ตอนที่สอง ให้สิทธิ์ยิ่งกว่าใคร
การเดินทางอย่างรีบด่วนส่งผลเป็ที่น่าพอใจแก่ท่านอ๋อง ทันทีที่มาถึงบุรุษผู้เป็เ้าบ้านดึงลากเด็กสาวติดตามตนไปทุกแห่ง
บ่าวไพร่จับตามองเป็ตาเดียวด้วยไม่เคยเห็นเ้าชีวิตให้ความสำคัญกับใครโดยการพาเที่ยวชมสวนสี่ฤดูภายในจวนเบิกฟ้าแห่งนี้
กิริยาท่าเดินกระเผลกของเซี่ยนฮวาเรียกสายตาสงสารจากผู้พบเห็นด้วยเข้าใจว่าท่านอ๋องบัดซบนั้นทำร้ายนาง โดยมักอ้างว่าเป็เพียงการเล่นสนุกแล้วพลั้งมือ
ข้าบ่าวในจวนต่างซุบซิบกันอย่างออกรสและบางคนก็มีความกล้ารอหาโอกาสที่จะได้เข้าไปถามไถ่ช่วยเหลือแม้ว่าจะมีสตรีแต่งกายอย่างสาวใช้คอยติดตามอยู่แล้ว แม่นางน้อยผู้นี้เป็ใครหนอดูนางช่างพิเศษกว่าคนอื่นเสียจริง
" ข้าคิดว่าเ้าคงชอบนะ "
" หากท่านหมายถึงสวนสี่ฤดูท่านคิดผิดแล้ว " เซี่ยนฮวาค้อมกายจับยึดราวกั้นของศาลากลางสระขนาดใหญ่เ้าของจวนพานางเดินวนรอบเสียทั่วจนขาของนางเต้นตุบ ๆ ไม่ต้องดูก็รู้ว่าข้อเท้าของนางบวมช้ำแค่ไหน
" แล้วเ้าชอบที่ใดในบ้านข้าล่ะ ? "ชายตัวสูงใหญ่กำยำสังเกตเห็นนางเดินช้าลงมาได้สักพักแล้วแต่ก็ทำเป็ไม่เห็น
" ข้าชอบแปลงผักข้าง ๆ โรงครัวนั่น "ริมฝีปากสีสดเม้มเข้าหากันเมื่ออาการลุกลามมาถึงสะโพกกลมกลึงเซี่ยนฮวาค่อย ๆ พาตัวเองลงนั่งบนเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก หลิงที่รอรับอยู่รีบเข้าประคองและบีบนวดให้นางได้บรรเทา
" สตรีส่วนใหญ่ชอบของสวยงามและดอกไม้ "ห้าวซวนขยับกายลงนั่งเช่นกันฝ่ายผู้อาศัยรีบหงายถ้วยชารินให้อย่างรู้งาน ดวงตาคมกล้ามองอ่านการกระทำก่อนตัดสินใจเอ่ยขึ้น
" หน้าที่เ้าอยู่ที่นี่คือปรนนิบัติข้าทุกอย่าง และข้าหวังว่าเ้าจะทำเต็มที่ให้คุ้มค่ากับสมบัติพันชั่งน ะ"กล่าวจบท่านอ๋องลุกจากไป คนได้ฟังชะงักกิริยาที่กำลังยกชาขึ้นจิบเซี่ยนฮวาทบทวนประโยคนั้นในใจอยู่หลายครั้งก็ไม่อาจทำใจให้เข้าใจในความหมาย
" หลิงบอกข้าที่ว่าข้าฟังผิด..ข้าไม่ได้ถูกซื้อตัวมาดั่งนางคณิกา "มือบางสั่นเทาค่อย ๆ ประคองสติวางจอกในมือลง
ฝ่ายสาวใช้ได้แต่อ้ำอึ้งไม่รู้จะหาคำพูดใดปลอบใจผู้เป็นายในเวลานี้คุณหนูของตนที่จิตใจไม่สู้ดีคงบอบช้ำหนักกว่าเดิม เมื่อชีวิตพลิกผันจากคุณหนูสูงศักดิ์ต้องกลายมาเป็หญิงบำเรอชายเช่นนี้
" คะ..คุณหนู "หลิงหยิบจับผ้าส่งให้เซี่ยนฮวาเมื่อเห็นน้ำใสไหลรินลงอาบพวงแก้มขาวบาง
ผู้เป็นายทำเพียงแค่รับผ้านั้นมาและปล่อยให้น้ำตาไหลรินชะล้างศักดิ์ศรีของบุตรีสกุลชุนออกไป ในเมื่อแต่เดิมนางมิใช่คนสกุลชุนมาบัดนี้จะโยนมันทิ้งเสียก็คงไม่มีใครขัดขวาง
เซี่ยนฮวาตั้งใจแล้วว่าจะประคองชีวิตใหม่นี้ให้ได้เมื่อมาเป็ผู้อาศัยก็ต้องอยู่ต้องทำตามความประสงค์ของเ้าบ้าน บำเรอชายเพียงหนึ่งคนก็ดีกว่าถูกรุมข่มเหงโดยชายห้าคนเซี่ยนฮวาเม้มปากเรียกแรงฮึดให้กลับเข้ามาในจิตใจของตนอย่างน้อย ๆ อ๋องโฉดก็ไม่ทรมานนางและยังให้อิสระแก่นางอย่างเต็มที่ในจวนแห่งนี้
" หลิงข้าอยากจะถามเ้าเื่หนึ่ง..ในเมื่อข้าตกอยู่ในสถานะที่ไม่ต่างจากเ้านักเ้าจะยังรับใช้ข้าอยู่อีกหรือ " เซี่ยนฮวาเชิดหน้าขึ้นพร้อมสะบัดคราบน้ำตาทิ้งเสีย
" คุณหนูจะถามข้าอีกกี่ครั้งข้าก็ยังคงจะตอบท่านเช่นเดิมเ้าค่ะ " หลิงตอบอย่างโล่งอกเมื่อสีหน้าของเซี่ยนฮวาตอนนี้กลับมาสง่าสมเกียรติยิ่งกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
" ชีวิตข้าดูจะไม่เหลืออะไร..แต่ข้าก็ยังมีเ้าอยู่ขอบใจเ้ามากที่ยังอยู่เคียงข้างข้าเสมอ " เซี่ยนฮวาย่อกายลงนั่งพื้นอย่างไม่ถือตัวนางไม่มีความจำเป็ที่จะต้องถือเกียรติอีกต่อไป แม้ในเวลานี้นางจะไม่ใช่คุณหนูอีกแล้วแต่นางยังคงเหลือคุณค่าของความเป็มนุษย์คนหนึ่งและนางก็ควรรักษามันไว้อย่างดีที่สุด
" แม่นางเซี่ยนฮวาและผู้ติดตามขอเชิญท่านทั้งสองตามข้ามาเถิดข้าจะนำทางท่านไปยังเรือนขอรับ " หัวหน้าพ่อบ้านค้อมกายลงอย่างนอบน้อมเขารู้ดีว่าเซี่ยนฮวานั้นอยู่ในสถานะไหนในจวนนี้และรู้ดีอย่างยิ่งว่าควรปฏิบัติกับนางเช่นไร
ที่ผ่านมาท่านอ๋องรับหญิงสาวมากหน้าหลายตาเข้ามาในจวนหากแต่ไม่เคยให้สิทธิ์ใครมากขนาดนี้แม้แต่องค์หญิงต่างแคว้นที่แต่งเข้าจวนมาก็ตาม
ยิ่งเรือนที่ท่านอ๋องประสงค์มอบให้แม่นางน้อยผู้นี้ก็เป็เรือนที่ท่านอ๋องหวงแหนนัก ไม่เคยอนุญาตผู้ใดให้เข้าใช้มาก่อน แม่นางสกุลชุนย่อมสมควรได้รับการปฏิบัติอย่างดีในฐานะคนโปรดของท่านอ๋อง
ชายาุโเหลือบมองสตรีสองนางและพิจารณาอยู่เงียบ ๆ บุตรีของแม่ทัพใหญ่ผู้นี้งดงามกิริยาดีอย่างคุณหนูตระกูลใหญ่แต่ขาเสียเช่นนี้ไม่มีบุรุษคนใดอยากได้เป็ภริยาแน่นอนอยากรู้จริง ๆ ว่าท่านอ๋องคิดสนุกอะไรไว้หนอจึงตอบรับคำขอแล้วพานางเข้าจวนเบิกฟ้าแห่งนี้
ผู้าุโนึกสงสารคุณหนูและปลงตกในเวลาเดียวกันแม้จะได้รับสิทธิ์มากกว่าคนอื่นแต่ความพิเรนทร์ที่ท่านอ๋องจะปฏิบัติกับนางก็คงจะพิเศษกว่าใครด้วยเช่นกัน
หัวหน้าพ่อบ้านเก็บอาการขนลุกขนพองไว้ด้วยความสามารถที่มีเขาเป็คนเก่าคนแก่ของจวนนี้รู้ดีทุกสิ่งเห็นมาแทบจะทุกอย่างและเกือบทุกครั้งก็เป็เขาเองที่เก็บกวาดการละเล่นของท่านอ๋องมาั้แ่เล็ก ๆ
เฮ่อ..ยิ่งภายนอกของท่านอ๋องงดงามเท่าใดภายในก็ยิ่งสวนทางสะสมความต่ำตมฟอนเฟะไว้เท่านั้นหากไม่ได้ทำคุณต่อแผ่นดินไว้มากคงถูกตัดหัวเสียบประจานจารึกความต่ำทรามไว้จนชั่วลูกชั่วหลาน
" เรือนนี้ชื่อว่า เรือนอรุณเป็เรือนต้นแบบของเรือนเบิกฟ้าขอรับเรือนนี้ไม่เคยถูกใช้มาก่อนเครื่องเรือนจึงมีไม่กี่ชิ้นแต่ท่านอ๋องสั่งไว้แล้วอีกสามวันเครื่องเรือนชุดใหม่จะขนย้ายเข้ามาขอรับ " หัวหน้าพ่อบ้านว่าพลางเปิดบานประตูเข้าไปด้านใน เซี่ยนฮวากวาดสายตาดูความโอ่อ่าของศิลปกรรมแปลกตาเมื่อได้ยินว่าเป็เรือนต้นแบบจึงนึกไปว่าเรือนเบิกฟ้าคงมีเครื่องเรือนและลักษณะปลูกสร้างอย่างที่นางไม่เคยเห็นเป็แน่
" ท่านอ๋องของท่าน..ให้ข้าอยู่ที่นี่แน่หรือ ? " เสียงหวานเจือความตื่นเต้นเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ
" ใช่ขอรับแม่นางจะได้พักผ่อนอยู่เรือนนี้อีกสักเดี๋ยวพวกบ่าวก็จะยกสัมภาระของท่านมาขอรับ "
" ข้าเดินเหินไม่สะดวกนักขอให้นางมาอยู่เรือนนี้กับข้าได้หรือไม่ " เซี่ยนฮวาหันมองหลิงที่ประคองนางอยู่
" ขอรับท่านอ๋องสั่งความไว้แล้วเรือนนี้มีห้องอยู่มากผู้ติดตามใช้เป็ที่พักได้ "ชายชรานึกเอ็นดูเด็กสาวขึ้นมา
" ขอบคุณมากเช่นนั้นข้าขอพักสักเดี๋ยว "เซี่ยนฮวาขยับเดินไปยังโต๊ะตรงกลางก่อนจะหย่อนกายลงนั่งโดยมีหลิงรีบประคองแล้วนวดเฟ้นขาผู้เป็นาย
" หากมีสิ่งใดขาดเหลือแจ้งความประสงค์กับข้าได้ทุกเวลา " หัวหน้าพ่อบ้านค้อมกายอีกครั้งขอตัวไปจัดการงานที่ได้รับมอบหมายต่อไป
" หลิงเ้าไปดูห้องหับของตนเองเถิดเสร็จแล้วข้าจะไปจัดหาสำรับให้ท่านอ๋อง "เมื่อคล้อยหลังชายชราเซี่ยนฮวาก็หันสั่งกับเด็กรับใช้ของตนนางยังจำคำของห้าวซวนได้ดี ปรนนิบัติให้คุ้มค่ากับสมบัติพันชั่ง
มุมปากเล็กยกยิ้มนึกสมเพชตนเองนัก ทองและอำพันมากขนาดนั้นต่อให้เป็ชุนหยางกว่างก็ยังหามาได้ยากขายบุตรบุญธรรมคนเดียวก็ร่ำรวยเหลือกินไปทั้งชีวิตหรือนางควรจะดีใจที่มีราคาสูงกว่าสตรีคนอื่นๆ บางทีอาจสูงกว่าสินสมรสขององค์หญิงที่ท่านอ๋องเคยตบแต่งก็เป็ได้
ถ้าตอนเป็น้ำอบร่ำรวยขนาดนี้พ่อแม่ก็คงไม่ถูกทุบตีเช้าเย็นเช่นนั้น
เมื่อหวนนึกถึงอดีตหัวใจของนางก็บีบรัดอย่างเ็ป แม้พยายามทำใจอยู่ทุกวันแต่ดูเหมือนความเ็ปจะไม่ได้ลดลง
เสียงเรียกดังอยู่นอกประตูเมื่อเหล่าบ่าวขนยกสำภาระของนางมาส่งให้ ร่างระหงลุกขึ้นเปิดประตูรับเพื่อให้พวกเขาขนหีบผ้าและข้าวของที่นางชอบเป็พิเศษเข้ามาไว้
ข้าบ่าวที่เห็นเซี่ยนฮวาห่าง ๆ ว่างามแล้วพอได้มาเห็นใกล้ชิดขนาดนี้ยิ่งงดงามจนมิอาจยกสิ่งใดมาเปรียบเปรยน่าสงสารนักที่ต้องมาเป็หญิงบำเรอให้ชายโฉดเช่นอ๋องห้าวซวน
ผู้ร้ายมักได้ครองของดีก่อนใครเสมอ!
เซี่ยนฮวานับหีบห่อกล่องไม้อีกครั้งเมื่อเห็นว่าครบถ้วนแล้วจึงหันไปถามหลิงสัมภาระของสาวใช้ก็ถูกยกมาด้วยเช่นกันพอได้ทราบว่าของทุกชิ้นอยู่ครบแล้วและไม่บุบสลายนางจึงเอ่ยขอบคุณข้าบ่าวด้วยกิริยาอ่อนหวาน
เซี่ยนฮวาไม่อาจรู้ได้ว่าใครมิตรใครคิดร้าย เมื่อขยับของไม่ให้กีดขวางทางเดินแล้ว แม่นางและผู้ติดตามก็ออกจากเรือนอรุณไปยังโรงครัว เซี่ยนฮวาแจกยิ้มหวานให้กับทุกคนและขอใช้พื้นที่ในโรงครัวส่วนหนึ่งเพื่อทำอาหารของตนเองและท่านอ๋องฝ่ายแม่ครัวนั้นมีหน้าที่ทำอาหารให้เรือนเบิกฟ้าก็เกิดความสนใจอาสาคอยช่วยหยิบจับทุกสิ่งด้วยนึกเอ็นดูและเห็นแม่นางขยับกายไม่สะดวกนัก สำรับอาหารทั้งคาวและหวานจึงทำเสร็จทันเวลาขึ้นโต๊ะเซี่ยนฮวาสั่งให้หลิงยกสำรับตามนางไปจุดหมายคือเรือนเบิกฟ้า
ปรนนิบัติทุกอย่างคงไม่ใช่ว่าต้องป้อนด้วยหรอกนะมือเท้าก็มือเหมือนกันโตแล้วคงไม่เอาแต่ใจขนาดนั้นหรอกใช่ไหม?
แต่แล้วสิ่งที่เซี่ยนฮวากลัวก็เกิดขึ้นท่านอ๋องยอมรับอาหารที่นางทำและสั่งให้นางมารับอาหารเย็นด้วยทุกมื้อนั่นหมายถึงไม่ว่าท่านอ๋องจะอยู่ที่ไหนนางก็ต้องตามไป !
แล้วนี่ท่านอ๋องมือหงิกงอั้แ่เมื่อไหร่ข้าถึงต้องป้อน แล้วแบบนี้ข้าจะกินส่วนของตนเองได้หรือ ?
" ขยับมานั่งตรงนี้จะได้ป้อนข้าถนัด " มือหนาตบตักตนเองเบา ๆ สองสามครั้งเป็สัญญาณบอกตำแหน่งดวงตาคมเข้มจดจ้องแม่นางน้อยอย่างนึกสนุกยิ่งเห็นสีหน้าต่อต้านแต่กิริยายอมทำตามท่านอ๋องก็ยิ่งชอบใจ
" มัวแต่ป้อนท่านข้าก็หิวเช่นกันนะเ้าคะตอนเดินทางท่านก็กินของที่ข้าซื้อไว้จนหมด "ร่างบางขยับยอมนั่งใกล้ชิดแต่โดยดีไม่วายบ่นอุบอย่างเสียไม่ได้ก็นางหิวจริง ๆ ขาก็ปวดยังต้องมาทำอะไรเช่นนี้อีก
" ให้ข้าป้อนเ้าดีไหมเล่า "คนเพิ่งออกคำสั่งไปเอ่ยออกมาหน้าตาย
" เช่นนั้นทำไมท่านอ๋องไม่ป้อนตนเองเล่าเ้าคะ ? " เซี่ยนฮวาหันขวับมองตาขวาง
" ข้าอยากกินเ้า " เสียงทรงอำนาจกล่าวขึ้นกลั้นตลกก่อนหยิบตะเกียบคีบเนื้อป้อนปากเล็กบาง
" ข้าอยากกินที่เ้าป้อน " เมื่อเห็นสีหน้าวิตกของเด็กสาวที่ยู่ยี่จนดูตลกท่านอ๋องก็กล่าวประโยคเสียใหม่ก่อนขยับชิ้นเนื้อชิดริมฝีปากเม้มแน่นนั่นมากขึ้น
" เป็เ้าชีวิตคนควรพูดสิ่งใดให้ชัดเจนนะเ้าคะ " เซี่ยนฮวาพ่นลมหายใจทั้งโล่งทั้งหงุดหงิดเมื่อจับได้ว่าบุรุษผู้นี้จงใจกลั่นแกล้งก่อนจะยอมอ้าปากกินเนื้ออร่อยที่ถูกป้อนเข้าปาก
" ปกติข้าพูดเช่นนี้คนอื่นก็เข้าใจ..อร่อยหรือไม่ ? "
" ข้าไม่ได้ติดตามจนเคยชินจะรู้ความหมายที่ท่านสื่อได้อย่างไรเ้าคะ..เนื้อหวานนุ่มมากเ้าค่ะข้าจะป้อนท่านนะ.. " เด็กสาวกำลังที่จะคีบเนื้อป้อนบุรุษบ้างแต่กลับถูกริมฝีปากหยักยิ้มร้ายนั้นโฉบลงมาประกบก่อนที่ลิ้นเชี่ยวชำนาญจะตวัดเอาเนื้อในปากนางออกไป ใบหน้างดงามผละออกเคี้ยวเนื้อต่อจากที่นางเคี้ยวเอาไว้หน้าตาเฉย
" หวานอย่างเ้าว่าแต่ข้า..ไม่แน่ใจว่าเนื้อหรือปากเ้ากันแน่ที่หวาน " อ๋องห้าวซวนก้มลงจูบเด็กสาวอีกครั้งอย่างย่ามใจด้วยนางนั้นยังตะลึงงันกับการกระทำของตนเปิดโอกาสให้บุรุษเช่นอ๋องห้าวซวนฉกชิงไปได้อย่างง่ายนัก กว่านางจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นชายหนุ่มก็ลิ้มชิมความหวานเสียจนพอใจ
" ฮะ..แฮ่ก " เด็กสาวบนตักโกยอากาศอย่างเอาเป็เอาตายเมื่อได้รับอิสระนางรู้และเข้าใจว่าเื่บนเตียงเป็หน้าที่หนึ่งของนางแต่เื่บนเตียงก็คือบนเตียง! ช่างหน้าไม่อายข้าบ่าวไพร่นักดูสิวิ่งแจ้นออกไปกันหมดแล้ว
หลิงก็ด้วยไม่นะอย่าปล่อยให้ข้าอยู่กับอ๋องน่าตายนี้คนเดียวสิ
" ปากเ้าดูจะหวานกว่าเนื้อรมน้ำผึ้ง "ไม่พูดเปล่าห้าวซวนยังคีบเนื้อจากจานนั้นมากินอีกชิ้น
เขาทำไปเพื่อไขข้อสงสัยของตนหรือ?!
เด็กสาวฮึดฮัดไม่รู้จะสรรหาคำใดมาพูดจะก่นด่าหรือก็จะเป็การไม่รู้ฐานะของตนเกินไปกระมัง
มือเล็กคีบทุกอย่างกินโดยไม่สนใจชายหนุ่มอีกถึงแม้เขาจะไม่ยอมตักอาหารเองก็ตาม ฝ่ายท่านอ๋องเก็บอาการขบขันไว้ในใจทำเพียงเท่านี้ก็โกรธงอนเขาแล้วหรือ
มือหนาโอบกอดเอวบางได้รอบก่อนกระชับให้แนบชิดตนมากขึ้น การกระทำนี้ส่งผลให้คนที่เลือกกินระงับโมโหหยุดชะงักและหันมองใบหน้างามคมคายทันที
" กินอิ่มแล้วก็อย่าลืมดื่มยาที่ข้าส่งไปให้ก่อนเข้านอนด้วยวันนี้คงปวดมากใช่หรือไม่ หากยาดีไม่ช่วยให้เ้าบรรเทาอาการข้าจะเป็คนไปนวดให้เอง " ห้าวซวนกล่าวพร้อมกับจับคลึงเรียวขางามไปด้วย ั์ตาคมกล้าดุดันส่องประกายวิบวับแพรวพราวยิ่งกว่าเสือส่องกวางในป่าเล่นเอาขนทั่วสรรพลางกายของเด็กสาวลุกชัน
" ข้าจะซดยาดีของท่านให้เกลี้ยงหม้อเลยเ้าค่ะ " ปากเล็กรีบกลืนอาหารที่ตนยัดเข้าไปเกือบสำลักก่อนตอบรับคำฉับไวนางจะไม่แสดงอาการเจ็บต่อหน้าชายผู้นี้อีกแม้ว่าจะทนเจ็บไม่ไหวแค่ไหนก็ตาม ! !
2K
