"เ้าไม่รู้สึกอะไรเลยรึ"เสียงห้าวตวาดถามท่ามกลางความเงียบ อีกทั้งท่าทีโมโหจัดที่เห็นต่างจากหญิงสาวในชุดกระโปรงยาวลากพื้นสีครีมประดับด้วยไข่มุกตามระบายแขนยาวและรอบคอสวยงามผ้าคาดเอวประกายสีเงินทำให้เห็นเอวคอดน่ามอง ดวงหน้ามนแหงนมองหมู่ดาวบนผืนฟ้าอย่างอารมณ์ดีพลันต้องหันมามองคนทำลายบรรยากาศอย่างเสียไม่ได้
"ท่านพี่จะให้ข้ารู้สึกอะไร"
แม้จะแลเห็นใบหน้างามของคนที่ถอนสายตาจากผืนฟ้าได้ชัดขึ้นหากแต่คำย้อนถามทำให้ผู้ฟังยิ่งรู้สึกหงุดหงิดกว่าเดิม ดวงตากร้าวจัดไม่ต่างจากเดิมจ้องเขม็งดั่งจะหมายความว่า
ไม่รู้ความนัยของคำถามหรืออย่างไร
"ท่านพ่อกับท่านพี่จะเคืองท่านชายทันวาทำไมกันข้าคิดว่าท่านทำถูกแล้ว หากต่อไปภายหน้าได้ขึ้นเป็องค์เมือง เื่คู่ครองยังเลือกเองไม่ได้แล้วจะปกครองชาวเมืองได้อย่างไร"
"แต่การปฏิเสธเ้าต่อหน้าผู้คนอย่างนั้นมันเป็การหยามเกียรติเราชัดๆ ไม่นึกไว้หน้าท่านพ่อบ้างเลย"
"อย่าเอาเื่ส่วนตัวมาปนกับเื่ของข้าสิท่านพี่พวกท่านต่างหมายปองหญิงนางเดียวกันข้าเข้าใจ แต่เื่ที่ใครจะปฏิเสธข้าข้าก็เข้าใจเช่นกันเมื่อไหร่จะเลิกทะเลาะกันสักที" คนฟังหันขวับ
"ก็ข้ากำลังพูดถึงเื่ของเ้าอยู่นี่ไงกำลังพูดถึงไอ้คนที่มันกล้าปฏิเสธสตรีสูงศักดิ์แห่งอัครธานีทั้งที่เ้าก็ไม่ใช่จะอัปลักษณ์น่าเกลียดกลับตรงกันข้าม ใครๆ เขาต่างลือกันทั่วว่าน้องงามพร้อมทั้งรูปกายและจิตใจ"
"แต่ข้าไม่อาจตรึงใจใครไว้ได้เท่ากับท่านหญิงเ้าจันทร์"
หญิงสาวพูดระคนลอบมองสีหน้าของคนที่แอบซุกซ่อนความปรารถนาไว้ข้างในคงไม่มากน้อยกว่าคู่กรณีสักเท่าไหร่นักหรอก สุดท้ายอดยื่นหน้าเข้าไปเซ้าซี้ใกล้ๆ ไม่ได้จนชายหนุ่มต้องหยุดการกระทำนั้นด้วยการรวบไหล่บางไว้อย่างเบามือ
"อย่านอกเื่ได้ไหม"
"เื่เดียวกันเ้าค่ะท่านพี่ ฮืม..ข้าเห็นใจหญิงจันทร์นะ คำทำนายทำให้นางรู้สึกแย่..ถึงรักกันแค่ไหนก็ไม่อาจสมหวัง”
“เหลวไหล!” คนเป็พี่ตวาดจนอีกฝ่ายแทบอุดหูไว้ไม่ทัน
อาการ ‘ขัดหู‘ คงไม่เท่า ‘ขัดใจ’ เหมือนเป็นัยๆให้รู้ว่าถ้ายังพูดถึงเื่นี้ต่อล่ะก็คนขี้โมโหจะไม่อยู่รับฟังความใดอีก หญิงสาวลอบถอนหายใจแ่เบา
“จริงๆ แล้ว ที่ท่านหญิงจะสมัครตนเป็พราหมจารีย์คอยรับใช้องค์เทพอัมฤทธิ์อาจเพราะลำบากใจที่ต้องเลือกระหว่างท่านพี่กับท่านชายทันวาก็ได้นะ"มิณเยศมุ่นหัวคิ้วฉงน
"ทำไมต้องลำบากใจด้วย"
"แหม! ท่านพี่ก็ สองทายาทแห่งนคร ต่างรูปงามนามไพเราะ สูงส่งเรืองรองบารมี เป็ที่ใฝ่ปองของหญิงทั่วหล้านครถึงแม้จะยังไม่มีใจให้ใครก็ตามเถอะ แต่หากจำเป็ต้องเลือกคงยากตัดสินใจ..หรือบางทีหากนางเกิดหลงรักท่านใดไปแล้วจริงๆ ก็คงต้องเป็ทำเมินเฉยใส่พวกท่านมาตลอดเพราะนางไม่้าให้คนที่รักได้รับผลจากคำทำนายก็ได้” คนฟังหันขวับ
“แต่ข้าไม่สนใจคำโบราณนั่นอยู่แล้ว”
“ท่านพี่ไม่สนข้ารู้ แต่ท่านหญิงคงไม่คิดอย่างนั้น”
“ข้าไม่อยากให้นางต้องวิตกจนคิดปิดกั้นตนเองไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไปข้าก็รับได้” หญิงสาวลอบอมยิ้มเ้าเล่ห์คนปากแข็งยอมรับออกมาจนได้สินะ
"ได้ยินว่าในพิธีบูชาองค์เทพอัมฤทธิ์คราวหน้า ท่านหญิงเ้าจันทร์จะสมัครตนเป็พราหมจารีย์คอยรับใช้องค์เทพอัมฤทธิ์แล้วนะท่านพี่ นั่นคงเป็ทางเดียวที่นางเลือกได้"
“เป็ทางเลือกเดียว! ข้าไม่เห็นว่าต้องทำถึงขนาดนั้นเลยหากนางแต่งงานกับชายที่ไม่เกี่ยวข้องกับการสืบบัลลังก์ ชีวิตของนางก็ยังดำเนินไปได้อย่างปกติสุข”
“นั่นน่ะสิท่านพี่ แล้วเหตุใดท่านหญิงถึงเลือกทางนั้นถ้าไม่ใช่เพราะนางมีใจให้บุรุษชายที่เกี่ยวข้องกับบัลลังก์นคร”
มุณาทัยส่งสายตาแทนสื่อสะท้อนถึงใจสตรีด้วยกันราวกับ้าถ่ายทอดความรู้สึกของคนที่มี‘รัก’ รักที่มิใช่เพื่อไว้แค่ตนแต่เป็รักเพื่อจะยอมเสียสละ
“หากข้ารักใครสักคน แต่ชีวิตเขาต้องมาย่อยยับเพราะข้าเป็ต้นเหตุข้าคงยอมรับไม่ได้ สู้ให้เขาไม่รู้ดีกว่าว่าข้ารักเขา ท่านพี่..หากข้าเดาไม่ผิด ท่านหญิงคงคิดเช่นกัน”
คนฟังใจเต้นไม่เป็ส่ำ ลุ้นระทึกกับประโยคชวนฉุกคิดหัวใจเริ่มพองโตจนคับอก มันเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างน่าประหลาด แม้ยังไม่รู้ชัดว่าหัวใจของนางจะใช่ตนหรือไม่ก็แทบอยากสลายร่างหายวับไปหาเ้าดวงใจเพื่อไถ่ถามให้กระจ่าง
หากนางมีใจปรารถนาตรงกันไม่ว่าคำทำนายสักร้อยพันไม่หวั่นเกรง
หากนึกหวั่นก็เพียงแค่...คนๆ นั้นจะไม่ใช่ตน..!
ดีล่ะถ้าอย่างนั้นข้าจะไม่ให้นางต้องเลือกไม่ให้นางต้องคิดสิ่งใดให้วุ่นวาย คนที่คู่ควรกับนาง..ต้องเป็ข้าเท่านั้น!
ชายหนุ่มเผยแววตาที่ฉายฉานไปด้วยความคิดอันแยบยลมือใหญ่กำแน่นหมายจะทำการนั้นให้สำเร็จ จนไม่ได้ฟังคำเจื้อยแจ้วของอีกฝ่าย
"...ท่านพี่ฟังข้าอยู่หรือเปล่า"
"เ้าว่าอะไร" คนถูกย้อนถามงอนเข้าให้
"ไม่สนใจกันเลย ข้าให้ท่านพี่ดูดวงดาวบนฟ้าข้างบนโน่นดูแล้วนึกถึงใครบ้างไหมเ้าคะ" เสียงหวานโปรยยิ้มพราวคล้ายหยั่งเชิงให้อีกฝ่ายทาย
"ดารารายแห่งผืนฟ้ายามราตรี" คำเฉลยเรียกรอยยิ้มคนถามให้หวานกว่าเดิม
"ใช่แล้ว วันก่อนข้าได้สมุนไพรรสดีตัวใหม่จากนางเพราะอย่างนี้กระมังข้าถึงอารมณ์ดี"
"ไม่เห็นว่าจะเกี่ยวกันสักนิด"
"เกี่ยวกันสิท่านพี่ พอนึกถึงเื่ของนางทีไรมันทำให้เื่ของข้าดูน้อยนิดไปถนัดตา"คำพูดของหญิงสาวส่งผลให้อีกฝ่ายถอนใจยาว พลางเงยหน้ามองฟ้ากว้างคล้าย้าส่งคำพูดคุยให้ได้ยินไปถึงผู้ถูกเอ่ยนาม
"หากนางรับรู้คงดีใจนะนางมักทำให้เ้าอารมณ์ดีได้เสมอจริงๆ"
"ข้าอยากให้นางมาอยู่ที่นี่ด้วยกันจังเลยท่านพี่เวลามีปัญหาอะไร นางมักมีข้อคิดดีๆ มาเสนออาจจะใช้ได้บ้างไม่ได้บ้างแต่เพราะมัวฟังนางพูดเพลินจนลืมเื่อื่นไปเลย"คนฟังถอนใจยาวอีกครั้ง
"คงยากนะ เพราะนางซึมซับวิถีชาวเมืองไปเต็มตัวแล้วที่นี่อาจทำให้นางอึดอัด"
859
