ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ฝูงหมาป่าที่ค่อยๆเดินเป็นวงกลมเพื่อให้เหยื่อของพวกมันรู้สึกสับสน รีออนไม่รอช้าเขาใช้วิชาหากินเดิมจากตอนที่ 1‘อู อู่ ลา ล่า มะลองกองแก็ง ส้มหยุด!!’ เขาท่องคาถาภายในจิตใจ แต่ตอนนี้ไม่ใช่หมาป่าที่หยุด กลับเป็นเขาที่ขาแข็ง จนหมาป่าตัวหนึ่งที่เห็นโอกาสทอง จึงกระโจนมาจากทางด้านหลังของรีออน ด้วยความตกใจที่ได้ยินเหมือนเสียงลมที่ ‘พรึบ’ มาจากทางด้านหลัง เขาหันไปอย่างรวดเร็ว “โอ๊ย!!” เขาร้องออกมา แต่มันไม่ใช่เสียงร้องจากความเจ็บปวดจากหมาป่า แต่มันเป็นเสียงร้องของเขาที่หันเร็วจนเกินไป เขาสะดุ้งจนสะดุดกับขาของตัวเอง และมันทำให้เขารอดจากคมเขี้ยวของหมาป่าตัวนั้นนิดเดียวอย่างเฉียดฉิว “คาถาหากินยังได้ผลเสมอ ฮ่าๆ” รีออนพูดออกมาในท่ามกลางความตรึงเครียดนี้ ในขณะที่เขาล้มลงไป พวกหมาป่ามีหรือจะยอมแพ้ พวกมันต่างก็กระโจนเข้ามาใส่รีออนจากทุกทิศทาง เหตุการณ์ในปัจจุบันดูเหมือนจะสิ้นหวังแล้วสำหรับรีออน แต่มันไม่เป็นไปอย่างที่หลายๆคนคาดคิดไว้ รีออนยกมือท่าทางเหมือนกับทำท่าทางปัดไล่ ในขณะที่ตัวยังนอนหงายอยู่บนพื้นดิน เขาปัดมือไปรอบๆ พร้อมกับหลับตาให้กับโชคชะตาที่กำลังมาถึง “เอ๋ง!!”เสียงนั้นมันดังออกมาในเวลาใกล้ๆเคียงกัน หมาป่าแต่ละตัว กระดอนกระเด็นไปคนละทิศละทาง สภาพของแต่ละตัว ไม่เลือดกลบปาก ก็มีรอยหัวแตก ก้าม ขากรรไกรที่ปากแตกไปหมด รีออนที่หมดหวังจากวิกฤตตรงหน้าก็ค่อยลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ “หึ ห๊ะ เกิดอะไรขึ้น...เรายังรอดมาได้ยังไง”รีออนรีบลุกขึ้นมาเช็คตัวของเขาเอง จับแขนซ้ายทีขวาที ดูช่วงอก หันหลังไปมองแต่ก็ไม่พบเลยแม้แต่รอยคมเขี้ยว แต่เขาก็หันมาสังเกตดูดีๆ มือของเขามีแต่เลือด“เลือด!!! อลิส ผมบาดเจ็บ ตรวจเช็คให้ที” เขารีบร้อนจนพลิกมือไปมา ในขณะที่เลือดไหลเป็นทาง แต่เขาไม่ได้รู้สึกเลยถึงความรู้สึกเจ็บปวด“ด็อกเตอร์คะ..ตรวจไม่พบอาการบาดเจ็บค่ะ” อลิสกล่าวออกมาหลังจากวิเคราะห์เสร็จสิ้น“เป็นไปได้ยังไงกัน ...เธอแน่ใจนะว่าระบบไม่ได้รวน....แล้วหมาป่าพวกนั้นล่ะ”รีออนพูดออกมาแล้วก็มองออกไปรอบๆ ก็พบกับหมาป่าที่นอนสั่นๆ เสียงหอบหายใจอย่างรวยริน แล้วด้วยความตกใจ เขารีบวิ่งเข้าไปดูอาการของหมาป่าตัวหนึ่ง จะได้จำลองสาเหตุการตายของหมาป่าพวกนี้ แต่ทันทีที่เขาก้าวขาเริ่มวิ่งไปเพียงก้าวเดียว ตัวของรีออนกับพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และเขาก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัวใดๆ หน้าของเขาพุ่งชนกับต้นไม้ขนาด 10 คนโอบที่อยู่แถวๆนั้น มันไม่มีเสียงใดๆเกิดขึ้นมาจากตัวเขาเลย มีแต่เสียงของอลิสที่กล่าวรายงาน“ตรวจพบอาการบาดเจ็บ คาดการณ์ว่าเกิดจากพุ่งตัวด้วยความเร็วที่สูง จนหน้าของด็อกเตอร์กระทบกับต้นไม้ขนาดใหญ่ ส่งผลทำให้มีเลือดกำเดาออกทางจมูกค่ะ” อลิส สาธยายออกมาเป็นฉากๆ“ - -* ” และนี่คือคำพูดของรีออนในตอนนี้“ปั๊กๆๆ ....โครม!!!!!” จากนั้นมันก็เป็นเสียงของต้นไม้ขนาด 10 คนโอบค่อยๆแตกออกเป็นรูปใยแมงมุม โดยที่จุดศูนย์กลางมาจากจมูกของรีออน และแล้วมันก็ล้มลงจนเสียงดังไปทั่วป่า“โฮ๊กๆ โฮ๊ก บู๊บบบบ”มันเป็นเสียงของสัตว์ร้ายที่ได้ยินเสียงก้องกังวานนี้ และแต่ละตัวก็กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้อย่างชัดเจนถ้าฟังจากเสียง จะรอช้าอยู่ทำไม รีออนรีบวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงของอลิสที่แจ้งเตือนอยู่ตลอดว่า“ตรวจพบอาการบาดเจ็บ ..............”“ตรวจพบอาการบาดเจ็บ ..............”“ตรวจพบอาการบาดเจ็บ ..............” จนรีออนเริ่มที่จะทนเสียงแจ้งเตือนนี้ไม่ไหว จนต้องเอ่ยออกมาในขณะที่วิ่งหนีไปด้วย“ไม่ต้องพูด!!!!”“ตรวจพบอาการบาดเจ็บ ..............”“ตรวจพบอาการบาดเจ็บ ..............”“ - -* ” แล้วเหตุการณ์มันก็วนลูปอย่างนี้ไปจนถึงตอนเช้า ตลอดเส้นทางที่ตัวเขาจากมา มีแต่ต้นไม้ที่ล้มลงเป็นแนวยาวบ้างตามทางก็มีอสูรบางชนิดนอนตายอยู่ ในตอนนี้รีออนกำลังนอนหมดแรงอยู่ที่ชายทุ่งหญ้าที่กว้างไปจนสุดลูกหูลูกตา“เหนื่อยเว้ย!!!” เมื่อเขาเห็นว่ามันปลอดภัยระดับหนึ่งแล้ว ร่างกายที่เหนื่อยอ่อนก็เขาสู่หมวดพักผ่อนอัตโนมัติ ลมเย็นๆ บรรยากาศของยามเช้าที่มีแสงอ่อนๆ ทำให้รีออนนอนหลับไปอย่างสบายอารมณ์ อีกทางด้านหนึ่ง .ในเวลากลางคืน“หัวหน้า หากเรายังตามตัวองค์ชายรีออนไปอย่างนี้ ข้าว่าเราจะไม่มีชีวิตรอดกลับไป ข้าว่าเราควรที่จะถอยก่อน” นักฆ่าคนหนึ่งกล่าวออกมา“นั่นซินะ แต่สัตว์อสูรมันต้องมีขนาดที่ใหญ่โตเป็นอย่างมาก ขนาดต้นไม้ใหญ่ยังล้มลงตามแนวทางที่มันเดินไป” หัวหน้ากล่าวออกมา“ใช่ๆ ขืนเราตามไปอย่างนี้ มีโอกาสที่จะพบเจอมันได้สูงมาก” นักฆ่าอีกคนที่กำลังตรวจดูสถานที่เกิดเหตุ“ยังไงก็ตาม เราจะกลับเมืองไปมือเปล่าไม่ได้ อย่างน้อยก็เอาพวกอสูรนี้ไปด้วย ขนกันเอาเท่าที่พอจะขนไปไหว เลือกตัวที่มีค่ามากที่สุดก่อน” หัวหน้ากล่าว“ขอรับ” เหล่านักฆ่าทั้งหน่วยกล่าวขึ้นมาก่อนจะช่วยกันจัดการซากศพของเหล่าอสูร ‘หวังว่า องค์ชายรีออนจะไม่รอด เราคงต้องแต่งเรื่องราวดูสักหน่อย ใส่ไข่ให้พวกชาวบ้านหน้าโง่นั้นเชื่อ แล้วมันก็จะเป็นคนป่าวประกาศเอง น่าจะมีคนเชื่ออยู่บ้าง’หัวหน้านักฆ่าคิด ถ้าเป็นตัวเขาที่อยู่ในสถานการณ์ที่ต้องพบเจอกับสัตว์อสูรขนาดมหึมาอย่างนี้ มันก็เป็นเรื่องยากแล้วที่จะรอด และเขาก็ภาวนาให้เจ้าชายรีออนต้องเป็นอย่างนั้น เพื่อไม่ให้มีปัญหาในภายหลัง“พวกเรากลับ เราไม่รู้ว่าสัตว์อสูรตัวนั้นจะกลับมาอีกหรือไม่ ดังนั้นรีบออกไปก่อนที่มันจะกลับมาดีกว่า” เวลาในปัจจุบัน ทางด้านของรีออน“สบายจริงๆเลย บรรยากาศอย่างนี้แหละ ทำให้ร่างกายได้พักผ่อนดีที่สุด” รีออนบ่นๆออกมา ถ้าให้เทียบกับโลกเก่าแล้ว แม้แต่จะนอนยังต้องนอนในห้องที่มีเครื่องฟอกอากาศเท่านั้น ไม่อย่างนั้นบางคนอาจจะเกิดอาการที่เรียกว่า ‘ไหลตาย’“จริงซิอลิส มันเกิดอะไรขึ้นกับตัวฉันกันล่ะ เธอสามารถวิเคราะห์ได้มั้ย” เขาเอยถามต่อกับอลิส“จากการวิเคราะห์ที่เป็นวิทยาศาสตร์สุดๆก็คือ คาถาที่ท่านได้ใช้ไปมันได้ผลค่ะ” อลิสกล่าวออกมา“ - -* ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 9

นิยายแนะนำ

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 9

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้