หลิวจางิ่และฉู่เฟยหรงเดินจูงมือกันมาอย่างอารมณ์ดี มาถึงทางแยกก่อนที่จะเลี้ยวไปยังบ้านของพวกเขา ก็พบเข้ากับคนคู่หนึ่ง
“พวกเ้าหยุดก่อน มีอะไรอยู่ในตะกร้า” จูหม่านชิง ป้าสะใภ้ของหลิวจางิ่พูดพร้อมกับกางมือขวางหน้าสองแม่ลูกไว้
“ท่านป้าช่วยหลีกทางให้ข้าด้วย” หลิวจางิ่พูดช้าๆ
“ในตะกร้าของเ้ามีอะไรอยู่ในนั้น เอาออกมาให้ข้าดูซะดีๆ” ป้าสะใภ้ยังคงพูดต่อ
“ท่านแม่ จะไปพูดดีกับมันทำไม” หลิวซื่อหนี่ ลูกสาวคนรองของป้าสะใภ้พูดขึ้น พลางทำท่าจะเข้าไปแย่งตะกร้าจากมือหลิวจางิ่
หลิวจางิ่เห็นไม้ยาววางอยู่ข้างทาง จึงวางตะกร้าลงแล้วเดินไปหยิบไม้ท่อนนั้นขึ้นมา ขณะที่หลิวซื่อหนี่กำลังจะเข้ามาหยิบเอาตะกร้าไป ทันใดนั้นหลิวจางิ่จึงฟาดไม้ลงไป
“กรี๊ดดดดด” หลิวซื่อหนี่ร้องด้วยความเ็ป
“แก นี่แกทำอะไร แกคิดจะฆ่าคนแล้วหรือ” ป้าสะใภ้ร้องเอะอะโวยวาย หวังจะให้ชาวบ้านออกมาดูเหตุการณ์
เพราะเวลานี้ใกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว คนส่วนใหญ่จึงอยู่บ้านทำอาหารเตรียมมื้อเย็น เมื่อได้ยินเสียงเอะอะจึงพากันออกมาดู เมื่อป้าสะใภ้เห็นชาวบ้านเดินออกมาจึงร้องไห้แล้วพูดต่อว่าหลิวจางิ่
“แค่ของกินเล็กน้อย เ้าถึงกับทำร้ายพี่สาวของเ้าจนาเ็เช่นนี้ ข้าที่เป็ป้าสะใภ้เลี้ยงดูเ้ามา เ้าไม่นึกถึงบุญคุณส่วนนี้เลยหรือ” ป้าสะใภ้ยังร้องไห้ไม่หยุด “แล้วดูที่เ้าทำ ดูที่มือของพี่สาวเ้าสิ หากกระดูกหักจนพิการ มือใช้การไม่ได้ แล้วนางจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร ข้าจะหาเงินจากที่ใดมารักษานางได้”
หลิวจางิ่ยืนมองป้าสะใภ้และลูกพี่ลูกน้องของนางร้องไห้อยู่อย่างนั้น จนกระทั่งมีชาวบ้านคนหนึ่งพูดขึ้น
“จางิ่ เหตุใดเ้าจึงทำรุนแรงเช่นนี้ ถึงอย่างไรพวกนางก็เป็ญาติผู้าุโของเ้า”
ชาวบ้านเริ่มมองมาที่หลิวจางิ่อย่างไม่ค่อยพอใจ เมื่อเห็นสถานการณ์เป็เช่นนั้น 'คิดจะแสดงละครหรือ? อยากแย่งของฉันหรือ? แล้วยังอยากได้ค่ารักษาพยาบาลอีกด้วย ได้สิได้' หลิวจางิ่คิดดังนั้นก็ค่อยๆ บีบน้ำตาออกมา น้ำตานางไหลลงข้างแก้มอย่างช้าๆ แล้วนางก็คุกเข่าลงและหันหน้าไปทางญาติทั้งสอง
“ท่านป้า ท่านพี่ ท่านอย่าบังคับข้าอีกต่อไปเลยเ้าค่ะ” หลิวจางิ่ร้องไห้เสียงดังขึ้นพร้อมกับดึงมือลูกชายให้มายืนอยู่ข้างๆ นาง ก่อนที่จะเปิดแขนเสื้อลูกชายและพับขากางเกงลูกชายของนางขึ้น
“ท่านดูสิเ้าคะ ท่านทำกับบุตรชายของข้าาเ็ถึงเพียงนี้ ข้าที่เป็แม่ทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว ทุกท่านเ้าคะ พวกท่านดูเอาเองเถอะเ้าค่ะ”
เมื่อชาวบ้านเห็นรอยที่อยู่ตามตัวเด็กชายก็ได้แต่หันหน้ากลับไปมองป้าสะใภ้และลูกสาวอย่างนึกตำหนิ
“ท่านทุบตีบุตรชายของข้าทุกวัน บังคับให้เขาทำงานหนักทุกวัน ทั้งที่เขาอายุน้อยเพียงนี้ ข้าไปขอร้องท่าน แต่ท่านทำกับข้าอย่างไรหรือเ้าคะ” หลิวจางิ่พูดพลางใช้มือชี้ไปที่หัวของตนเองที่มีผ้าพันแผลพันอยู่
“จางิ่ ข้าขอโทษเ้าด้วย ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเ้ากับลูกถูกรังแกถึงเพียงนี้” ชาวบ้านที่เหลือพยักหน้าคล้อยตาม
เมื่อเห็นว่าชาวบ้านเริ่มคล้อยตามตนเอง หลิวจางิ่จึงรีบเติมเชื้อลงไปเพื่อรอปิดงาน “เมื่อวานนี้หลังจากที่ท่านป้าทำร้ายข้าและบุตรชาย สามีของข้าก็ไปเชิญท่านหมอให้มาดูอาการ เงินเก็บที่บ้านถูกนำมาใช้เป็ค่ารักษาเสียแล้ว เวลานี้พวกข้าไม่มีแม้แต่เงินที่จะซื้ออาหารมาประทังชีวิต วันนี้ไปเก็บผักป่ามาได้ ไม่นึกเลยว่าท่านป้า...ท่านป้าก็จะมาแย่งของเหล่านี้ไปจากข้าอีก”
“เ้า เ้า อย่าให้มันมากเกินไป เ้าใส่ร้ายข้า แผลนี้ พวกข้าไม่ได้เป็คนทำ” ป้าสะใภ้เห็นสถานการณ์ไม่ดีจึงรีบปฏิเสธ
“หากเป็อย่างที่ท่านว่า พวกข้าคงทำร้ายตัวเองเพื่อใส่ความท่านเป็แน่เ้าค่ะ” หลิวจางิ่กอดลูกชายแน่นแล้วร้องไห้อย่างน่าสงสาร 'เล่นต่อสิละครน่ะ ฉันก็เล่นละครเป็เหมือนกัน เฮอะ...รู้จักนังช้อยน้อยไปซะแล้ว'
397
![[มี E-Book] The Murder ผมว่านี่คือคดีฆาตกรรม SS.1](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734324058_41644205.webp)
