่าจะเกิดอาการบอบช้ำภายในมากโขก็ตาม

แรงกระแทกทำให้กริชเพชรต้องถูกแยกกลางระหว่างองค์หญิงเจ้าเฟิง นางถูกเหล่าทหารกลุ้มรุมจู่โจมอย่างน้อยสามร้อยนายขึ้นไป อีกส่วนที่เหลือหกร้อยกว่านาย ระดมเข้าโจมตีเป้าหมายสำคัญ ก็คือองค์ชายสิบสี่อย่างบ้าคลั่ง

เหมือนกับว่าพวกมันถ้าไม่สามารถเด็ดชีวิตเขาได้ รากฐานครอบครัวของเหล่าทหารเหล่านี้ คงจะต้องถูกล้างผลาญจนสิ้นซากแน่ เพราะการกระทำแบบเสี่ยงชีวิตไม่พูดพร่ำทำเพลง มีพลังเท่าไหร่ใส่เต็มสูบ

ทั้งอาวุธอสูรประจำตัวทั้งภูตอสูรและวิญญาณอาวุธ ของเหล่าทหารทุกคนต่างเรียกออกมาใช้กันอย่างพร้อมเพรียงเป็นระบบ ก่อกำเนิดกองทัพขนาดใหญ่ อย่างน้อยสามพันกำลังรบ อัดจนกริชเพชรกระดอนไปกระดอนมา ในร่างหนอนชีเมโจได๋

ก่อนที่เขาจะคืนร่างกลับมาได้ก็ใช้เวลาอึดใจ เล่นเอาบอบช้ำไปทั้งตัว กองทัพวนเวียนผลัดเปลี่ยนกัน เข้าสังหารกริชเพชรอย่างเป็นระบบ เหมือนถูกฝึกฝนมาอย่างดี

จนกายอสูรของชายหนุ่มเริ่มเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งตัว มือไม้ปั่นป่วนไปหมดใช้เพียงแต่กรงเล็บอสูรของเขาต่อสู้ป้องกันตัวเท่านั้น แม้แต่คาถาเรียกอาวุธกายอสูรประจำตัว ก็ยังไม่มีเวลาเรียกออกมาได้

เพราะการรบประชิดแบบไม่ให้ทันหายใจหายคอ เล่นเอากริชเพชรกระอักเลือดออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า เนื้อตัวของเขาเกิดบาดแผลไปทั้งร่าง ดีที่ทหารเหล่านี้มีระดับกายอสูรขั้นห้าขั้นหกเท่านั้น ไม่เช่นนั้นชายหนุ่มคงจะถูกโจมตีตายในเวลาอันสั้น

"อย่าให้มันตั้งตัวได้มันมีของเทพเยอะแยะไปหมด เร่งสังหารโดยด่วนภารกิจครั้งนี้ล้มเหลวไม่ได้.."

เสียงของหัวหน้ากองทหารระดับแม่ทัพ สั่งการอยู่นอกวงในมือของเขามีธงหลากสี สะบัดไปมาเหมือนส่งคำสั่งใช้ยุทธวิธีการรบ

"บ้าเอ๊ย..เล่นไม่ให้ตั้งตัวเลยนะ..ไอ้พวกนรก..กรอด!! "

กริชเพชรสบถขึ้นมาอย่างเดือดดาล หนังหัวของเขาชาหนึบไปหมด ความกลัวตายเกาะกุมหัวใจเมื่อเจอสถานการณ์เช่นนี้ หลายครั้งที่เขาคิดจะหลบเข้าไปอยู่ในกล่องนิลกาฬ

แต่เมื่อเห็นองค์หญิงเจ้าเฟิงถูกกลุ้มรุมทำร้าย อย่างโหดอำมหิต ไร้ความปรานีทำให้เขาตัดใจไม่ได้ ที่จะทิ้งนางเอาตัวรอด

สุดท้ายกริชเพชรก็โดนฟาดด้วยไม้เท้าขนาดยักษ์ของเหล่าทหาร อัดพลังตีจนตัวเขากระเด็นฟาดลงพื้นเสียงดังสนั่น แทบลุกไม่ขึ้น ทหารที่อยู่ใกล้ที่สุด ต่างกรูเข้าหาแบบบ้าคลั่งใช้มีดดาบขนนกที่คุ้นตากริชเพชร หมายจะฟันเขาให้คอขาดในดาบเดียว

คลึดๆ ๆ!!

"ตุบๆ ๆ ๆ ..เปรี้ยง!! .. เปรี้ยง!! เปรี้ยง!!

เสียงแผ่นดินแยกแตกระเบิดออกมาจากภูเขาดังกัมปนาท เพราะโดนพลังลูกไฟระเบิดใส่ พร้อมปรากฏตัวของงูหัวแดงขนาดยักษ์ เลื้อยไถลไปใต้โคนต้นไม้

ก่อนที่จะพ่นไฟออกต้านทานกำลังทหารที่กลุ้มรุมหมายฆ่ากริชเพชร ความยาวของงูแดงหนึ่งพันฟุตเป็นอย่างต่ำ และที่สำคัญปากของมันคาบแก้วสีแดงอำพันตวัดหัวไปมา พ่นเปลวไฟอันร้อนแรง สยบเหล่าทหารที่กลุ้มรุมโจมตีกริชเพชรแบบกระหายเลือด ต้องหยุดชะงักลงกลางคันเพราะตกใจ

พรึบบบ!!

"โอ๊ยยย..!! อ๊าสสสส~!! "

บางคนใจเด็ดเดี่ยวทะลวงเข้าหากริชเพชรไม่กลัวตาย ร่างกายของมันก็ถูกเผาไหม้เป็นอสูรปรุงสุกในพริบตา เหล่าทหารที่เห็นแตกฮือออกไปคนละทิศละทางควบคุมสติไม่อยู่

ตั้งแต่ต้นจนจบฟังดูเหมือนยืดยาวที่จริงเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียวไม่ถึงสิบอึดใจ

"แม่เอ๋ย..กรอด!! "

กริชเพชรกัดฟันกรอดในชั่วขณะที่เหล่าทหารหยุดการโจมตี เขาร่ายคาถาเรียกอาวุธออกมาทันที

"ง้าวอัสนีคว่ำโลก"

สิ้นเสียงของชายหนุ่มง้าวใหญ่ในมือเขาก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับทะยานออกไปแตกกระจายเต็มทั่วท้องฟ้านับหมื่นเล่ม

"ฆ่าแม่มันเลย!! "

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยงๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!

"อ๊ากๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!! "

โครมๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!

เสียง้าวแหวกอากาศพุ่งเข้าหาทหารอสูรทันที เสียงระเบิดของแรงปะทะ ทะลุเกราะเหล่าทหารถี่ยิบฟังดูสยดสยอง ง้าวทุกเล่มปักเข้าหน้าอกของกองทัพอสูรทุกคน ทำลายแม้ภูตอสูรประจำตัวและวิญญาณอาวุธ ของพวกมันจนหมดสิ้นลงในคราวเดียว

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยงๆ ๆ ๆ!

"อ๊ากกกกกกก~"

เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่ว ก่อนพวกเหล่าทหารจะตกตายไปแบบไม่รู้สึกตัว กริชเพชรทำลายกองทัพทหารอสูรลึกลับชุดดำ ด้วยคาถาบทเดียวส่งพวกมันดับสูญไปสิ้น

คาถาอาวุธประจำกายของกริชเพชรโคตรเทพสุดๆ เพราะกายคนครึ่งอสูรระดับห้าของเขามันจึงก่อกำเนิดเป็นง้าวถึงหมื่นเล่ม เขาเรียกง้าวอาวุธประจำตัวกลับคืนมา

โครม!!

"อ้ารรรซ์!!! "

องค์หญิงเจ้าเฟิงตกลงมาจากฟ้าแน่นิ่งสลบไป เพราะนางถูกโจมตีอย่างหนักเช่นกัน การกระทำของทหารเหล่านี้มันหมายฆ่าคนปิดปากโดยสิ้นเชิง จึงลงมืออย่างไร้ความปรานีต่อองค์หญิง

กริชเพชรทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้น เรี่ยวแรงทั้งหมดของเขา ได้ใช้ไปหมดสิ้นกับคาถาเรียกอาวุธประจำกาย

คลืดๆ ๆ!!

งูตัวแดงคาบลูกแก้วม้วนตัวกลับคืนมาตวัดหางรัดกริชเพชรวางไว้บนหัว ก่อนที่จะไปม้วนหางอีกครั้งอุ้มองค์หญิงเจ้าเฟิงเลื้อยหายเข้าไปในป่า

ทิ้งซากศพกองทัพทหารพันนายตายอย่างอเนจอนาถ ในกลางเขตแดนระหว่างเมืองอสูรวารีน้ำจืดและ เขตแดนอิทธิพลของตระกูลหลง

ด้วยอาการบาดเจ็บอย่างรุนแรงของกริชเพชร

ทำให้เขาสลบนอนอยู่บนหัวของงูแดง ขณะวิ่งผ่านป่าไปสุดท้ายงูยักษ์สีแดง

ก็มุดหายเข้าไปในถ้ำที่ห่างจากสมรภูมิรบ เข้าไปในเขตแดนอสูรวารีน้ำจืด เสียเวลาเดินทางเกือบครึ่งก้านธูปไหม้

งูแดงวางชายหญิงทั้งสองลงบนพื้นศิลา ก่อนจะกลายร่างเป็นผู้หญิงสวมชุดแดง คาดหน้าด้วยผ้าสีดำเจาะรูเห็นแต่ในตาและริมฝีปาก

จับองค์ชายสิบสี่ขึ้นนั่งแล้วถ่ายทอดพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ให้เขา ไม่ถึงสามอึดใจกริชเพชรก็ฟื้นขึ้นมาจากอาการสลบ

เมื่อชายหนุ่มรู้สึกตัวว่าถูกรักษาเขาจึงเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของตัวเอง รักษากาย ไม่นานนะกริชเพชรเร้าพลังรักษาตัว เขาก็เข้าสู่สภาพปกติถึงสี่ส่วน เพราะพื้นฐานกายอสูรของชายหนุ่มเข้มแข็ง มากกว่าเดิมเขารีบผุดลุกขึ้นตรงไปหาองค์หญิงเจ้าเฟิง แล้วถ่ายทอดพลังรักษานางจนนางฟื้นคืนสติกลับมา

โดยที่หญิงสาวชุดแดงนั่งดูเงียบๆ อยู่บนโขดหิน ตาของนางจับจ้องการกระทำของกริชเพชรตลอดเวลา ถ้าสังเกตในแววตาดีๆ จะพบถึงความสับสนในนั้นอย่างมากเหลือ

สุดท้ายองค์หญิงเจ้าเฟิงก็ฟื้นคืนสติได้รับการรักษาอาการบาดเจ็บถึงสองส่วน เม็ดเหงื่อไหลออกตามใบหน้าของกริชเพชร ขณะที่เขาลืมตาขึ้นหันกลับไปมองผู้หญิงชุดแดง

"ขอบคุณแม่นางอย่างยิ่ง..ที่ยื่นมือช่วยเหลือพวกเรา.."เสียงของกริชเพชรพูดขึ้นเบาๆ พร้อมกับยกมือคารวะ

"ข้าองค์หญิงเจ้าเฟิงก็ขอบคุณจอมยุทธหญิงเช่นกัน ถ้าไม่ได้ท่านยื่นมือเข้ามาช่วยพวกเราคงลำบากกว่านี้แน่.."

เสียงของนางกล่าวขึ้นยกมือคารวะหญิงสาวชุดแดง นางลุกขึ้นยืนขึ้นหาได้คารวะตอบไม่นางเดินช้าๆ มาที่ตรงหน้ากริชเพชร

"องค์ชายสิบสี่ไม่ต้องมาขอบคุณข้าหรอก..ที่ข้ายื่นมือออกช่วยเจ้า เพราะข้าไม่ต้องการให้เจ้าตายในน้ำมือผู้อื่น ความแค้นของข้ากับเจ้ามันใหญ่หลวงนัก สักวันข้าจะต้องทำให้เจ้าเจ็บเป็นร้อยเท่า"

ป้าบ!!

"โอ้ย!!? "

"..."

นางกล่าวจบก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงโดดเตะกริชเพชรทันที ด้วยสัญชาตญาณชายหนุ่มยกมือกั้นพลังที่โจมตี แต่ที่นางใช้เท้าเตะเขาไม่มีพลังบอลดวงจิตประสมมาด้วย

มันจึงเป็นพลังกายอสูรล้วนๆ แต่ก็สร้างความปวดร้าวที่ต้นแขนชายหนุ่ม จนกริชเพชรต้องเซไปด้านข้างหนึ่งก้าวอย่างยั้งตัวไม่อยู่ การกระทำของหญิงสาว ทำให้องค์หญิงเจ้าเฟิงและกริชเพชรอ้าปากค้าง ทำตัวไม่ถูก

"แม่นางเจ้าทำอะไรนี่..?!! "

เสียงขององค์หญิงเจ้าเฟิงร้องห้ามนาง ขณะจะตรงเข้าขวางกริชเพชรไว้

"องค์หญิงเจ้าเฟิงเจ้าอย่ายุ่งเรื่องของข้ากับเขาข้ามีบัญชีแค้นกับเขา วันนี้ข้าจะตบตีเขาให้สมใจเจ้าอย่ายุ่ง.."

หญิงสาวชุดแดงแค่นเสียงบีบบี้จนฟังสำเนียงไม่ออก แต่มันก็รู้สึกคุ้นหูองค์หญิงเจ้าเฟิงและกริชเพชรเหมือนกัน

ตุบๆ ๆ ๆ!!

"โอ๊ยๆ ๆ ..แม่นางเป็นบ้าอะไร..เนี้ยยย!! "

กริชเพชรปิดป้องร้องอย่างจนปัญญา เพราะการกระทำที่ไร้เหตุผล ของหญิงสาวชุดแดงที่ช่วยชีวิตเขาไว้

เสียงดังตุบตับหนักขึ้นเรื่อยๆ หญิงสาวกระโดดถีบ กระโดดเตะต่อยกริชเพชรเป็นภาระวัน แม้ไม่มีพลังบอลอสูรแก่นแท้ แต่ก็สร้างความเจ็บปวดให้กล้ามเนื้อของเขา

ตุบๆ ๆ ๆ!! ตับๆ ๆ ๆ!!

"โอ้ยๆ ๆ!! ..แม่นางเจ้าเป็นใคร..ข้าไปทำอะไรเจ้า..ทำไม? ถึงโกรธแค้นข้าเยี่ยงนี้ เจ้าช่วยข้ามาเพื่อการนี้รึ.."

เสียงของกริชเพชรถามขณะนึกโมโหขึ้นในใจเพราะหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าไร้เหตุผล บอกจะตีก็ตีบอกจะตบก็ตบ ชนิดเล่นเอาเขายกมือปัดป้องแทบไม่ทัน

ผลั๊วๆ ๆ!!

"หยุดก่อนแม่นางคุยกันดีๆ ..เจ้าตีข้าด้วยเรื่องอันใดข้าทำอะไรผิดใจกับเจ้า ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าขอโทษเจ้าก็ได้.."

เสียงของกริชเพชรดังขึ้นแต่ยิ่งเขาพูดนางยิ่งเพิ่มกำลังกายอสูรขึ้นเต็มร้อย กระโดดอัดเขาอย่างบ้าคลั่ง ผมของนางพริ้วไสวยุ่งเหยิงไปหมดสุดท้าย นางกางเล็บออกข่วนหน้าอกชายหนุ่มจนเลือดออกซิบๆ

แคร๊ววว!!

"โอ้ยยยส์..เป็นอะไรกันนักกันหนาเนี่ย? .."

กริชเพชรร้องขึ้นด้วยความบันดาลโทสะเขายกมือตบหน้าหญิงสาวเต็มแรง เพื่อหยุดยั้งการกระทำของนาง ใจจริงแล้วเขาคาดคิดว่านางจะหลบ เพราะชายหนุ่มไม่ได้ใช้ความเร็วอะไรหวัง ให้หญิงสาวเห็นมือที่ง้างชัดๆ เท่านั้น

ผลั๊วบ!!

"อ๊าาาซ์!! "

ฝ่ามือประทับลงบนแก้มซ้ายของหญิงสาว จนเป็นรอยนิ้วที่แก้มอย่างชัดเจน อาการที่เคียดแค้นบ้าคลั่งหยุดชะงักลงทันที

หญิงสาวชุดแดงจ้องหน้าชายหนุ่มน้ำตาของนางไหลทะลักลงอาบแก้ม ก่อนที่จะหันตัวช้าๆ ทะยานจากไป ถ้ากริชเพชรได้เห็นแววตาของนาง ขณะลอยตัวออกจากถ้ำ

เขาจะต้องรู้สึกประหลาดใจโคตรๆ เพราะประกายตาของนางมันแฝงไปด้วยความปีติยินดี และฉายแววหวานฉ่ำของความรักอย่างประหลาด

"แม่นาง..เจ้าจะไปไหน..!!? "

กริชเพชรรู้สึกงงและอยากขอโทษหญิงสาวนางเป็นคนช่วยเขาจากความตาย เขากลับตบนางได้คามือ

..........................................................................................................................................................