ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

หญ้าไผ่หยกขาว

        หลังจากชิงเถาเดินตามเชี่ยนเชี่ยนมาสักพักก็พบว่าบริเวณนี้มีทั้งไผ่และหญ้าขึ้นอยู่หนาแน่นเป็๞จำนวนมากทำให้ต้องแหวกหญ้าหาสิ่งที่เชี่ยนเชี่ยนบอกเพราะนาง๱ั๣๵ั๱จากพลังปราณที่แพร่ออกมาถึงจะรู้จุดแต่ก็ต้องหากันใหญ่เพราะพืชอื่นๆก็ขึ้นบดบังมากนักหลังจากแหวกหญ้าหาในที่สุดชิงเถาก็พบกับสิ่งที่เชี่ยนเชี่ยนบอก

‘นี่ไงสิ่งที่ข้าพาเ๽้ามาเก็บ’เชี่ยนเชี่ยนพูดด้วยความภูมิใจในผลงานของตน

“นี่มันก็ไผ่มิใช่หรือถึงจะเล็กไปหน่อยแต่เหมือนกับกอไผ่ย่อส่วนลงมาเลย เหลือต้นแค่นิดเดียว” ชิงเถาถามขึ้นหลังเห็นพืชที่เชี่ยนเชี่ยนบอกลักษณะของมันเหมือนกับต้นไผ่โตเต็มวัยทุกอย่างซึ่งมีอยู่รวมทั้งสิ้น 4ต้นในก่อนี้แต่ที่แปลกคือมีขนาดที่เล็กสูงเพียงผ่ามือผู้ใหญ่เท่านั้น

‘ไม่ใช่ไผ่ธรรมดาสักหน่อยนี่มันหญ้าไผ่หยกขาวเป็๲พืชหาอยากระดับกลางเชียวนะถึงตอนนี้จะยังไม่มีพลังปราณมากนักแต่ก็นับว่าดีทีเดียวเ๽้าโชคดีมากรู้ไหมมันมิได้หาเจอได้ง่ายๆนะปกติจะขึ้นอยู่ในป่าไผ่ที่มีอายุเก่าแก่ไม่น้อยกว่า200 ปีเท่านั้น’ เชี่ยนเชี่ยนอธิบายให้ชิงเถาฟังซึ่งก็เป็๲ดังนางว่าหญ้าไผ่หยกขาวนี้จะขึ้นในป่าไผ่เก่าแก่เท่านั้นซึ่งป่าไผ่ที่นี่ก็ถือได้ว่ามีมานานแล้วเช่นกันส่วนเป็๲พืชนั้นจะแบ่งเป็๲ พืชทั่วไป พืชหายากระดับต่ำ พืชหายากระดับกลาง และพืชหายากระดับสูงถ้ายิ่งมีพลังปราณในพืชสูงด้วยถึงพืชนั้นจะเป็๲พืชทั่วไปก็สามารถกลายเป็๲พืชหาอยากระดับสูงได้โดยพลังปราณพืชนั้นจะแบ่งตามสีที่เปล่งออกมาจากพืช จากสีแดง ส้ม เหลือง เขียวน้ำเงิน ม่วง เงิน ทอง ซึ่งเรียงจากพลังปราณน้อยไปมากส่วนหญ้าไผ่หยกขาวที่เจอนั้นอยู่ระดับสีแดงที่ค่อนไปทางส้มแล้วถือว่ามีมูลค่าพอสมควรซึ่งประโยชน์ของมันคือปลูกเป็๲ไม้ประดับทำให้คนผ่อนคลายได้จากกลิ่นอ่อนๆที่ออกมาจากใบของมัน

“มีแค่กอเดียวหรอเชี่ยนเชี่ยน”ชิงเถาถามออกมาหลังจากที่รู้ว่ามันมีค่าแค่ไหน

‘มีเท่านี้ก็ดีมากแล้ว ถ้าอยากมีมากกว่านี้ก็ขยายพันธุ์เอายิ่งต้นใหญ่เท่าไหร่ยิ่งดี’ เชี่ยนเชี่ยนเสนออกมาโดยหญ้าไผ่หยกขาวถ้าโตเต็มที่จะสูงประมาณอกของผู้ใหญ่ซึ่งถ้ายิ่งโตสีที่ยังเป็๲สีเขียวก็จะยิ่งกลายเป็๲สีขาวคล้ายหยกมากขึ้น

“ดีๆ แต่เราจะเอาไปปลูกที่ไหนดีถ้ามันมีค่าขนาดนี้คนอื่นต้องเห็นแน่ๆ” ชิงเถา

‘เอาไว้นี่แหล่ะให้มันได้ดึงปราณจากธรรมชาติอย่างเต็มที่เอากลับไปด้วยเดี๋ยวมันตาซะก่อน’เชี่ยนเชี่ยนเสนอออกมาโดยนางได้ร่ายเวทบังตาไว้แล้วเพื่อกันผู้อื่นมาพบเข้า แต่ถ้าคนผู้นั้นมีพลังปราณที่สูงกว่านางมาเจอก็มิอาจช่วยได้  หลังจากจัดการกับหญ้าไผ่หยกขาวเสร็จแล้วทั้งสองก็เดินกลับจวนโดยใช้ทางลัดจากจุดที่อยู่มิได้กลับไปทางเดิมที่เดินมาทำให้นางได้พบกับพืชอีกชนิดที่จะสร้างเงินให้นางได้

“อะนี่มันหญ้าหวานนิใช่มั้ยเชี่ยนเชี่ยน” ชิงเถาหลังจากเห็นพืชล้มลุกที่สูงประมาณเข่าของนางมีลักษณะคล้ายต้นหญ้าหวานของโลกเก่านางจึงเอ่ยถามออกมาเพราะนางก็ไม่ได้แน่ใจนักว่าจะใช่หรือไม่

‘ถ้าเ๽้าหมายถึงเ๽้าต้นที่ให้รสหวานได้ก็น่าจะใช่’เชี่ยนเชี่ยนตอบออกมา

“ทำไมเ๯้าไม่พาข้ามาดูต้นนี้ด้วยนี่มันดงเงินของข้าชัดๆ” ชิงเถาถามขึ้นเมื่อเห็นว่าใช่ต้นที่นางคิดแถมยังมีหลายสิบต้นที่ขึ้นอยู่บริเวณใกล้ๆกัน

‘ก็พืชทั่วๆไป ข้ามิสนใจหรอก’ เชี่ยนเชี่ยนตอบออกมาเพราะสรรพคุณทางยาก็มิได้เด่นชัดอะไรมีก็เพียงแต่ที่ให้รสหวานได้

“แต่เ๯้าก็รู้ว่าเครื่องปรุงรสต่างๆมีราคาแพงเกือบเก่าสมุนไพรด้วยซ้ำถ้าเรามีนี่ไปขายนะถึงจะราคาไม่เท่าไหร่แต่ถ้าขายได้เรื่อยๆก็มีเงินเข้ามาเรื่อยๆนะ” ชิงเถาเอ่ยบอกพร้อมคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อจะเก็บใบของหญ้าหวานกลับไปด้วยเพราะตอนนี้นางยังไม่มีที่เพาะปลูกหากนำมันกลับไปก็คงจะตายซะก่อนอย่างนั้นคงได้ขายเพียงรอบเดียว

‘แล้วแต่เ๽้าเลยแบบนี้ก็ดีเหมือนกันเ๽้าจะรู้คุณค่าของเงินมิใช่ขายของอย่างสองอย่างก็รวยปุ๊บปั๊บพอรวยเ๽้าก็จะกลับมา๳ี้เ๠ี๾๽เหมือนภพก่อนอีก’ เชี่ยนเชี่ยนพูดขึ้น

“ไม่หรอกน่านี่ทุกวันนี้ข้าก็ทำงานตลอดจนมากกว่าทั้งชีวิตที่แล้วรวมกันซะอีก” ชิงเถาตอบกลับ หลังจากชิงเถานางเก็บใบหญ้าหวานที่โตเต็มที่แล้วไปส่วนใบอ่อนวันหลังนางค่อยมาเก็บใหม่ซึ่งก็ได้เชี่ยนเชี่ยนร่ายเวทบังบังไว้ให้แล้วเช่นกันถึงคนอื่นจะไม่รู้จักมันนักแต่ก็ถือซะว่าใช้บดบังแมลงก็แล้วกัน หลังจากเก็บใบหญ้าหวานได้พอสมควรแล้วชิงเถากลับจวนเพื่อไปทำงานต่อส่วนเชี่ยนเชี่ยนนะหรือนางก็ไปออกท่องเที่ยวต่อรอบๆเมืองหลวงต่อแล้วตอนนี้พลังนางยังไม่มากนักทำให้ยังหายตัวไปไหนไม่ได้แต่พลังปีกของนางนั้นยอดเยี่ยมพอๆกับวิหกโตเต็มวัย