ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        "ถ้าเสี่ยวเสี่ยวบอกให้ชัดกว่านี้ฉันคงขึ้นเขาไปกับพวกนั้นตั้งนานแล้ว!"

        พวกป้าๆ ที่นั่งรวมตัวกันอยู่ ต่างบ่นพึมพำ

        อากาศร้อนอบอ้าวต่งเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งหยิบแตงโมเย็นลูกหนึ่งขึ้นมาจากบ่อน้ำในลานบ้านก็มีคนมารวมตัวกันอีกแล้วหลายคน

        "เอ่อ...เสี่ยวเสี่ยวฉันอยากถามหน่อย พวกเราขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรได้ไหม? ไอ้ที่ชั่งละหนึ่งหยวนน่ะ"

        "ใช่ๆ พวกเราอยู่ว่างๆ ก็ว่างอยู่ดีสู้ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรดีกว่า!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกวาดสายตามองบรรดาป้าๆที่มารวมตัวกันในลานบ้าน

        พวกป้าๆ พวกนี้นี่แหละที่ตอนแรกบ่นมากที่สุด แต่ตอนนี้กลับมานึกเสียใจในตอนหลังซะงั้น

        "ไม่ต้องแล้วค่ะ สิบสองคนก็พอแล้วป้าๆ อายุเยอะแล้ว อย่าขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรเลย อากาศมันร้อนขนาดนี้บนเขาก็ยังมีแมลงที่กัดเจ็บๆ อีก ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาฉันคนเดียวคงจะรับผิดชอบไม่ไหวหรอก!"

        นี่พวกป้าคิดว่าบ้านสกุลฉินคือที่แบบไหนกัน?

        นึกอยากจะมาก็มา นึกอยากจะไปก็ไปยังไงก็ได้งั้นเหรอ?

        สีหน้าของพวกป้าๆ แต่ละคนดูไม่ค่อยดีนักอายุของเธอก็ไม่ได้ต่างจากเหอเถาเซียงเท่าไหร่ ไอ้ที่บอกว่าอายุเยอะนี่คืออะไร?

        "เสี่ยวเสี่ยวฉันว่าเธอแค่อยากจะไม่ให้พวกเรามีงานทำมากกว่า! เหอเถาเซียงอายุพอๆ พวกเราทำไมเธอถึงทำได้ล่ะ?"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่อ้อมค้อมอีกต่อไปเธออุ้มแตงโมลูกใหญ่มาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะพูดจาเยาะเย้ย

        "พวกป้าพูดถูกแล้วฉันแค่ไม่ชอบขี้หน้าพวกป้า ถึงได้ไม่อยากให้พวกป้าทำงานที่ได้เงินเยอะยังไงล่ะคะ"

        คำพูดของต่งเสี่ยวเสี่ยวแทงใจดำจนทำให้พวกป้าๆ โกรธจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด

        "ไม่ให้ก็ไม่ให้!ฉันจะขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรไปขายเองก็ได้ฉันไม่เชื่อหรอกว่าขายแล้วจะได้เงินน้อยกว่าที่เธอรับซื้อ!"

        พูดจบ พวกป้าๆก็สะบัดหน้าหนีไปด้วยความไม่พอใจ

        ส่วนพวกที่เหลือก็ไม่อยากอยู่ให้เสียหน้าเลยรีบพากันออกไปทันที

        "แม่ขา แตงโมกินได้ไหมคะ!"

        ฉินไห่เยว่ วิ่งออกมาจากในบ้านดวงตากลมโตเป็นประกายเมื่อเห็นแตงโมลูกใหญ่บนโต๊ะ

        "แม่จะไปผ่าให้กินนะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยว พยักหน้าตอบแล้วอุ้มแตงโมลูกใหญ่เดินเข้าไปในครัว

        แตงโมลูกนี้หนักถึงสิบกว่ากิโลเป็นแตงโมที่ฉินซู่ซื้อมาจากในตลาดเมื่อวาน แล้วแช่น้ำบ่อเอาไว้ตลอด

        ตอนนี้ที่บ้านยังไม่มีตู้เย็นบ่อบาดาลที่ขุดไว้ในสวนหลังบ้านเป็นน้ำบาดาลเย็นเจี๊ยบแตงโมแช่อยู่ในน้ำบ่อมาทั้งคืนแล้ว ไม่ต่างอะไรจากเอาออกมาจากตู้เย็นเลย

        พอผ่าแตงโมออก แตงโมก็แตกออกอย่างง่ายดายเนื้อแตงโมสีแดงสด เมล็ดเล็กมาก แถมเปลือกก็บาง นี่มัน‘แตงโมตอบแทนบุญคุณในตำนาน’ [1] ชัดๆ!

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มตาหยีเธอผ่าแตงโมออกครึ่งลูกส่วนอีกครึ่งหนึ่งใส่ตะกร้าไม้ไผ่แล้วเอาไปแช่น้ำบ่อไว้เหมือนเดิมจากนั้นก็ยกแตงโมที่ผ่าแล้วเข้าไปในบ้าน

        "เด็กๆ มากินแตงโมเร็ว!"

        เด็กน้อยสามคนวิ่งกรูเข้ามาทุกคนถือแตงโมชิ้นใหญ่กว่าหน้าตัวเอง แล้วกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

        น้ำแตงโมหยดลงบนกระโปรงและเสื้อผ้าจนเปรอะเปื้อนเป็นวงสีแดง

        "คุณแม่คะ แตงโมหวานจัง!"

        ฉินไห่เยว่โตมาขนาดนี้แล้วแต่เพิ่งเคยกินแตงโมลูกใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลย

        ปากของฉินไห่เยว่เลอะน้ำแตงโมมืออ้วนป้อมทั้งสองข้างถือแตงโมเอาไว้ ดูน่ารักน่าเอ็นดูมากๆ

        เมื่อก่อนตอนที่พ่อต้องออกไปทำงานข้างนอกแม่จะเป็นคนคอยดูแลพวกเธออยู่ที่บ้าน แต่แม่คนก่อนทั้งดุทั้งใจร้ายแถมยังปล่อยให้พวกเธอหิวอยู่บ่อยๆ แค่จะได้กินอิ่มก็ยังยาก ยิ่งแตงโมลูกโตๆแบบนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย

        ต่งเสี่ยวเสี่ยว กัดแตงโมไปคำหนึ่งแตงโมหวานฉ่ำ แถมยังเย็นชื่นใจ เธอมองเด็กน้อยทั้งสามคนด้วยความเอ็นดู เธอยิ้มก่อนจะพูดว่า

        "แตงโมหวานมาก กินเยอะๆ นะ!"

        ในวันที่อากาศร้อนอบอ้าวแบบนี้ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าแตงโมแช่เย็นอีกแล้ว

        ทุกคนกินแตงโมไปเกือบหมดส่วนอีกครึ่งหนึ่งเหลือไว้ให้ฉินซู่กับหลินเจียหย่วนกลับมากิน

        วันนี้เป็นวันหยุดของต่งเสี่ยวเสี่ยวเธอก็เลยอยู่บ้านทั้งวัน

        พอถึงตอนเย็น เหอเถาเซียงเพิ่งจะลงมาจากเขาก็เห็นพวกแม่บ้านที่หน้าตาอมทุกข์เดินกลับมาจากในตลาด

        บนหลังของพวกป้าๆยังสะพายตะกร้าที่เต็มไปด้วยสมุนไพรเหี่ยวๆ ดูจากท่าทางแล้วน่าจะขายไม่ออก

        เหอเถาเซียงถือเคียวอยู่ในมือเธอยิ้มเยาะแล้วพูดแซว

        "โอ้โฮ แม่ของเอ้อร์โก่วนี่ก็ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรด้วยเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นพวกป้าเลยล่ะ?"

        พอพูดถึงเรื่องนี้แม่ของเอ้อร์โก่วก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที

        "คนในร้านขายยาจีนในตลาดตาถั่วกันหมดรึไงนะพวกเราเก็บสมุนไพรไปตั้งหลายกิโล ดันบอกว่าของเราปนกันมั่วไปหมดจะรับซื้อแค่เหมาเดียวต่อชั่ง พวกเราโมโหมาก เลยเถียงกันเสียงดังลั่นไปหมด!"

        ป้าที่อยู่ข้างๆ ก็บ่นพึมพำด้วยความไม่พอใจ

        "เถ้าแก่ร้านนั้นยังบอกอีกว่าพวกเราเก็บแต่พวกวัชพืชมาครึ่งหนึ่งอีกครึ่งหนึ่งก็เป็นสมุนไพรที่เห็นกันอยู่ทั่วไป ไม่ค่อยมีราคาแถมยังด่ายังว่าพวกเราอีกสารพัด!"

        เหอเถาเซียงเห็นท่าทางหมดอาลัยตายอยากของพวกป้าๆ ก็อดที่จะสะใจไม่ได้เธอเหลือบมองตะกร้าที่เต็มไปด้วยสมุนไพร แล้วพูดยิ้มๆ ว่า

        "พวกเราก็เก็บมาได้เยอะเหมือนกันขอเอาของไปส่งก่อนนะ เดี๋ยวค่อยคุยกัน!"

        แม่ของเอ้อร์โก่วเหลือบมองตะกร้าของเหอเถาเซียงที่เต็มไปด้วยสมุนไพรด้วยความสงสัย

        ของพวกเราก็เก็บเหมือนๆ กับเธอนั่นแหละแล้วทำไมเขาถึงไม่รับซื้อของพวกเราล่ะ?

        เหอเถาเซียง เหลือบมองแล้วพูดแทงใจดำพวกป้าๆ

        "สมุนไพรที่พวกเธอเก็บมามันมีวัชพืชนี่! ก่อนที่พวกเราจะขึ้นเขาน่ะเสี่ยวเสี่ยวเอาสมุนไพรมาให้พวกเราดูหมดแล้ว"

        แค่สมุนไพรยังแยกไม่ออกจะไม่โดนเอาเปรียบได้ยังไงกัน!

        แม่ของเอ้อร์โก่วหน้าบูดบึ้ง"เสี่ยวเสี่ยว นี่ก็จริงๆ เลยทำไมไม่บอกพวกเราว่าจะให้เก็บสมุนไพรแบบไหน ปล่อยให้พวกเราเก็บกันมั่วๆแถมยังเสียค่ารถไปกลับอีก วันๆ เอาแต่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น!"

        ถ้าไม่ใช่เพราะต่งเสี่ยวเสี่ยวพวกเธอจะเสียเงินเสียทองเปล่าๆ ไปทำไม แถมสุดท้ายก็ไม่ได้อะไรกลับมาเลย

        เหอเถาเซียง ทนฟังไม่ได้อีกต่อไปเลยสวนกลับไปว่า

        "ก็พวกเธอคิดกันไปเองว่าตัวเองโดนหลอกนี่ตอนแรกทำท่าไม่อยากจะทำงาน พอเสียผลประโยชน์ขึ้นมา ก็โทษคนอื่นไม่ละอายใจกันบ้างรึไง?"

        ชาวบ้านที่มากับเหอเถาเซียงก็พากันเห็นด้วยรุมด่าแม่ของเอ้อร์โก่วกันยกใหญ่

        "พวกเราไปก่อนนะเสี่ยวเสี่ยวกำลังรอพวกเราไปส่งของอยู่!"

        เหอเถาเซียงถลึงตาใส่แม่เอ้อร์โก่วก่อนจะพาทุกคนเดินจากไป

        วันนี้เหอเถาเซียงคนอื่นๆเก็บสมุนไพรมาได้เยอะมาก ทุกคนเก็บสมุนไพรมาได้มาสามถึงสี่ชั่งแถมยังคัดแยกมาเป็นอย่างดี คุณภาพก็ดีใช้ได้

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวรับซื้อทั้งหมดตามที่ตกลงกันไว้ คือ ชั่งละหนึ่งหยวน

        "เสี่ยวเสี่ยว เธอไม่รู้หรอกเมื่อกี้ฉันเจอแม่ของเอ้อร์โก่วที่ทางเข้าหมู่บ้านตอนแรกพวกนั้นยังดูถูกพวกเราที่จะไปเก็บสมุนไพรอยู่เลย พอไปขายในตลาดกลับขายได้แค่ราคากชั่งละเหมาเดียว"

        "เสียดายที่เธอไม่เห็นสีหน้าพวกป้าพวกนั้นบึ้งตึงเชียว!"

        เหอเถาเซียงเอาสมุนไพรออกจากตะกร้าพลางเล่าเรื่องราวให้ฟังอย่างสนุกสนาน

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวจ่ายค่าแรงให้พวกเหอเถาเซียงถือเงินแปดหยวนไว้ในมือด้วยความตื่นเต้น

        แปดหยวนเลยนะวันนี้เธอกับสามีหาเงินได้ตั้งแปดหยวน

        ไม่ใช่แค่เหอเถาเซียงเท่านั้นที่ตื่นเต้นชาวบ้านคนอื่นๆ ที่มาเก็บสมุนไพรด้วยกันก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

        พอได้เงินมาอยู่ในมือก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที ตอนแรกเธอยังอดคิดไม่ได้ว่าอาจจะถูกเอาเปรียบก็ได้แต่พอเห็นว่าวันนี้หาเงินได้วันละหลายตัว ก็ตามที่เหอเถาเซียงพูดเอาไว้ต่อให้เป็นคนโง่ พวกเขาก็ยอม

        มีใครที่ไหนที่โดนหลอกแล้วยังได้เงินวันละหลายหยวนกันบ้าง?

        พวกป้าๆ นั่นอิจฉาพวกเขาต่างหาก

        "เอ่อ...เสี่ยวเสี่ยวพรุ่งนี้ยังต้องการสมุนไพรพวกนี้อีกไหม?"

        เชิงอรรถ

        [1] แตงโมตอบแทนบุญคุณ (报恩西瓜)เป็นคำสแลงอินเทอร์เน็ตของจีน ที่ใช้เรียกแตงโมคุณภาพดีมากๆ