เพียงสายลมแห่งทิศบูรพาพัดผ่าน สองเราไม่มีวันหวนคืน

กู้เซียนเซียนยังคงตื่นแต่เช้า ลากตัวลู่หลินที่เบียดอยู่ด้านข้างลงจากเตียงหลังผ่านไปครึ่งชั่วยาม คนทั้งคู่ก็พากันเดินมาที่ห้องโถงหลักกลางบ้าน

        ไป๋เลี่ยงหลินได้ยินเสียงฝีเท้าแข่งกันเดินเข้ามาตามทิศทางที่นางนั่งอยู่แต่ไกลมุมปากยกยิ้มด้วยความเอ็นดู นับตั้งแต่มีลู่หลินแวะเวียนมาอยู่กับหลานสาวของนางกู้เซียนเซียนก็เหมือนได้เล่นตุ๊กตามีชีวิต หากนางไม่ได้ไปไหนก็จะอยู่เล่นแต่งตัวให้กับเด็กหญิงหาอะไรทำสนุกสนานอยู่รอบรั้วเรือนหลังเล็กแห่งนี้  ภาพที่นางอยากเห็นกู้เซียนเซียนเติบโตขึ้นมาบางทีอาจเป็นภาพเหล่านี้

        “เซียนเซียนคารวะอาหญิง”  เสียงหวานใสกังวาลของหลานสาวดังขึ้นทำให้ไป๋เลี่ยงหลินหลุดออกจากภวังค์ความคิด นางมองไปยังเด็กน้อยที่ตัวเล็กกว่าเห็นร่างกลมกำลังก้มหน้ายอบตัวทำความเคารพแก่นางด้วยเช่นกัน

            “ เซียนเซียน เจ้าไม่ต้องไปกดหัวนางเช่นนั้นหรอก นางทำเองได้ “ ไป๋เลี่ยงหลินเอ่ยตำหนิหลานสาวด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

        มือข้างหนึ่งของเซียนเซียนยังคงค้างอยู่บนหัวของลู่หลินก่อนจะค่อยๆชักกลับมาที่ข้างตัวช้าๆ

        “ ข้าเห็นนางชักช้า เลยต้องช่วยสักหน่อย “ กู้เซียนเซียนเอ่ยขึ้นมาก่อนแลบลิ้นเล็กๆไปที่ลู่หลินอย่างหยอกเย้า

ไป๋เลี่ยงหลินได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

บ่าวสตรีคนหนึ่งทะยอยยกอาหารขึ้นมาตั้งโต๊ะให้กับพวกนาง

        บ้านหลังนี้แม้จะไม่มีคนรับใช้ที่จ้างมาของตนเองแม้เมื่อก่อนจะมีเฝิงหลาน แต่การปฏิบัติตัวระหว่างพวกนางก็แตกต่างกัน เพราะทั้งอาหลานไม่เคยคิดว่าเฝิงหลานเป็นบ่าวแต่ที่ตอนนี้มี ‘ พวกนาง ‘ ได้ก็เพราะได้รับอานิสงค์จากลู่หลินอีกนั่นเองนางเป็นเด็กเลือกทาน แม้กู้เซียนเซียนจะพยายามแก้ไขนิสัยเสียข้อนี้ของนางแต่เพราะความช่างเลือกนี่เอง ที่ทำให้นางกินยาก ต้องให้บ่าวจากจวนลู่มาปรุงอาหารให้เท่านั้นนับว่าเป็นข้อดีในข้อด้อย เพราะมันทำให้บ้านหลังนี้ได้กินอาหารขึ้นชื่อที่ปรุงจากวัตถุดิบชั้นยอดไปด้วยส่งผลให้พักหลังๆ กู้เซียนเซียนจึงเอ่ยตำหนิเจ้าตัวเล็กได้ไม่เต็มปากเต็มคำมากนัก

“ อาหญิง วันนี้ท่านจะแวะไปที่อารามหรือไม่ “  ระหว่างมื้ออาหารเซียนเซียนถามถึงสิ่งที่ต้องทำในวันนี้ไปด้วย

        ไป๋เลี่ยงหลินสายหน้า พลันนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสี่ห้าวันก่อน

            แม้กิจการของโรงเตี้ยมจะเป็นไปได้ด้วยดีแต่สถานการณ์รอบตัวของนางกลับเปลี่ยนไป พักหลังมานี้กลับมีกลุ่มคนมาก่อกวนพวกนางมากขึ้นไม่ว่าจะมาหาเรื่องระหว่างเดินตลาด ใช้กำลังฉุดกระชาก กระทั่งลักขโมยซึ่งหน้า หากไม่ใช่เพราะนางไปแจ้งเรื่องร้องทุกข์ที่ศาลาว่าการเมืองและรอบๆตัวยังมีคนของลู่หานที่คอยดูแลลู่หลินอยู่ นางคิดว่าสถานการณ์น่าจะแย่ยิ่งไปกว่านี้

            ตอนที่ไปแจ้งความกลับได้พบกับสหายของคนขับรถม้าโดยบังเอิญ เขาเหมือนจะรู้เรื่องของพวกนางเป็นอย่างดีหากไม่บอกว่าเฝ้าติดตาม ก็คงเหลือเพียงปลูกเรือนอยู่ไกล้ๆกันแล้ว

        ชายหนุ่มผู้นั้นยังเคยเอ่ยเตือนนางเรื่องของลู่หาน

‘ แม้ว่าการที่มีเขาอยู่เคียงข้างจะเป็นเรื่องดีแต่คนคนนี้ก็เหมือนกับกองไฟ เข้าไกล้มากเกินไปก็ร้อนแผดเผา อยู่ห่างไปก็เหน็บหนาวศัตรูของเขามีมากเกินไป ขอเพียงมีหนึ่งกลุ่มเปลี่ยนทิศทางมาจับจ้องที่คนรอบตัวเขา พวกนางก็ไม่แคล้วจะถูกลูกหลงไปด้วย ทางที่ดีจากนี้ให้เว้นระยะกับเขาให้มากหน่อย‘

        ไป๋เลี่ยงหลินตอนที่ได้ยินก็อึกอักอยู่พักหนึ่งไม่ได้กล่าวอะไรตอบไป ก็เพราะทุกวันนี้ทั้งในบ้านนอกบ้านล้วนเต็มไปด้วยคนของลู่หานแล้วจะให้พวกนางหลบหลีกได้อย่างไร ยังมีเจ้าตัวเล็กที่เบื้องหน้านี้อีกคน

   นางถอนหายใจยาวอย่างคิดไม่ตก  ก่อนเอ่ยพูดย้ำออกมา “ วันนี้ไม่ไป พวกเจ้าก็อยู่ที่เรือนนี้เถอะ อย่าออกไปวิ่งเพ่นพ่าน “

        กู้เซียนเซียนพยักหน้ารับด้วยความเต็มใจสายตาเหลือบไปมองเจ้าเด็กผีที่ข้างตัว แม้เมื่อคืนนางจะไม่ได้มานอนที่บ้านตั้งแต่แรกแต่พอตื่นเช้าขึ้นมาก็โผล่มานอนเบียดนางได้ ทุกวันนี้นางไม่มีทางแปลกใจอีกแล้ว

        เมื่อเช้านางจับเด็กน้อยแต่งตัวด้วยเสื้อกันหนาวหนาสีแดงสดตัดกับขอบเสื้อสีขาวมัดจุกเล็กๆให้สองข้าง แก้มย้วยแดงๆของเด็กน้อยช่างน่าเอ็นดูจริงๆ ระหว่างที่คิดมือสองข้างก็ยื่นไปบีบแก้มซาลาเปาเบาๆ แต่แม้จะระมัดระวังไม่ให้หนักมือแต่ก็ยังทำให้เจ้าก้อนแป้งถึงกับน้ำตาคลอจนไม่วายต้องส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปที่ไป๋เลี่ยงหลิน

        เพียงแต่ตอนนี้ไป๋เลี่ยงหลินไม่ได้สนใจพวกนางหลังจากเก็บโต๊ะแล้ว นางก็หลบมานั่งตรงตั่งกุ้ยเฟยหลังห้องข้างหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้  แม้ในมือจะถือหนังสือเล่มบางเปิดอยู่แต่ในหัวกลับตีกันอย่างยุ่งเหยิงมีหลายสิ่งหลายอย่างในฐานะผู้ใหญ่ในบ้านที่นางต้องคิดไม่อาจละวางไว้ได้เหมือนเมื่อก่อน

        สายตาทอดมองไปที่หนังสือ สลับกับหลานสาวที่ง่วนอยู่กับการแหย่เด็กน้อยอยู่กลางเรือน

        เรื่องบางเรื่องต้องเริ่มไตร่ตรองอย่างจริงจังแล้ว

         เฝิงหลานเติบโตเป็นสาวน้อยที่ถึงกำหนดหมั้นหมายหากเป็นบ้านอื่นแค่เลยวัยปักปิ่นเพียงข้ามคืนก็แทบจะกำหนดฤกษ์แต่งงานในฤดูถัดไปกันเลยทีเดียวกู้เซียนเซียนเองก็กำลังจะเติบโตเป็นหญิงสาว นางเหมือนดอกไม้ตูมที่กำลังเบ่งบาน แม้ตอนนี้นางจะมีอายุเพียงสิบสองย่างสิบสามปีแต่หากไม่พิจารณาเลือกเฟ้นหาคู่ที่เหมาะสมไว้แต่เนิ่นๆ เกรงว่าเมื่อถึงเวลานั้นจะฉุกละหุกจนดูไม่รอบคอบไปเสียอีกหากเป็นเมื่อก่อน ตอนที่นางยังเป็นคุณหนูจวนตระกูลกู้แค่การหาคู่คงไม่ใช่เรื่องยากลำบากอะไร แต่ตอนนี้นางเป็นเพียงเด็กสาวชาวบ้านธรรมดาหันมองไปรอบๆตัวจะมีสักกี่คนที่ดูแลนางได้จริงๆ

ไป๋เลี่ยงหลินยังคงนั่งนิ่งเงียบ ครุ่นคิดอะไรอยู่ในใจจนหัวคิ้วขมวดมุ่น

ภายในจวนขนาดใหญ่เขตพื้นที่ซานตง

“ ฮัดชิ้ว ฮะๆๆๆ ฮัดชิ้ววว ! “   เพ้ย..ลมเย็นเพียงแค่นี้ เขาถึงกับจับไข้ นี่ออกจะอ่อนแอเกินไปหน่อยแล้ว

ชายหนุ่มชุดสีฟ้าใบหน้าหล่อเหลาสะอาดเกลี้ยงเกลา กำลังเม้มริมฝีปากพลางบ่นอุบอิบอยู่ข้างตั่งใหญ่ภายในห้องนอนมือทั้งสองข้างหยิบจับวุ่นวายอยู่กับการนับสิ่งของตรงหน้า หิมะหนาภายใต้แสงตะวันตรงลานบ้านสะท้อนเป็นประกายอยู่ในดวงตาดำขลับของเขา

“ คุณชาย “ เสียงเอ่ยทักขึ้นมา ก่อนเสื้อคลุมตัวหนาหนักที่ทำมาจากขนสุนัขจิ้งจอกสีขาวจะถูกวางพาดลงมาบนบ่ากว้าง

เขาเพียงชะงักเล็กน้อย ปากเอ่ยขอบคุณเสียงเบาแต่ไม่ได้หันหลังกลับไปมอง

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

        “ ท่านแม่ “เสียงทุ้มต่ำของบุรุษเอ่ยขึ้น ขณะที่ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังเอนตะแคงข้างหลับตายามบ่ายโดยมีบ่าวคนสนิทสองคนกำลังนวดขาและแขนอยู่ข้างๆ

            ลู่หานใช้เหล็กด้ามสั้นที่วางอยู่ข้างเตาไฟหรูหราขนาดใหญ่กลางห้องเขี่ยถ่านไม้ไร้ควันไปมา เสียงถ่านไม้แตกดัง เปรี๊ยะๆ เบาๆ ความอบอุ่มแผ่กระจายเพิ่มทบขึ้นมาอีกหนึ่งส่วนถ่านที่กองอยู่ด้านข้างเตาที่เหลือจึงถูกเขาเทลงไปบนเตาจนหมด “ พวกเจ้าสองคนไปเอาถ่านมาเพิ่ม “ เขาเอ่ยปากบอกแก่สตรีสองนางที่นั่งอยู่ที่พื้นไกล้กับมารดาของเขา

            หลังบ่าวสองคนคล้อยหลังจากไปในห้องจึงเหลือเพียงหญิงสูงวัยกับลู่หานเพียงสองคน บรรยากาศจึงตกอยู่ในความเงียบงันพักหนึ่งก่อนที่ฮูหยินผู้เฒ่าจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากทำลายช่วงเวลาขึงตึงขึ้นมาก่อน

“ อาหาน ปีนี้เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว “  นางยังคงนอนตะแคงขณะที่เอ่ยประโยคนี้ออกไปแต่เปลือกตาก็ยังคงปิดสนิทอยู่เช่นเดิม

ลู่หานค่อยๆวางเหล็กสั้นลง ก่อนขยับรถเข็นเข้าไปไกล้มารดา เขาหยุดลงที่ด้านหน้านางในระยะห่างที่ไม่ทำให้คนทั้งสองรู้สึกอึดอัดจนเกินไป  “ ยี่สิบหกปีแล้ว “เขาเอ่ยตอบน้ำเสียงทุ้มหนักแน่น

        ฮูหยินผู้เฒ่าค่อยๆลืมตาขึ้น จ้องมองไปที่บุตรชายเพียงคนเดียวของนาง“ เจ้าคิดจะอยู่ตัวคนเดียวไปถึงเมื่อไหร่ “

        นางพุ่งเป้าตรงเข้าประเด็นทันทีแม้เมื่อก่อนในฐานะมารดา นางอาจไม่ได้ใส่ใจเรื่องการแต่งงานใหม่ของบุตรชายมากนักเพราะเขามักทำงานไม่หยุดหย่อน ออกไปพักนอกนอกบ้านอยู่เสมอ เพราะนางผ่านโลกมามากจึงคิดว่าบางทีเขาอาจมีอนุหรือสตรีอยู่นอกจวนอยู่บ้าง แต่ผ่านไปหลายปี นอกจากข้างกายเขาจะยังไม่มีใครอยู่เหมือนเดิมแล้วเพิ่มเติมคือไม่มีท่าทีจะสนใจใครอีกด้วย สองปีที่ผ่านมานางเริ่มมองหาสตรีที่เหมาะสมให้แก่เขาแต่เขากลับดีนักไล่ตะเพิดไปจนหมด  เฉพาะเรื่องนี้เรื่องเดียวที่ลู่หานยอมหักไม่ยอมงอกับนาง เป็นเรื่องเดียวที่พูดคุยกับเขาได้ไม่เคยเกินสามประโยค

ชายหนุ่มถอนหายไปออกมา เอ่ยต่อมารดาด้วยแววตาอ่อนโยน “ ข้ามีครอบครัวแล้ว ในบ้านยังมีท่านแม่ มีลู่หลิน ท่านยังต้องการใครอีก “

ฮูหยินผู้เฒ่าสายตาพลันมีประกาย มือข้างหนึ่งตวัดปาจอกชาใบเล็กที่วางอยู่ข้างมือไปที่หน้าอกของลู่หานทันที   เขาไม่ได้หลบเลี่ยง ชาร้อนที่เหลืออยู่เกือบเต็มจึงสาดใส่ร่างของเขาจนเปียกโชกเป็นวงกว้างก่อนที่จอกชาใบเล็กจะกลิ้งตกลงไปแตกที่พื้น

“ เพ้อเจ้อ !   เหลวไหลใหญ่แล้ว !“ นางตวาดใส่ลู่หาน ลมหายใจหอบจากความโกรธ สายตาพลันจ้องเขม็งไปที่เขา

ลู่หานยังคงสงบนิ่งมือสองข้างยังวางไว้บนที่เท้าแขนของรถเข็นโดยไม่ขยับ“ ท่านแม่ คนเหลวไหลไม่ใช่ท่านหรอกหรือ ใยต้องสร้างความเดือดร้อนให้กับผู้อื่นด้วย“ เขาเอ่ยปากแกมขอร้องนาง และนั่งนิ่งเงียบรอมารดาตอบคำถาม

        ฮูหยินผู้เฒ่าจ้องเขม็งมายังบุตรชายก่อนค่อยๆสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปาก “ ข้ายอมเจ้าได้ทุกเรื่อง เฉพาะเรื่องนี้เรื่องเดียวที่ข้าไม่มีวันยินยอมตระกูลของเรามีเจ้าเพียงคนเดียว แม้ข้าไม่ใส่ใจ แต่ไม่อาจมองข้าม หากวันนี้เจ้ายอมรับปากแต่งฮูหยินเข้าบ้านสักคนข้าสัญญาต่อไปจะไม่วุ่นวายกับเจ้าอีก “ นางยังไม่ยอมแพ้ ลู่หานจึงได้แต่นั่งทอดถอนใจด้วยความอ่อนล้า

        “ ท่านแม่เพียงต้องการให้ข้าแต่งฮูหยินใช่หรือไม่หากข้ารับปาก ท่านจะวางมือจากเรื่องที่ทำอยู่หรือไม่ “ เขาเอ่ยขึ้นมาเพื่อสงบศึกในบ้าน

        ฮูหยินผู้เฒ่าสะกดสายตาคมปลาบจ้องมองไปยังบุตรชายตรงหน้าอย่างตื่นเต้นพลันรีบขยับตัวนั่งหลังตรง ก่อนพูดออกไปอย่างร้อนใจ “ไม่แค่นั้น เจ้ายังต้องมีลูกอีกหลายๆคนด้วย อย่าคิดเล่นลิ้นอีกเป็นอันขาด “

        ลู่หานยกริมฝีปากโค้ง เอ่ยยิ้มออกมา “ แต่งฮูหยิน มีลูก แค่นี้ใช่หรือไม่ “

        “ เมื่อไหร่ “ นางรีบถามกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยเกรงว่าเขาจะเปลี่ยนใจนางรู้ว่าลู่หานยึดถือสัจจะมาก หากเขารับปาก ไม่มีทางที่เขาจะไม่ทำ

“ ขอท่านแม่รอข้าอีกระยะ ข้าสัญญาจะแต่งฮูหยินและมีลูกหลานให้ท่านอุ้มแน่นอน“ บุรุษตรงหน้าไม่ได้รับปากเรื่องของระยะเวลา แต่อย่างน้อยเขาก็ยอมถอยหนึ่งก้าวรับปากเรื่องของการแต่งงาน

นางย่อมต้องพอใจเป็นธรรมดา  “ ได้ ข้าจะไม่ไปก่อกวนนางอีก ทีนี้เจ้าพอใจหรือยัง “

ลู่หานพยักหน้า ก่อนขอตัวออกไปจากห้องยังไม่วายกำชับบ่าวเก่าแก่ที่ยืนรออยู่ภายนอก“ ดูแลมารดาให้ดีๆ “

            หลังปิดประตูห้องจนสนิทสตรีสูงวัยที่อยู่ด้วยกันกับฮูหยินผู้เฒ่ามาเกือบสามสิบปี เดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูของนางเบาๆก่อนที่ฮูหยินผู้เฒ่าจะพยักหน้าตอบกลับไป “ ไม่เป็นไรหากเป็นคนอื่น คงถูกเขาฆ่าตายไปแล้ว เจ้าไปสั่งการ ยกเลิกแผนการทั้งหมด “

        “ นายหญิง บ่าวไม่ตั้งใจละลาบละล้วง แต่ท่านเชื่อที่นายน้อยพูดจริงๆหรือ“ คนสนิทเอ่ยขึ้นมาบ้าง นางเห็นเหตุการณ์เช่นนี้จนชิน เฉพาะเรื่องนี้นางเชื่อว่าลู่หานไม่มีทางคิดตามที่รับปาก

        นายหญิงผู้เฒ่าเอื้อมมือตบลงบนหลังมือของบ่าวคนสนิทเบาๆก่อนเอ่ยพูดเสียงแข็งกร้าวออกมา “ ไม่เป็นไร รอดูไปก่อนข้าไม่เชื่อว่าคนที่มีหน้าตาเหมือนนางเพศยานั่นจะไม่ทำให้เขาหวั่นไหว ! “