มินอายืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง ก้อนแข็ง ๆจุกขึ้นมาที่ลำคอจนน้ำเสียงที่เปล่งออกไปสั่นพร่าตอนถามซ้ำ
“ทดลองบท... ที่นี่เลยเหรอคะ?”
ผู้กำกับคังคลี่รอยยิ้มกว้างมันเป็รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นสุภาพ ทว่าดวงตากลับลึกล้ำและแฝงแววบางอย่างที่ทำให้มินอารู้สึกชาวาบไปถึงปลายเท้า
“ใช่ครับ ผมอยากเห็นศักยภาพจริง ๆของคุณเบลล่า ตอนอยู่หน้ากล้องนะครับ”
ประธานชเวที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงวางแก้วไวน์ลงช้าๆ ก่อนจะปรายสายตามาที่เธอ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งแต่ทว่าทรงพลังและเปี่ยมด้วยการข่มขู่
“เบลล่า... อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวัง”
คำพูดนั้นเหมือนมีใบมีดกรีดลงบนิัของเธอมินอากัดริมฝีปากแน่น มือทั้งสองข้างกำเสื้อแจ็กเก็ตตัวเองจนข้อนิ้วขาวซีดเธอรู้ดีว่าถ้าเธอปฏิเสธ ผลลัพธ์ที่ตามมาจะหนักหนาแค่ไหน มันอาจจะหมายถึง อนาคตของวงNOXทั้งวงเลยก็ได้
“ละ... แล้วจะให้หนูทำอะไรคะ”เสียงของเธอแ่เบาราวกับกระซิบ
ผู้กำกับคังพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
“ดีมากครับ ถือว่าคุณมีความเป็มืออาชีพงั้นเราเริ่มกันเลยดีกว่า”
เขาหันไปพยักให้กับประธานชเวก่อนจะเดินนำมินอาไปยังห้องส่วนหนึ่งของเพนต์เฮาส์ที่กว้างและมืดสลัวแสงไฟเพียงเล็กน้อยจากโคมไฟตั้งพื้น ทำให้บรรยากาศดูอึมครึมยิ่งขึ้นบนเตียงขนาดใหญ่มีเสื้อผ้าบางชิ้นวางอยู่
“บทนี้้าความรู้สึกที่ดิ้นรนและไร้ทางสู้”
ผู้กำกับคังอธิบายพลางเดินก้าวช้า ๆวนรอบตัวเธอ
“ตัวละครเอกต้องถ่ายทอดความรู้สึกของการยอมจำนน...ต่อผู้มีอำนาจ ทั้งร่างกายและจิตใจ”
เืในกายของมินอาคล้ายจะจับตัวเป็ก้อนใบหน้าหวานซีดเผือด
“ผู้กำกับคังคะ... บทแบบนี้มัน...”
“หนูเบลล่า”
ชายวัยกลางคนขัดขึ้นทันควันน้ำเสียงยังคงนุ่มนวลทว่าเฉียบขาดและดุดันจนน่ากลัว
“ในวงการนี้ ถ้าอยากไปได้ไกล มันก็ต้องมีสิ่งที่ต้องยอมแลกกันทั้งนั้น!”
เขายิ้มมุมปากสายตาที่จับจ้องมาเต็มไปด้วยความคาดคั้นที่บีบให้เธอไม่มีทางเลือก มินอามองไปที่ชุดบนเตียงชุดพยาบาลเซ็กซี่สุดยั่วยวน ผ้าบางเฉียบที่แทบจะปิดอะไรไม่ได้วางอยู่ตรงนั้นกระโปรงสั้นจี๊ด หน้าอกเปิดกว้าง และกางเกงในที่ผูกด้วยริบบิ้นบาง ๆ
“ฉัน... ฉันไม่—”
“เปลี่ยนซะสิ”
เสียงของประธานชเวดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังน้ำเสียงนั้นต่ำ เ็า และไร้ความปรานี
“หรือจะให้ฉันช่วยเปลี่ยนให้?”
สายตาและความกดดันจากชายทั้งสองคนบีบคั้นเธอจากทุกทิศทางจนแทบหายใจไม่ออกเธอกัดริมฝีปากจนเืซึม ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งและสั่นเทาขณะที่เธอจำใจคว้าชุดนั้นแล้วเดินตรงไปยังห้องแต่งตัว
ภายในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้ามินอามองตัวเองในกระจก เธอค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าตัวเองออกแล้วสวมชุดพยาบาลที่รัดรูปจนแทบะเิ หน้าอกใหญ่โตถูกบีบให้เด่นชัด เอวคอดกิ่ว และสะโพกกลมกลึงโผล่พ้นกระโปรงสั้นเพียงเล็กน้อย
“ออกมาได้แล้ว”
เสียงประธานชเวดังขึ้นจากด้านนอก
มินอาสูดหายใจลึก ๆก่อนเปิดประตูเดินออกมา
บรรยากาศด้านนอกมืดสลัวลงกว่าเดิมมีเพียงแสงไฟสีแดงนวลจากโคมไฟมุมห้องที่ส่องกระทบขาตั้งกล้องวิดีโอซึ่งกำลังทำงานอยู่
มันกำลังบันทึกภาพของเธออย่างเงียบเชียบและที่นั่งรออยู่บนขอบเตียง... คือประธานชเว โกฮึน ที่อยู่ในสภาพเปลือยกายท่อนบนไร้สิ่งปกปิดเผยให้เห็นกล้ามเนื้อและิัที่เริ่มเหี่ยวตามอายุใบหน้าของเขาถูกซ่อนอยู่ใต้หน้ากากสีดำสนิทเหลือเพียงดวงตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างน่ากลัว
“สมบูรณ์แบบ...”
ผู้กำกับคังที่นั่งสังเกตการณ์อยู่มุมห้องพึมพำชื่นชมเสียงเบา
มินอายืนตัวสั่นเทา เธอรีบยกมือขึ้นปิดบังหน้าอก
“ประธานชเวคะ... กล้องนั่น...”
“มันเป็ส่วนหนึ่งของการแคสติ้ง”
ผู้กำกับคังเป็คนตอบแทนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ประธานชเวลุกขึ้นยืนช้า ๆก้าวสามขุมเข้ามาหาเธอช้า ๆ ก่อนจะยื่นมือหนาไปบีบคางของมินอา บังคับให้ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบตาเขา
“ยิ้มสิ... กล้องกำลังบันทึกอยู่นะ”
น้ำตาของมินาไหลพรากหยดลงบนหลังมือของเขาแต่ภายใต้ความหวาดกลัวนั้น เธอไม่มีทางเลือกนอกจากต้องฝืนยิ้มออกมา
ชายชราคราวพ่อกำลังดึงร่างของเธอให้ขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นอกของทั้งคู่แนบชิดมือหนาสากเลื่อนลงไปตามแผ่นหลังแ่เบา ทว่าสร้างความรู้สึกะเืจับใจก่อนที่เขาจะลงมือล่วงเข้าไปผ่านชุด
“เริ่มจากฉากแรก...”
ผู้กำกับคังพูดเสียงเรียบจนชวนขนลุก เขามองอยู่มุมห้องมือกุมขา กำลังเพลิดเพลินกับภาพตรงหน้า ในขณะที่กล้องยังคงบันทึกทุกอย่าง...
4.58M
