For you… คำตอบของหัวใจ

        วันจันทร์ที่ 13 มกราคม๰่๭๫ใกล้สอบมิดเทอม

                ณโรงเรียนแห่งหนึ่งขนาดกลางตั้งอยู่ใกล้ย่านใจกลางเมืองภายในโรงเรียนเต็มไปด้วยตึกเรียนสีขาวประมาณ 6-7 ตึกเรียงตามลำดับมีหอประชุมทั้งหมด 3 แห่ง สนามฟุตบอล สนามวอลเล่บอล และสนามบาสเก็ตบอลอย่างละแห่ง ปิดท้ายด้วยโรงอาหารขนาดใหญ่หนึ่งแห่งทุกตึกของโรงเรียนจะมีชื่อดอกไม้ไทยเป็๲ชื่อเรียกของตึกอีกด้วย

                ณตึกเรียนพุทธรักษา ตึกที่ใหญ่ที่สุดในโรงเรียนที่เต็มไปด้วยห้องเรียนประมาณ 30-40 ห้อง

        มัธยมศึกษาปีที่ 6  เทอม 2  

                ‘‘ธัน เดี๋ยวมึงรีบตามกูมานะ’’   เสียงเพื่อนของเขา๻ะโ๷๞จากหน้าประตูห้องเรียน

                ‘‘เออ กูรู้แล้ว เดี๋ยวกูตามมึงไป’’

                ‘‘ธันวา’’ ชื่อเล่นชื่อ‘‘ธัน’’  อยู่อวบๆบวมๆตามวัยกำลังโตสูงตามมาตรฐานชายไทย หน้าติ๋มๆ หน้าอ่อน อยู่ไม่หล่อ ผมเกรียน แถมสิวเต็มหน้าตามฮอร์โมนเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ห้อง 5  เป็๞ห้องโครงการภาคธรรมดาอังกฤษ-คณิตย์ศิลป์คำนวน   ชีวิตวัยเรียนของเขาก็ไม่มีไรมากวันๆเขาอยู่เงียบๆ ไม่ชอบสุงสิงกับใคร เพื่อนแทบไม่มี ด้วยความที่สังคมห้องเรียนของเขาเต็มไปด้วยเด็กเกเรและนักเลงทำให้เขาถูกบูลี่รังแกอยู่บ่อยๆ คุยได้แค่บางคน มีเพื่อนสนิทในห้องเพียงคนเดียวคือ‘‘นนท์’’ นั่นเอง

                ‘‘มึงอาจารย์ไม่น่าปล่อยช้าเลยว่ะ ดีนะที่กูรีบออกมาก่อนเลยจองโต๊ะทัน’’นนท์พูดพลางหยิบแบงค์ห้าสิบออกจากกระเป๋าสตางค์ของตัวเองขึ้นมาเพื่อจ่ายค่าข้าวให้ป้าที่โรงอาหาร

                ‘‘เอาน่ามึง มีโต๊ะก็ดีแล้ว’’  ธันพูดจากด้านหลังของนนท์

                ทั้งสองต่อคิวซื้อข้าวเสร็จจากนั้นเดินมานั่งที่โต๊ะด้านนอกซึ่งเป็๲โต๊ะที่นนท์ได้จองไปก่อนหน้านี้ทั้งคู่นั่งหันหน้าเข้าหากัน ทานข้าวไปด้วยและคุยไปด้วย

                ‘‘เห้อออ..เบื่อจังเปิดเรียนก็ช้ากว่าจะปิดเทอมคงปาไปเมษาแน่ …มึง อีกสองอาทิตย์จะมิดเทอมแล้วว่ะกูยังไม่อ่านสักตัวเลยมึง’’  นนท์บ่น

                ‘‘เออกูก็ไม่ต่างอ้ะมึง ซ่อมแน่นอนก็ภาษาอังกฤษแหละ’’  ธันรู้ตัวดีว่าเป็๲แบบนี้ทุกเทอม

                ‘‘มิดเทอมไม่เท่าไหร่ว่ะมึงที่เรียนหลังจากนี้กูยังไม่คิดเลย กูอิจฉามึงว่ะที่มึงมีที่เรียนแล้ว’’  นนท์เริ่มบ่นไปเรื่อย

                ‘‘มึงเอาไรมากบ้านมึงรวยนี่ ถ้ามึงเข้ามอรัฐไม่ได้ก็มอเอกชนดิ คิดมาก เอาจริงๆเรียนที่ไหนก็เหมือนกันแหละ’’  ธันกล่าว

                สักพักมีผู้หญิงคนหนึ่งและเพื่อนของเธออีกประมาณ 2-3 คนได้เดินผ่านโต๊ะอาหารที่ธันกับนนท์กำลังนั่งอยู่แต่ต่างคนต่างไม่ได้สังเกตกันและกัน พวกเธอพูดด้วยกันในภาษาไทยปนอังกฤษสไตล์เด็กนานาชาติเธอมีชื่อว่า ‘‘อัญญ่า’’ เธอมีผมยาวสีน้ำตาลคาราเมล ผูกหางม้าด้วยริบบิ้นสีดำ  จมูกโด่ง ตาโตเบ้าชัด มีร่างสูงหุ่นดีแบบนางแบบ เป็๞ลูกครึ่งฝรั่งแน่ๆ  สังคมห้องเรียนของเธอจะเต็มไปด้วยเด็กหลากหลายสัญชาติมีทั้งคนไทยแท้ ลูกครึ่ง และลูกเสี้ยว สังคมก็มีทั้งที่ดีและไม่ดีปะปนกันไปเหมือนๆกับห้องธรรมดาทั่วไปนั่นแหละแต่ด้วยความที่ค่าเทอมอันแสนแพง ทำให้เด็กที่เรียนห้องนั้นต่างก็ถูกมองว่าเป็๞ลูกคุณหนูลูกผู้ดีนั่นเอง

                ‘‘เจสซี่ไปจองโต๊ะที่อยู่ที่ร่มๆก่อนเลย’’ อัญญ่าหันไปบอกเพื่อนสนิทของเธอ สาวลูกครึ่งไทย-อังกฤษดวงตาสีฟ้า ผมสีน้ำตาลอ่อนผูกหางม้าทรงเดียวกันกับเธอ

                ‘‘อื้ม ได้เลย’’  เจสซี่ตอบรับพร้อมกับเดินตรงไปยังโต๊ะตัวนั้น เป็๞โต๊ะที่ตั้งอยู่โดดๆใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่

                เพื่อนๆของเธอที่เหลือต่างกระจายแยกย้ายกันไปซื้อข้าวก่อนและค่อยมานั่งสลับให้เจสซี่ได้ออกไปซื้อข้าวทีหลัง

                ‘‘อ้าวเห้ยพวกมึงก็พักเที่ยงคาบนี้หรอวะ?’’  นัทเพื่อนสนิทของนนท์ที่เรียนห้องอินเตอร์ เป็๞เพื่อนกลุ่มเดียวกันกับอัญญ่าเขาเดินผ่านมาพอดี แต่โต๊ะกินข้าวของธันและพวกเขานั้นไม่ได้อยู่ติดกันเลยแม้แต่น้อย

                ‘‘อ้าวมึงก็มาหรอวะ เห้ย.. ไม่เจอกันนานเลย เป็๲ไงมั่ง?’’  นนท์ถาม

                ‘‘ก็กูเห็นหัวมึงอยู่แต่ไกลกูก็เลยลองมาดูปรากฏว่าเป็๞มึงจริงด้วย ๰่๭๫มอปลายเนี่ยแทบจะไม่เจอมึงเลยว่ะเจอกันอีกทีก็จะเรียนจบกันละ อะไรว้า…’’  นัทถามด้วยความที่เขาเรียนอยู่แต่ห้องอินเตอร์นานๆทีจะเจอเพื่อนที่เรียนห้องธรรมดาบ้าง บวกกับ๰่๭๫มัธยมปลายทางโครงการมีเข้าค่ายบ่อยทำให้เขาหยุดเรียนบ่อยขึ้นอีกต่างหาก

                ‘‘เนี่ยะกูก็มากับเพื่อนกูตามปกติแหละ มึง.. นี่ธัน ส่วนธัน.. นี่นัทเพื่อนกู’’ นนท์ตอบพร้อมกับแนะนำแต่ละฝ่ายให้รู้จักกัน  ‘‘นัท’’ เป็๲เด็กผู้ชายคนไทยแท้ ตัวผอม หน้าตี๋ นิสัยเป็๲กันเองไม่คิดเล็กคิดน้อย ด้วยความที่บ้านรวย ทางบ้านจึงส่งให้เรียนอินเตอร์เพื่อหวังจะให้พัฒนาทางภาษาแต่ก่อนเขาเป็๲เพื่อนซี้ของนนท์นับได้ว่าอยู่จนตัวติดกันเลยล่ะ

                ‘‘หวัดดีธัน’’  นัทหันไปโบกมือทักทายธันเล็กน้อย

                ‘‘หวัดดีๆ’’  ธันทักทายกลับ

                ‘‘เออธัน ว่าแต่…ขอเฟสมึงหน่อยดิเผื่อได้คุยกันบ้าง กูไม่ค่อยมีเพื่อนห้องธรรมดาบ้างเลยอ้ะ’’ นัทควักโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมา ยื่นให้ธัน

                ‘‘มึงแต่กูไม่ค่อยเล่นเฟสนะ’’  ธันตอบขณะที่กำลังพิมพ์ชื่อเฟสตัวเองลงไปบนหน้าจอมือถือของนัท เมื่อเสร็จแล้วก็ยื่นมือถือคืนให้กับเขา

                ‘‘เออน่ะเอามาเหอะ กูไม่คิดมาก’’  นัทพูดพลางเก็บมือถือของตัวเองไว้ในกระเป๋ากางเกงตามเดิม

                ‘‘เออกูค่อยรับแอดนะ ขอกินข้าวก่อน’’ ธันกล่าว

                ‘‘เออ..ว่าแต่ พวกมึงอ่านหนังสือเตรียมสอบมิดเทอมกันรึยังวะ?’’  นัทถาม

                ‘‘อ่านเหมือนไม่อ่านอ้ะมึงชัดนะ’’  นนท์ตอบประชดประชัน

                ‘‘ตามมีตามเกิดอะมึง’’  ธันตอบไปงั้นๆ

                ‘‘อืม งั้น…เดี๋ยวกูไปก่อนนะ กูต้องไปซื้อข้าวละ ต้องไปช่วยสลับที่จองโต๊ะให้เจสซี่ด้วยเจอกัน’’  นัทโบกมือลาทั้งสอง และเดินเข้าไปในโรงอาหารฝ่าฝูงชนต่อคิวซื้ออาหาร

                ‘‘มึงรู้จักกับนัทมันหรอ?’’  ธันถาม

                ‘‘อื้มกูกับมันเคยเรียนด้วยกันตอนประถม แต่พอไอนัทมันเข้าอินเตอร์กูก็ห่างหายกับการติดต่อกับมันไปเลยมีนานๆทีคุยกันบ้าง แต่มึงก็รู้อยู่ เด็กอินเตอร์เอะอะเดี๋ยวก็มีกิจกรรม เดี๋ยวก็มีเข้าค่ายเดี๋ยวก็มีออกทริปไปต่างประเทศตามประสาโครงการเค้าน่ะแหละ ถึงกูจะแทบไม่เจอตัวมันแต่โดยมากก็ออนเฟสคุยกันแหละ’’  นนท์อธิบาย

                ‘‘เออ ก็ดีนะมึงรู้จักคนเยอะดี’’  ธันกล่าวขณะที่เขาได้ทานข้าวเสร็จจนหมดจานแล้ว

                ‘‘เอาจริงๆนะแก๊งไอนัทพวกเนี้ยะ คุยง่ายหรอกมึง ไอพวกนั้นอ้ะเข้าถึงง่ายจะตายไป มันคบได้ ไม่ถือตัวด้วย มันเป็๲เพื่อนตายเพื่อนซี้กูเลยแหละ’’  นนท์กล่าวพร้อมกับเคี้ยวอาหารอยู่เต็มปาก

                ‘‘เอาจริงๆอยู่โรงเรียนนี้มาตลอดกูแทบไม่เห็นเด็กห้องอินเตอร์เลยว่ะ’’  ธันเอ่ยขึ้น

                ‘‘เด็กมันมีไม่เยอะหรอกมึงห้องนึงมีแค่20-30คนเอง สงสัยคาบเรียนพวกเราไม่ค่อยตรงกันด้วยมั้งแถมตึกเรียนพวกนั้นอยู่หลังสุดของโรงเรียนด้วยใครมันจะไปล่ะถ้าไม่ใช่เป็๲เด็กเรียนภาคอินเตอร์ จริงมะ’’  นนท์อธิบาย

                ธันควักโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเล่นพลางๆระหว่างรอให้นนท์กินข้าวให้หมดจานเขากดรับแอดเฟสบุ๊คของนัท หน้าจอถูกรีเฟรชเปลี่ยนไปเผยให้เห็นข้อมูลส่วนตัวสเตตัสและรูปภาพต่างๆ  ธันกดไลค์รูปและสเตตัสล่าสุดให้กับนัท  จากนั้นส่องโปรไฟล์ของนัทสักเล็กน้อยใช้นิ้วโป้งเลื่อนสไลด์หน้าจอมาเรื่อยๆจนกระทั่งเจอลิสเพื่อนต่างๆของเขา

                ‘อืม หน้าตาดีทั้งนั้น’ 

        ธันคิดในใจระหว่างที่เขากำลังส่องโปรไฟล์จากคนในลิสเพื่อนไปเรื่อยซึ่งเพื่อนแต่ละคนก็จะเป็๞เพื่อนที่มีนนท์เป็๞เพื่อนร่วมด้วยซะส่วนใหญ่  และไม่นาน เขาก็ได้เห็นกับรูปโปรไฟล์รูปหนึ่ง เป็๞รูปผู้หญิงผมยาวสีน้ำตาลคาราเมลหน้าตาเบ้าฝรั่งสไตล์เด็กลูกครึ่งทั่วไป เขาจ้องมองไปที่รูป ไม่แน่ใจว่าเขาเคยเจอเธอตัวจริงมาก่อนหรือเปล่าแต่เหมือนว่าจะคุ้นๆคลับคล้ายคลับคลาบ้าง

                ‘‘ธัน ป่ะ.. ขึ้นห้องเหอะกูเสร็จละ’’  นนท์เรียกธันพร้อมกับกำลังก้าวขาลุกไปเก็บจาน

                ‘‘อืมๆ โอเคๆ’’ 

        ธันเก็บโทรศัพท์มือถือของตัวเองไว้ในกระเป๋ากางเกงหยิบจานลุกออกจากเก้าอี้เดินไปเก็บจานที่อ่างแช่จานพร้อมกับนนท์แล้วเดินกลับไปยังห้องเรียนเพื่อเรียนวิชาต่อไป