รัตติกาลมาเยือน ไกล้กำหนดแผนการที่กำหนดใว้เมื่อตอนเย็น สายฝนยังคงโปรยปรายอ้อยอิงจากท้องฟา หญ้าที่เท้าของผมเหยียบบัดนี้ได้กลายเป็แอ่งน้ำไปเสียแล้ว น้ำขนาดตาตุ่มไหลแซะเข้ามาในลองเท้าจังเกิ้ลของผม การที่เท้าแช่น้ำหรือเปียกไปนานๆท่านผู้ชมก็น่าจะรู้กันดี ไม่ต้องถอดออกมาดูก็รู้ว่าเท้าของผมขณะนี้มันได้เปื่อยยุ่ยเป็หมูตุ๋นไปเสียแล้ว น้ำมูกไหล ผมรู้สึกปวดหัวตุ๊บๆบางครั้งก็ไอออกมาติดต่อกันเป็ระยะๆ ผมหนาวสั่นไปทั่วร่าง ขณะนี้ผมนั้งยองๆกอดปืนm16คู่กายใว้อย่างแน่น มือที่สำพัสกับกระบอกปืนรับรู้ได้ถึงความเย็นเหมือนกับอยู่ในช่องฟิส เบื้องหน้าผมปืนกลเบาm60ยังคงตั้งรอคอยการยิงอยู่อย่างนั้น ทหารทุกคนมีอาการสั่น
บางคนมีไข้เพราะตายฝนมากันทั้งวัน 21:44น. ไกล้กำหนดการดำเนินแผนเพียงอีก16นาทีเท่านั้น
ผมหันมองโดยรอบ เงียบวังเวงได้ยินเพียงแต่ เสียงซ่าจากฝน ยามค่ำคืน สภาพชายป่ามืดมิดดูพิศวงเป็อย่างมาก ความหนาวกัดแทะไปถึงกระดูก ทหารทุกคนต่างเงียบไม่มีแม้แต่เสียงที่สนทนากัน
~เริ่มได้~!!!
เสียงพูดคำสั่งของผู้กองดังขึ้น ทหารพลอาสาสมัครทั้ง2นาย ออกวิ่งตีคู่กันไปเบื้องหน้า นาทีนั้น
เืในตัวผมสูบฉีดหัวใจเต้นแรงจนมือที่จับมือสั่น การปะทะที่เป็ศึกตัดสินจะเริ่ม ณ บัดนี้แล้ว
พลอาสาวิ่งตีคูกันไปสิบเมตรแล้วก็แยก ซ้ายขวา คนละทาง ทหารกล้าทั้ง2วิ่งอย่างไม่คิดชีวิต
ทันใดนั้นเสียงกำปะนานของะุปืนจากแนวป่าก็ดัง ปัง!! ขึ้นพร้อมกับแสงไฟจากปรายปืนสว่างแว่บ ทันใดนั้นพลอาสาทั้งคู่ก็หมอบลงในทันที
ทันใดนั้นผมก็กดไกปืนกลมัจจุราชm60สาดไปที่จุดกำแนดแสงนั้น อาวุธนานาชนิดของหมวดทหารม้าที่4 ระดมยิงใส่อย่างบ้าคลั่ง หางตาผมแลไปเห็นพลทหารโซโซ ลุกนั่งในลักษณะชันเข่าพร้อมยกปืนยิงลูกะเิ40มิลเมตร แบบm79
ก๊อก!!.............ตึ๊ม!!! เสียงจรวดรบRPG ของสิบตรีเอวา ชายหนุ่มลูกครึ่งไทใหญ่กะเหรี่ยงดังขึ้นทันใดต่อจากเสียงะเิ
หวี๊ดดดดดดด!!.........ตูมมม!!! เสียงหางนำทิศของจรวรสังหารดังเหมือนกับเปรตขอส่วนบุญก่อนจะมีสีะเิดังปาสายฟ้าฟาดขึ้น
"บุก!..บุก..บุก.!!!" เสียงจ่าผู้าุโ วีรบุรุษที่เคยผ่านศึก คอมมิวนิสต์ในไทยมาแล้ว ะโออกคำสั่งให้พวกเราบุกเข้าไปสังหารพวกศตรู
พวกเราวิ่งดาราหน้ากันไปเหมือนกับมดแตกรังระยะห่างจากหมวดเราในขณะกับพลซุ่มยิงห่างกันแค่ไม่ถึง20เมตร พวกเรากราดะุเข้าไปชุดใหญ่เป็การปิดท้าย ก่อนที่ทหารทุกนายจะวิ่งไปเครียรพื้นที่
ผลจากการรบพบศพชายพม่า3ศพกับศพผู้หญิงอีก1ศพ จับพลซุ่มยิงผู้หญิงได้2คน 1ในนั้นาเ็จากการโดนยิง ทหารพม่าทั้งหมดอยู่ในชุดของทหารSSAหรือทหารไทใหญ่ แผนของทหารพม่าในครั้งนี้กะจะโยนความผิดให้ไทใหญ่ที่เป็พันมิตรกับกะเหรี่ยงอย่างเป็แน่
ผมไม่สนใจอะไรมากนัก สิ่งที่ผมสนตอนนี้คือเพื่อน เพื่อนของผม พลทหารแจ๊ค ผมวิ่งไปด้วยความดีใจปนเป็ห่วง ผมะโออกไปเหมือนคนบ้า "แจ๊ค!เราจะได้กลับกันแล้ว!~เว้ย!~" ผมวิ่งไป ในขณะที่ผมนั่งจับมือเพื่อน สีหน้าที่ดีใจของผมก็เปลี่ยนเป็ใบหน้าอึ้งตะลึง มือของแจ็คที่ผมััเย็นเจี๊ยบ ใบหน้าขาวซีด ดวงตาของเพื่อนกลับไม่สนิท ผมสตั้นอยู่เกือบครึ่งนาที ผมพยายามเขย่าร่างเพื่อนรักพร้อมกับพูดว่า "แจ๊ค! แจ๊คเพื่อน!ตื่นได้แล้ว..เราจะไปกันแล้ว......"
ไร้ประติกริยา บัดนี้เพื่อนของผมได้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ผมจับมือแจ๊คใว้แน่น น้ำตาไหลออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ของผม ผมนั้งกอดศพของเพื่อนร้องไห้เหมือนเด็กน้อยที่โดนแย่งของเล่นไปจากมือ.