บทที่ 26 เทพหนานเป็คนดีจังเลย
เจียงหนานหัวเราะเยาะเย้ยผ่านหน้าจอ
ฟังแล้วขนลุกไปหมด!
เมื่อเห็นข้อความตอบกลับของจงอิ๋งเสวี่ย ถึงแม้จะถูกจับได้ แต่ในใจก็ยังมีความอบอุ่นไหลผ่าน!
ความรู้สึกที่มีคนคิดถึงนี่ช่างดีจริง ๆ!
แต่ท่าทางซื่อ ๆ ของเสี่ยวเสวี่ยนั้นน่ารักเกินไปหน่อย!
แต่เดิมเขาคิดจะไปเล่นในกลุ่มห้องเรียนอีกรอบ
แต่กลุ่มเพื่อนถูกบังคับให้ดื่มซุปไก่พิษโดยเจียงหนานไปรอบหนึ่ง ทำให้ไม่สามารถเล่นต่อได้จริง ๆ
ขณะมองดูแต้มความคับแค้นที่อัปเดตเป็ระยะ ๆ ในรายการ เจียงหนานก็ค่อย ๆ เข้าสู่ห้วงนิทราไป
แต่ผู้อยู่อาศัยคนอื่น ๆ ไม่ได้โชคดีขนาดนั้น!
เพราะชีวิตสุนัขที่มีความสุขของวั่งไฉยังคงดำเนินต่อไป...
พอถึงเวลากลางคืน การต่อสู้อย่างดุเดือดและโหยหวนก็เกิดขึ้น!
ทำเอาคนในหมู่บ้านนอนไม่หลับยันเช้า ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่นอนสาปแช่งอยู่บนเตียง
ยังไงก็นอนไม่หลับอยู่แล้ว ผลิตตุ๊กตาเด็กบ้างซะเลยดีกว่า...
...
ในแสงอาทิตย์อันอบอุ่น อู๋เหลียงตื่นขึ้นมาอย่างใ!
ตอนนี้เขากลับมาเป็ร่างมนุษย์แล้ว แต่ใบหน้าก็บอบช้ำปางตาย!
ทั่วร่างกายไม่มีอะไรติดตัวเลยสักชิ้น!
ตัวคนเดียว มือเปล่าทั้งสองข้าง!
คงเป็แบบนี้แหละ!
พอลืมตาขึ้นมา อู๋เหลียงก็ถูกแฟลชจากกล้องทำให้ตาพร่า
ตอนนี้มีคนมุงดูอยู่ที่ปากซอยเต็มไปหมด
“โอ้โห~ วัยรุ่นสมัยนี้ช่างกล้าหาญจริง ๆ เลยนะ!”
“หนุ่มคนนี้ของดีไม่เบาเลย!”
คุณป้าคนหนึ่งส่งเสียง “ฮึ่ม~ เฮ้อ เฮ้อ!”
“ไม่ใช่ถูกใครแก้ผ้าหรอกใช่ไหม? อื้ม อื้ม อื้ม!”
สายตาของพวกป้า ๆ ดูเหมือนเสือป่าไม่มีผิด!
สาวน้อยอายจนต้องปิดตา แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะแอบมองผ่านร่องนิ้ว
สมองของอู๋เหลียงเหมือนถูกเขย่า...
ก่อนจะค่อย ๆ นึกถึงเื่เมื่อวานนี้ขึ้นมาได้!
เขารีบมองหาไปรอบ ๆ แต่ปรากฏว่าหัวโล้นเฉียงกับชายหน้าแผลเป็วิ่งหนีไปจนไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว!
“ให้ตายสิ!”
ตอนนี้เขาไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าติดตัวเลยสักชิ้น!
อู๋เหลียงทนสายตาจากพวกลุงป้าน้าอาและสาว ๆ ไม่ไหวจริง ๆ!
เขาอยากจะหาที่ไหนสักที่แล้วมุดหายไปให้พ้น ๆ!
จู่ ๆ เขาก็สังเกตเห็นว่ามีกางเกงในตัวหนึ่งวางอยู่บนอกของเขา!
“นี่… เทพหนาน ทิ้งไว้ให้ฉันหรือเปล่านะ?”
“ตอบแทนความชั่วด้วยความดี! เขาเป็คนดีจริง ๆ เลย!”
ใจของอู๋เหลียงเกิดความซาบซึ้งใจขึ้นมาเล็กน้อย!
หัวโล้นเฉียงกับชายหน้าแผลเป็วิ่งหนีไปแล้ว...
ตัวเขาไม่เหลืออะไรติดตัวเลยสักชิ้น สุดท้ายก็ยังเป็เทพหนานที่ทิ้งกางเกงในไว้ให้เขา!
ถึงแม้ว่า...
กางเกงในตัวนี้จะเป็ลายปิกาจูสามเหลี่ยมก็เถอะ!
แต่อย่างน้อยมันก็เป็กางเกงในอยู่ดีนี่นา!
อู๋เหลียงสวมกางเกงในตัวนี้ด้วยใจที่เปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้ง!
เอ๋?
มันก็สบายอยู่นะ!
นั่นคือความรู้สึกที่ ‘สี่เหลี่ยม’ ไม่เคยให้เขามาก่อน!
วันนี้แหละ!
อู๋เหลียงจะเปลี่ยนจากพวก ‘สี่เหลี่ยม’ กลายเป็พวก ‘สามเหลี่ยม’!
ฝูงชนที่มุงดูมองไปที่อู๋เหลียงด้วยสายตาที่ใอย่างฉับพลัน!
ก่อนจะรีบเปิดทางให้เขาเดินผ่านไป…
แฟลชมือถือกดถ่ายรัวสิบรูปติด ๆ กัน ตรอกแคบ ๆ กลายเป็ถนนที่เต็มไปด้วยแสงดาว
อู๋เหลียงเดินออกจากตรอกอย่างองอาจผึ่งผาย!
นึกถึงการต่อสู้เมื่อวานนี้ อู๋เหลียงก็ทำสีหน้าเคร่งเครียด!
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเจียงหนานที่ถูกเรียกว่าขยะจะแข็งแกร่งขนาดนี้!
ทักษะควงหอกนั่น! ศิลปะการต่อสู้ด้วยมือเปล่า! แล้วก็การปาก้อนอิฐ!
พอนึกถึง อู๋เหลียงก็รู้สึกว่าเืในกายกำลังพลุ่งพล่าน!
จริง ๆ แล้ว การโอ้อวดที่เท่ที่สุดก็คือการทำตัวต่ำต้อยนี่แหละ!
ตอนนี้สิ่งที่เขาอยากทำที่สุดก็คือไปหาเจียงหนาน!
...
เช้าวันนี้ เจียงหนานมาถึงห้องเรียนแต่เช้า
ห้องเรียนเงียบสงัดเหมือนเคย เมื่อคืนนี้ คำพูดพิษร้ายของเขาทำให้ทุกคนอึดอัด
จนกระทั่งเจียงหนานเข้ามาในห้องเรียน รายการแต้มความคับแค้นจึงเริ่มอัปเดต...
หลี่เซียงยังคงลืมไม่ลงกับะเิคู่นั้น ส่วนหลี่มู่เหยียน? อกหัก...
อืม...
ระหว่างนั้น หลิวอู่เฉวียนที่นอนคว่ำหน้าเล่นมือถืออยู่ ไม่รู้ว่าเห็นอะไรเขาถึงได้หัวเราะออกมา
ไม่นาน มือถือของเจียงหนานก็สั่นครืด
เมื่อเปิดดู ก็เห็นว่าหลิวอู่เฉวียนแชร์โพสต์เวยป๋อไปยังกลุ่มชั้นเรียน
“นี่อู๋เหลียงจากห้องสองไม่ใช่เหรอ? ฮ่า ๆ ๆ!”
“ฉันขำจนตัวงอเลย! นี่มันเปิดตัวต่อหน้าสาธารณะชัด ๆ”
“ลายปิกาจูด้วย อะไรจะน่ารักขนาดนั้น? ฮ่า ๆ ๆ!”
“รูปร่างของอู๋เหลียงสุดยอดไปเลย! ให้ตายสิ! กล้ามเนื้อพวกนี้จริงจังเกินไปแล้ว ฉันรักเขาซะแล้ว…”
“เธอรักเขา? แต่เขาไม่ได้รักเธอนะ! ฮ่า ๆ ๆ!”
เจียงหนานคลิกเข้าไปด้วยความสงสัย แต่กลับเห็นฉากที่ทำลายสายตา!
ชื่อโพสต์:
‘ช็อก! ชายกล้ามโตประหลาดปรากฏตัวที่ตลาดนัดเช้า! นี่คือความบิดเบี้ยวของมนุษยชาติหรือการสูญเสียศีลธรรมกันแน่!’
้า อู๋เหลียงก้าวเดินอย่างเปิดเผยบนถนนโดยสวมแค่กางเกงในเพียงตัวเดียว! เรียกได้ว่าเดินอย่างองอาจผึ่งผาย! ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าครุ่นคิด...
ส่วนคอมเมนต์ด้านล่างก็ะเิเช่นกัน
[ผมนับถือความกล้าของพี่ชายคนนี้! ปิกาจูสุดยอด!]
[เช้านี้เห็นเขาตอนกินอาหารเช้าที่แผงข้างทาง ขอโทษที่สาดเต้าหู้ใส่นะ! จ่ายค่าอาหารเช้าให้ผมด้วย!]
ชมรมชายฟันดาบ: [พี่ชาย ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวใหญ่ของพวกเรา!]
เทพหนาน: [กางเกงในที่ตลาดกลางคืนเจียงเฉิงถูกจริง ๆ เลย สิบหยวนได้สองตัว แบบเดียวกันก็มีนะ!]
...
เจียงหนานออกจากเวยป๋อด้วยมือที่สั่นเทาและใช้มันปิดหน้าเอาไว้!
เมื่อคืนนี้ ฉันหยิบกางเกงในให้เขาจริง ๆ...
ไม่คิดเลยจริง ๆ!
มันช็อกโลกขนาดนี้เชียว!
อู๋เหลียงใส่มันจริง ๆ ด้วย...
ดังนั้น เขาเลยจัดการโฆษณาเล็กน้อย อืม! ครั้งนี้ไม่ขาดทุนแน่นอน...
ในคาบเรียน อาจารย์เคาะกระดานดำเรียกความสนใจของนักเรียนในห้อง “ใกล้ถึงการสอบปลายภาคแล้ว!”
“ในฐานะสมาชิกของชั้นเรียนหลิงอู่ การทดสอบจริงจะไปที่ถ้ำิญญาทะเลสาบเทียนฉือทีู่เาฉางไป๋!”
“หวังว่าทุกคนจะแบ่งกลุ่มล่วงหน้า และเตรียมตัวให้พร้อม!”
“หินิญญาที่ได้จากถ้ำิญญาจะเป็ของพวกเธอ! ถ้าได้หินิญญาที่มีทักษะิญญาแฝงอยู่ก็ยิ่งดี!”
“สิบอันดับแรกของระดับชั้นจะได้รับรางวัลเป็หินิญญาที่มีทักษะิญญา และเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ครั้งนี้เวลาในการเข้าถ้ำิญญาจะเพิ่มจากเจ็ดวันเป็ครึ่งเดือน พวกเธอจงเตรียมใจไว้ให้ดี!”
“การจัดทีมไม่จำกัดเฉพาะสมาชิกในห้องเรียน สมาชิกทีมที่ดีที่สุดคือ หนึ่งโล่ หนึ่งสายเวท หนึ่งระยะประชิด และหนึ่งควบคุมภาคสนาม!”
ทันใดนั้น เสียงถกเถียงในห้องเรียนก็ดังขึ้น
“โอ้โห! ถ้ำิญญาทะเลสาบเทียนฉือทีู่เาฉางไป๋ สถานที่ที่ทำให้คนทั้งรักทั้งเกลียด!”
“โรงเรียนของพวกเราไม่ได้เื่เลย โรงเรียนหลิงอู่ซ่งเจียงเริ่มโหมดทีมขนาดเล็กั้แ่มัธยมปลายปีหนึ่งแล้ว พวกเราอยู่แบบอิสระกันเกินไป!”
“อย่าพูดเื่นั้นเลย คิดเื่จัดทีมก่อนเถอะ!”
“เฮ้อ… ฉันคงอยู่กับสมาชิกทีมเก่าเมื่อปีที่แล้ว เราเข้าขากันได้ดีมาก!”
เจียงหนานฟังอย่างเงียบ ๆ แต่กำลังคิดถึงเื่พลังิญญา
ในถ้ำิญญา สัตว์อสูริญญาระดับต่ำมีทักษะิญญาน้อยมาก!
ถึงแม้จะมี แต่ก็ยากมากที่จะเจอทักษะที่ตรงกับคุณสมบัติของตัวเอง!
ผู้ปลุกพลังิญญาสามารถดูดซับทักษะิญญาที่ตรงกับคุณสมบัติของพลังวิเศษของตนเองเท่านั้น
ทุกครั้งที่เลื่อนขั้น ก็จะสามารถดูดซับทักษะิญญาได้หนึ่งชนิด
เช่น เจียงหนานที่อยู่ขั้นเหล็กนิล
สามารถดูดซับทักษะิญญาได้เพียงหนึ่งชนิด และจำเป็ต้องเป็แบบที่มีคุณสมบัติเกี่ยวกับสายมิติเท่านั้น!
แม้ว่าประเทศจีนจะมีพื้นที่กว้างใหญ่และทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ มีถ้ำิญญานับไม่ถ้วน
แต่สัตว์อสูริญญาที่เกี่ยวข้องกับสายมิตินั้นมีน้อยมาก และยังถูกควบคุมอย่างเข้มงวดโดยสมาคมอีกด้วย!
ถึงแม้จะเป็เจียงหนาน ก็ไม่สามารถหามาได้
สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือการเคลื่อนย้ายฉับพลัน ซึ่งเป็ความสามารถที่ติดตัวมาแต่กำเนิด
ยังมีอัจฉริยะที่สามารถเข้าใจและใช้ทักษะิญญาได้ด้วยตนเอง
แต่เจียงหนานไม่สามารถทำได้...
อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ต้องกังวล เพราะเพื่อนร่วมชั้นที่ดูดซับทักษะิญญามาก่อนนั้นมีน้อยมาก
ในที่สุดแล้ว โรงเรียนมัธยมเจียงเฉิงก็ไม่ใช่โรงเรียนที่ฝึกผู้ปลุกพลังิญญาอย่างจริงจังอยู่แล้ว
เจียงหนานไม่รู้เลยว่า รางวัลสำหรับสิบอันดับแรกของปีการศึกษานี้ที่เป็หินิญญาซึ่งมีทักษะิญญาอยู่ด้วยนั้น จะเป็ทักษะิญญาที่มีคุณสมบัติเกี่ยวกับสายมิติของเขาหรือไม่!
198
