คำตอบของเรวัชทำเอาเด็กน้อยที่นั่งอยู่ด้านหลังอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ไม่คิดว่าจู่ๆ เขาจะมีพ่อบุญธรรมเป็ชายคนนี้ แม้จะพึ่งเคยเจอหน้ากันเพียงครั้งแรกก็ตาม
“จะ จริงเหรอพี่เขม ผมไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังนั้นของพี่แล้วเหรอ” ต้นน้ำรีบหันกลับมาถามเธอ ในใจรู้สึกเศร้าไม่น้อย
“ใช่ คุณเรวัชจะเป็คนดูแลนายต่อจากนี้”
เขมจิราไม่อยากจะยอมรับความจริง แต่ตอนนี้เธอไม่มีกำลังมากพอที่จะสามารถดูแลต้นน้ำได้ เพราะหลายฝ่ายต่างจับจ้องมาที่เธอกันหมด ทั้งตระกูลเทวราช พ่อแม่ และคนรอบกาย การจะทำอะไรสักอย่างจึงเป็เื่ยาก
อีกทั้งเธอยังจะสามารถเข้าใกล้เรวัชได้เรื่อยๆ ผ่านการดูแลต้นน้ำ และสืบหาความจริงเกี่ยวกับสาเหตุการแก้แค้นของเขาได้ แม้จะสูญเสียสิทธิ์การเลี้ยงดูเด็กไป แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้ประโยชน์จากเื่นี้
“แต่ว่า... ผมอยากอยู่กับพี่” เขาพึมพำ
เรวัชไม่แปลกใจกับคำพูดของต้นน้ำ “มองภาพให้กว้างกว่านี้หน่อยสิต้นน้ำ นายเป็ลูกติดของชู้นะ ถ้าให้นายไปอยู่ที่บ้านของเขมจิราขึ้นมา คิดเหรอว่าบัลลังก์จะเปิดใจยอมรับเื่ที่เกิดขึ้นได้ ที่เด็กคนนั้นยอมจนถึงตอนนี้ก็ถือว่าอดทนมากแล้ว”
คำพูดของเราวัชไม่ผิดเลยสักนิดเดียว การที่บัลลังก์ไม่โวยวายอะไรคือการยอมถอยให้มากจริงๆ หากเขมจิรายังดื้อดึงที่จะให้ต้นน้ำเข้ามาอยู่ในบ้านตอนนี้ แน่นอนว่ากว่าจะรู้ตัวเธอคงเสียความไว้วางใจของลูกชายไปแน่
“ถ้าบัลลังก์รู้ว่าผมยังอยู่ที่บ้านหลังนั้นอยู่อีก เขาคงไม่มีทางกลับมาแน่” ต้นน้ำเอ่ยด้วยความละอายใจ แม้บัลลังก์จะโมโหร้ายไปสักหน่อยแต่ก็ถือว่าเป็คนที่ดีมากคนหนึ่ง ต้นน้ำอยากจะรู้จักอีกฝ่ายให้มากกว่านี้ “ถ้าไปอยู่ที่อื่นแล้ว ผมจะยังได้เจอบัลลังก์อีกไหม”
เธอเผลอยิ้มออกมา ที่แท้เขาก็ยังคงเป็เพียงเด็กชายคนหนึ่งก็เท่านั้น จึงอดไม่ได้ที่จะลูบศีรษะเด็กน้อยคนนี้อย่างอ่อนโยน “ได้สิ เพียงแค่ตอนนี้ต้องให้เวลาเขาสักหน่อย”
“ผมเข้าใจแล้วครับ”
“แล้วต้นน้ำล่ะ อยากอยู่กับคุณเรวัชหรือเปล่า” เขมจิราถาม ถึงเธอจะหวังดีกับเด็กคนนี้แต่นี่คือชีวิตของเขาเช่นกัน
ต้นน้ำลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกถึงวิธีการถีบต้นคออันทรงพลังเมื่อชั่วโมงก่อนขึ้นมา ความลังเลที่เคยมีอยู่สลายหายไปในพริบตา “ครับ ผมอยากจะอยู่กับคุณเรวัช”
“งั้นก็ตกลงตามนี้ ั้แ่วันนี้เป็ต้นไปผมจะเป็คนดูแลต้นน้ำเอง” เรวัชพูดกับเขมจิราผ่านกระจกหลัง
“ได้ แต่ฉันมีข้อแม้ด้วยเหมือนกัน”
“ข้อแม้อะไร”
“ถึงต่อให้คุณจะเป็ผู้ปกครองของเขาแล้ว แต่ฉันต้องสามารถพูดคุย พบเจอ และติดต่อกับเขาได้เสมอโดยที่คุณไม่มีสิทธิ์ห้ามเด็ดขาด”
“ได้ ตามที่คุณพูดเลย คุณสามารถมาพบต้นน้ำได้ตลอดเวลาที่เขาว่าง” เรวัชตอบกลับ
ชายหญิงทั้งสองคนต่างให้คำมั่นสัญญา
เรวัชตัดสินใจไปส่งต้นน้ำที่บ้านของเขาก่อน อันที่จริงควรจะเรียกว่าคฤหาสน์สุดหรูหราในย่านทำเลทองที่ไม่สามารถประเมินค่าได้ต่างหาก
เขมจิราเห็นแบบนั้นก็ไม่ได้แปลกใจมากนัก เพราะในอนาคต สิ่งนี้จะเป็เพียงเศษเสี้ยวหนึ่งในความร่ำรวยของเรวัช แต่ถึงแม้เขาจะกลายเป็มหาเศรษฐีชั้นนำอย่างไรเธอก็ไม่สนใจ
หญิงแก่อายุร้อยปีแบบเธอเพียงแค่อยากจะรักษาชีวิตของตนเอง ลูกชาย และต้นน้ำไว้ก็เท่านั้น
ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ เด็กชายมีท่าทีเกร็งไปหมดเหมือนคนทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะวางมือวางเท้าไว้ตรงไหน ห้องเช่ารูหนูที่เขาเคยอยู่กับคฤหาสน์แห่งนี้ช่างแตกต่างกันลิบลับ
“เอาล่ะ หลังจากนี้จะมีคนมาดูแลนายต่อจากฉัน ไม่ต้องห่วง พวกเขาเป็คนของฉันเอง” เรวัชเอ่ยขึ้น เผยให้เห็นเหล่าคนใช้ในคฤหาสน์ “ดูแลเด็กคนนี้ให้ดี นับั้แ่นี้ต่อไปเขาคือลูกชายของฉัน”
“ได้ครับ” ทุกคนต่างพยักหน้าทำความเข้าใจพร้อมเพรียง ไม่มีใครสงสัยหรือตั้งคำถาม
“ส่วนคุณก็กลับเข้าไปในรถได้แล้ว ผมจะไปส่งเอง” เรวัชหันกลับไปพูดกับเขมจิรา “แล้วก็นั่งข้างหน้าด้วยล่ะ”
เขมจิราไม่สนใจอีกฝ่าย เธอโบกมือลาต้นน้ำจนเขาเดินไปไกล เธอถึงกลับเข้ามานั่งในรถยนต์อีกครั้ง แน่นอนว่าต้องเป็เบาะข้างคนขับ ไม่เช่นนั้นชายคนข้างๆ ได้กินหัวเธอแน่
ทันทีที่มาถึงบ้านของเขมจิรา อีกฝ่ายก็เดินลงไปโดยไม่เอ่ยคำล่ำลาอะไรทั้งสิ้น เรวัชที่เห็นว่าเธอยังไม่ได้หยิบยาแก้ฟกช้ำไปด้วยก็รีบบีบแตรเสียงดังลั่นหมู่บ้าน
“นี่คุณทำบ้าอะไร” เขมจิรารีบหันกลับมาดุ
“เอานี่ของคุณไปด้วย ผมไม่อยากให้มันรกรถของผม” พูดจบเขาก็โยนยาหลอดนั้นใส่มือของเขมจิราไปแบบลวกๆ ก่อนจะขับรถออกไปอย่างสะใจ
แม้เรวัชจะเป็คนเ้าเล่ห์ปลิ้นปล้อน แต่ถึงอย่างไรเขาก็ให้สัญญากับเธอไปแล้วว่าจะดูแลต้นน้ำอย่างดี
ในวันนั้นที่ไปหาต้นน้ำแต่กลับพบว่าเด็กคนนั้นไม่อยู่แล้ว เขาสงสัยมาตลอดว่าเป็ฝีมือของใคร จนกระทั่งวันที่เด็กปรากฏตัวขึ้นมาในงานศพ เรวัชไม่คิดเลยว่าเขมจิราจะใจกล้ามากขนาดนั้นและสาเหตุที่จู่ๆ ญาติของต้นน้ำปรากฏตัวขึ้นมาก็เป็เพราะฝีมือของเขา เพื่อที่จะแย่งชิงตัวของเด็กมา
ส่วนสาเหตุที่เขายอมให้เขมจิรามีส่วนร่วมในการดูแลต้นน้ำก็เพราะเพียงแค่อยากจะเก็บศัตรูไว้ข้างกายก็เท่านั้น
แน่นอนว่าศัตรูที่หมายถึงคือเขมจิรา
หากต้นน้ำยังอยู่กับเขา เขมจิราก็จะต้องมาเยี่ยมเด็กคนนั้นบ่อยๆ และเขาก็สามารถสังเกตพฤติกรรมที่น่าสงสัยของเธอได้ตลอด สาเหตุที่วันนี้เขาโมโหั้แ่เช้าก็เพราะเื่ที่ให้ลูกน้องไปสืบประวัติของเธอ แต่กลับไม่มีความคืบหน้าเลยสักนิด ทุกอย่างไม่มีอะไรน่าสงสัย ส่วนหนอนบ่อนไส้ก็ไม่มีเลยสักคน
นั่นจึงทำให้เขาหัวเสียอยู่ไม่น้อยที่จู่ๆ ก็ถูกอีกฝ่ายเล่นงานเข้า ดังนั้นเพื่อให้ทุกอย่างยังอยู่ในการควบคุมของเขา ตัวเธอนั้นก็ควรจะอยู่ใกล้ชิดเขา
เขาคิดว่าตนเองไม่เสียเปรียบ เธอคิดว่าตนเองได้ประโยชน์
ในตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายต่างก็้าใช้ประโยชน์จากตนเองด้วยเช่นกัน
814
