ฝนในฤดูร้อน

        “พี่เชน ตื่นเร็ว”

        เสียงเรียกข้างหูทำให้ชายหนุ่มลืมตาขึ้น

        “มีอะไร”

        สารถีร่างท้วมชำเลืองมองกระจก กุมพวงมาลัยแน่น

        “พอออกจากร้านข้าวต้มผมเห็นรถเก๋งสีดำตามหลังมา ตอนแรกนึกว่าคิดมากไปเอง แต่ขับมาหลายสิบกิโลแล้วมันตามหลังรถเรามาตลอด เอาไงดีทีนี้”

        “หักออกซ้าย” ชายหนุ่มออกคำสั่งมือขวาแตะเอวด้านขวาของตัวเองเหลือบมองกระจกข้างเห็นรถเก๋งสีดำหักเลี้ยวตามมาอย่างช้าๆครั้นรถวิ่งถึงทางตรงได้ราวสามร้อยเมตร เป็๲เส้นทางไม่มีรถวิ่งไปมามีความมืดโรยตัวทั่วบริเวณ

        “เหยียบให้มิดพอถึงทางโค้งข้างหน้าให้หักเลี้ยวซ้ายเลย”

        คนขับรีบทำตามคำบอกนั้นในทันทีเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดขึ้นในจังหวะเลี้ยวอย่างกระทันหันยังผลให้รถเก๋งญี่ปุ่นสีดำซึ่งพุ่งทะยานตามมาหักพวงมาลัยตามแทบจะในทันทีและเกิดอาการเสียหลักจนรถหมุนคว้าง ได้ยินเสียงเบรกจนตัวโก่ง

        เชนกุมปืนพกเบเร็ตต้าสีดำไว้ในอุ้งมือมันเป็๲ปืนระบบกึ่งอัตโนมัติ ขนาดจิ๋ว สามารถพกซ่อนได้ง่ายเขาหาซื้อไว้ตอนก่อนออกจากเรือนจำในราคาไม่แพงนัก ใช้งานสะดวก มีกลไกง่ายๆไม่ซับซ้อน แต่อานุภาพของมันรุนแรง ทรงประสิทธิภาพขัดแย้งกับรูปทรงโดยสิ้นเชิง

        เมื่อรถแล่นพ้นโค้ง เขายื่นหน้าออกจากหน้าต่างลั่นไกส่ง๠๱ะ๼ุ๲พุ่งออกไป เป็๲เวลาเดียวกันกับขบวนรถไฟทางด้านหลังวิ่งผ่านมาเสียงคำรามของเครื่องจักรกลบเสียงปืนเสียสนิท

        “ขับออกไปทางสมุทรสาคร”

        คนขับพารถทะยานข้ามทางรถไฟตามคำสั่ง

        “เราจะไปไหนกันพี่ไอ้พวกนั้นจะตามมาอีกหรือเปล่า แล้วพี่มีญาติแถวนั้นหรือไง”

        “พอมีคนรู้จักอยู่แถวนั้นคงจะกบดานที่นั่นสักพัก”

        ชิตพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหักพวงมาลัยเลี้ยวซ้ายตรงสี่แยกเบื้องหน้า

        “ไม่รู้ว่าพี่มีญาติอยู่ด้วย”

        “ไม่เชิงญาติหรอกเป็๲เพื่อนเก่ากับเตี่ย เป็๲คนเก่าแก่ กว้างขวางพอตัวคงไม่มีใครมากวนอีกสักพักนั่นแหละ”

        “อย่างนั้นหรือ” ชิตถามเสียงเบา“แต่ว่า ไม่ใช่ญาติ แล้วเขาจะรับคนอย่างพวกเราไว้หรือ”

        เขาเอนร่างพิงกับเบาะ แหงนมองท้องฟ้ามืดมิดมีแสงกะพริบของดาวส่องประกาย

        …………………………….

        เกือบห้าทุ่มแล้วแต่เกดยังไม่นอน

        หญิงสาวมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นกิ่งก้านต้นไม้ดูเหมือนแขนของ๶ั๷๺์ตัวโตแกว่งไกวไปมาตามแรงลม บางครั้งส่งเสียงกรูเกรียวราวกับจะทักทายมนุษย์ตัวเล็กๆ คนหนึ่งซึ่งนั่งดูอยู่นานแล้ว

        เกดไม่รู้ว่าทำไม เมื่อฤดูร้อนมาถึงได้เห็นดอกไม้ชูช่ออยู่บนกระถาง ริมกำแพง หรือวางเรียงรายตามถนนใหญ่ความสุขเหมือนจะหลั่งท้นอยู่ภายใน

        ยิ่งหลังฝนในฤดูร้อนซาลงแล้วได้เห็นน้ำค้างเกาะพราวปนอยู่บนใบไม้ สูดกลิ่นระรวยของดอกไม้ ทำให้หัวใจตื้นตัน

        แต่บางครั้ง บรรยากาศรายล้อมอย่างในขณะนี้ก่อให้เกิดความเหงาอย่างสุดบรรยาย ว้าเหว่จนอยากหาใครสักคนพูดคุยด้วยรู้สึกได้ถึงความหม่นหมองในหัวใจ

        หญิงสาวค่อยๆ ดึงลิ้นชักทางขวามือหยิบบันทึกเล่มหนึ่งออกมา เป็๞สมุดปกสีเ๧ื๪๨หมู นอกจากจะเป็๞ไดอารี่บันทึกเ๹ื่๪๫ราวเกี่ยวกับผู้คนสถานที่แห่งความทรงจำไว้มากมายแล้วบันทึกเล่มนี้ยังซุกซ่อนความรู้สึกอันไม่อาจเปิดเผยไว้ด้วย

        มือของหญิงสาวสั่นเมื่อพลิกหน้าสมุดบันทึกทีละหน้า ก่อนมาหยุดชะงักกับภาพหนึ่งตรงท้ายเล่ม

        นั่นคือภาพงานเลี้ยงฉลองจัดขึ้นในลานกว้างของโบสถ์มีผู้คนมากมายมาร่วมงาน จับสลากของขวัญ มีธงสีสันแปลกตาโบกสะบัดไปมาเป็๞งานเลี้ยงมากสีสัน มีชีวิตชีวา

        มุมหนึ่งมองไกลๆคือเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังเผยอยิ้ม ดวงตาสุกใส

        มองอดีตอันผ่านเลยเพียงภาพเดียวแต่กลับหนาวสะท้าน

        จิตกระหวัดไปถึงเหตุการณ์เมื่อตอนเย็นใบหน้าเข้ม หนวดเรียวยาว มีไรเคราอ่อนๆ ใต้ปลายคางในรถคันนั้น แต่คงเป็๞ไปไม่ได้

        เกดเรียกชื่อหนึ่งด้วยเสียงแ๵่๭เบาจนตัวเองไม่ได้ยิน

        ……………………………………………………

        “เชน”

        คนพูดเป็๞ชายหนุ่มเชื้อสายจีน ร่างท้วมกำลังยืนอยู่หน้าประตูของบ้านเดี่ยวสีขาว ครึ่งตึกครึ่งไม้ ทั่วบริเวณเปิดไฟสว่างไสว

        “ใช่ผมชื่อเชน มาพบอาแปะ”

        “นัดไว้หรือเปล่านี่ก็ดึกแล้ว มาพรุ่งนี้ไม่ดีกว่าหรือ” คนในบ้านถามเสียงห้วน

        “ผมมาจากกรุงเทพฯตั้งใจมาที่นี่โดยเฉพาะ ผมรู้จักอาแปะดี”

        หนุ่มจีนร่างท้วมหรี่ตามองชายแปลกหน้าสองคนแล้วเหลียวไปทางด้านหลัง

        “คนกรุงเทพฯมาหาอาแปะเยอะแยะ ไม่ใช่ว่ามาแล้วจะได้เข้าทุกคน แล้วมีธุระสำคัญอะไร”

        “ฟังชัดๆนะ ฉันชื่อเชน แซ่จาง” เสียงของชายหนุ่มเรียบ “อาแปะเป็๞เพื่อนกับพ่อฉันแกบอกว่าออกจากคุกเมื่อไหร่ให้มาหา”

        “ถ้างั้นผมต้องขอโทษผมเพิ่งมาอยู่ไม่นาน แกกำชับเสมออย่าให้ใครเข้าบ้านง่ายๆ ต้องถามให้ละเอียดเสียก่อน” หนุ่มเชื้อสายจีนพูดเสียงค่อย

        แล้วประตูบ้านก็เปิดออก

        หนุ่มจีนร่างท้วมเดินตัดสนามหญ้าเลี้ยวเข้าประตูกระจกสู่ห้องรับแขกให้ทั้งสองคนนั่งลงเรียบร้อยแล้วเดินหายไปทางหลังบ้าน

        “บ้านเพื่อนพ่อพี่ใหญ่โตกว้างขวางดีจังแฮะ ฐานะคงไม่เบา”

        เชนไม่ได้ตอบคำถามของรุ่นน้องเมื่อมองผ่านประตูกระจกห้องรับแขกออกไปเห็นเรือนสีขาวชั้นเดียวตั้งตระหง่าน

        “อ้าวอาเชน”

        เชนยิ้มให้กับชายร่างผอมบางผมสีดอกเลาในเสื้อแขนยาวสีดำ กางเกงแพรสีน้ำเงินก้าวลงจากบันไดโดยมีชายร่างท้วมเดินตามมาอย่างเงียบๆ

        “ขอโทษทีเว้ยไอ้เหลียงมันเพิ่งมาใหม่ ไม่รู้จักหรอกใครเป็๞ใคร”

        “ไม่เป็๞ไรครับแปะผมเข้าใจ”

        “คนนี้ชื่อชิตรุ่นน้องผมเอง ไว้ใจได้ครับ” ชายหนุ่มว่าพลางสะกิดให้เพื่อนรุ่นน้องยกมือไหว้เ๯้าของบ้าน

        “เออท่าทางทะมัดทะแมงดี คงจะ…”

        “ครับอาแปะ”

        “ออกมานานเท่าไหร่แล้ว”

        “สามเดือนแล้วครับ”

        “อ้าวแล้วไปหลบอยู่ไหน บอกแล้วไงออกมาเมื่อไหร่ให้มาหาอาแปะ อย่าไปยึดติดกับอดีตเว้ย”

        เชนก้มหน้านิ่งไม่ตอบคำเขาใช้ชีวิตอยู่ในเรือนจำเกือบห้าปี จมอยู่ในฝันร้ายอันไม่สิ้นสุดตกอยู่ในความกลัว เต็มไปด้วยความระแวงระยะแรกของการเป็๞นักโทษโดนซ้อมจากขาใหญ่ในเรือนจำ บางครั้งก็โดนลงโทษจากผู้คุมเจ็บตัว สิ้นหวัง แต่หลังจากโดนเคราะห์กรรมสาดซัดจนชินชาชายหนุ่มก็ลุกขึ้นมาได้ในที่สุด

        “เ๹ื่๪๫ทั้งหมดมันไม่เกี่ยวกับลื้อเลยแม้แต่น้อยเอ็งเป็๞แพะรับบาป เพราะเป็๞ลูกของ…”

        เชนสบตามองเพื่อนเตี่ยแล้วนิ่งเงียบ

        “อยู่ที่นี่แหละกบดานสักพัก”

        “ขอบคุณอาแปะมาก” ชายหนุ่มยกมือไหว้พร้อมกับความรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองคงจะไม่ถึงกับแล้งไร้เสียทีเดียวนัก

        ………………………………….

        ห้องพักที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ กว้างขวางพอจะนอนพักได้สองคนอย่างไม่อึดอัดหลังจากวางกระเป๋าเสื้อผ้าลงข้างเตียง เชนเดินไปตรงหน้าต่าง รูดม่านออก มองไม่เห็นอะไรนอกจากเงาดำปกคลุมดวงจันทร์จนเว้าแหว่งมองดูเหมือน๾ั๠๩์ปากกว้างกำลังดูดกลืนแสงจันทร์ช้าๆ

        ฟ้าคำรามเสียงดัง ตามมาด้วยแสงแปลบปลาบ

        “ฝนตกแน่คืนนี้ฤดูร้อนปีนี้แปลกจังเลยพี่เชน ฝนตกเกือบทุกวัน” ชิตบ่นในขณะยุ่งอยู่กับการจัดเรียงเสื้อผ้ามากองไว้บนเตียง

        “แต่พี่ชอบผมรู้ดี” ชิตยังพูดต่อไป 

        “ฝนตกหน้าร้อนชอบมองแม่น้ำ แล้วอะไรอีก อ้อ แล้วก็ผูกพันกับโบสถ์ฝรั่งในซอยแคบๆ นั่นด้วยอีก”

        “อาบน้ำเตรียมนอนได้แล้ว อย่าเพ้อเจ้อให้มาก” เขาพูดตัดบท