บทที่ 8 การโจมจี [การโจมตีกะทันหัน] (2)
“มยองโฮเอ๊ย ถ้ารับผิดชอบคำพูดตัวเองไม่ได้ ก็ไม่ควรพ่นออกมา เข้าใจไหม?”
ฮันมยองโฮยิ้มอย่างเคอะเขินและพยักหน้า
“ทำไมถึงไม่มีเหล้าเลยล่ะ”
คิมยังกียกแก้วเปล่าขึ้นและส่งให้ผู้หญิงที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายของเขา
“คุณผู้หญิงลองดูสักหน่อยสิครับ”
ตามคำพูดของคิมยังกี ผู้หญิงคนนั้นก็หยิบขวดเหล้าขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา
คิมยังกีวางมือของเขาบนไหล่ของผู้หญิงคนนั้นอย่างเป็ธรรมชาติ
ขณะนั้นหญิงสาวก็ยิ่งตัวสั่นเทากว่าเดิม
ขวดเหล้าสั่นไปมา
ลีจองฮุนซึ่งดูภาพนั้นอยู่ก็คว้าขวดเอาไว้
“ผมจะทำแทนให้เองครับ”
คิมยังกีมองลีจองฮุนที่เป็แบบนั้นและยิ้มออกมาเล็ก ๆ
“อ่า ก็ดีเหมือนกันนะ ลองคิดดูสิ เท่ากับว่าประธานลีเทเหล้าให้ฉันเลยนะเนี่ย! นับว่าเป็เกียรติ”
ลีจองฮุนยิ้มอย่างเคอะเขิน และเทเครื่องดื่มลงในแก้วของคิมยังกี
คิมยังกียกแก้วขึ้นและจิบเครื่องดื่มของเขา
ขณะที่เขาถือแก้วเหล้าไว้ ก็มองไปที่ผู้หญิงและพูดคุยกับเธอ
“คุณผู้หญิงของเรา ดูเหมือนจะมาสถานที่แบบนี้เป็ครั้งแรกนะครับ”
จากคำพูดของคิมยังกี ผู้หญิงคนนั้นก็ทำเพียงแค่พยักหน้าและไม่ได้พูดอะไร
“นั้นน่ะสิ การเริ่มต้นครั้งแรกมันก็น่าอึดอัดและน่าใเสมอล่ะครับ”
ต่างจากผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ฮันมยองโฮหรือลีจองฮุน ผู้หญิงในชุดลำลองตัวสั่นเทา และก้มหน้าตลอดเวลา
คิมยังกีััได้ถึงแรงสั่นะเืของหญิงสาวด้วยมือซ้ายของเขา และก็พูดขึ้น
“อย่างที่เห็น พวกเราก็เป็มนุษย์เหมือนกัน แค่มักทำอะไรที่ดูอวดดีไปหน่อยก็เท่านั้น แต่จริง ๆ แล้วเราทุกคนใจดีมีเมตตานะ”
จากคำพูดของคิมยังกี ฮันมยองโฮก็พยักหน้าอย่างแรงเพื่อสนับสนุน
“แม้ว่าพ่อของผู้หญิงคนนี้จะติดหนี้ฉันอยู่เล็กน้อย และวันชำระก็ล่วงเลยมาหกเดือนแล้ว ดอกเบี้ยก็แสนมหาศาล แต่เหตุผลที่พวกเราไม่นำพ่อของเธอไปฝังก็เพราะว่าพวกเราก็เป็มนุษย์เหมือนกัน เธอเข้าใจไหม?"
หญิงสาวไม่สามารถพูดอะไรได้
คิมยังกีเลื่อนมือลงจากไหล่ของเธอ
“ถึงอย่างนั้น สาวสวยคนนี้ก็มาหาฉันเพราะเธอเป็ห่วงพ่อของเธอ ซึ่งนั้นเป็อีกครั้งที่ใจฉันรู้สึกหวั่นไหว”
มือของคิมยังกีลูบไล้บริเวณหน้าอกของเธอเบา ๆ
ผู้หญิงคนนั้นสะดุ้ง แต่ไม่สามารถหลบหรือปัดมือของเขาได้
คิมยังกียิ้มโชว์ฟันของเขา
“พ่อของเธอยืมเงินฉันไป 10 ล้านวอน และดอกเบี้ยตอนนี้ทั้งหมด 100 ล้านวอนแต่ฉันกำลังเคลียร์ดอกเบี้ยให้อยู่ เธอควรยินดีถูกไหม? ดังนั้นอย่ากังวลกับมันมากเกินไปเลยสาวน้อย”
คิมยังกีจับหน้าอกของหญิงสาวอย่างโจ่งแจ้ง
ตอนนั้นเอง หญิงสาวก็ยกมือขึ้นปิดหน้าอกที่ถูกคิมยังกีคลำอยู่
พอเห็นท่าทางแบบนั้น รอยยิ้มของคิมยังกีก็กระจายไปทั่วใบหน้า
“ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วครับ?”
หญิงสาวตอบคำถามของคิมยังกีด้วยน้ำเสียงที่ยากลำบาก
“...แปดค่ะ”
“หือ? พูดเสียงเบาจนไม่ได้ยินเลย บอกว่าเท่าไหร่นะ?”
“สะ...สิบแปดค่ะ”
“สิบแปด? โธ่ ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เธอเป็แค่นักเรียนมัธยมปลาย อย่างนั้นเหรอ?”
จากคำถามของคิมยังกีที่ตาเบิกโพลง ผู้หญิงคนนั้นก็พยักหน้าอย่างเงียบ ๆ
รอยยิ้มแผ่ไปทั่วริมฝีปากของคิมยังกี
“หึหึ ช่างเป็ลูกสาวกตัญญูเสียจริง มาหาพ่อในเวลาที่กำลังเรียนสินะ ถ้าอย่างนั้นคงทำแบบเดิมต่อไปไม่ได้แล้ว ต้องให้เธอดื่มสักแก้วแล้วล่ะ”
จากนั้น คิมยังกีก็หยิบแก้วใบใหม่ที่วางอยู่ขึ้นมา จากนั้นก็เทไวน์ลงไปครึ่งขวด
“เคยลองดื่มเหล้าหรือยังครับ?”
หญิงสาวส่ายหัว
“อ้าว ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่ชวนเพื่อนชายมาดื่มด้วยกันล่ะ? ฉันคิดถึงตอนที่ฉันยังเป็เด็กขึ้นมาเลย”
“....ค่ะ”
“อะไรนะ? พูดอีกครั้งหนึ่งสิ”
“ไม่มีแฟนค่ะ…….”
“แล้วเมื่อก่อนล่ะ? เมื่อก่อนก็ไม่มีแฟนเลยเหรอไง”
“...ไม่มีค่ะ”
“อะไรนะ แสดงว่าเธอยังบริสุทธิ์อยู่อะไรแบบนั้นเหรอ”
หญิงสาวพยักหน้า
“งั้นก็ไม่มีประสบการณ์เื่ผู้ชายเลยเหรอ?”
ครั้งนี้หญิงสาวก็พยักหน้า
รอยยิ้มบนริมฝีปากของคิมยังกีหนาขึ้น
“ว้าว เป็ผู้หญิงที่หายากจริง ๆ ผู้ชายสมัยนี้ไม่รู้ว่าพวกเขาทำบ้าอะไรกันอยู่ ทำไมถึงได้ทิ้งสาวสวยไว้แบบนี้ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าพวกเขาทำอะไรกันอยู่”
ในขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน คิมยังกีได้แอบหยิบขวดเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าของเขา
เขาเปิดฝา เทของเหลวที่ไม่รู้จักสองสามหยดลงในแก้วให้ผู้หญิงคนนั้น แล้วเก็บขวดนั่นกลับเข้าไปในกระเป๋าดังเดิม
เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้น ฮันมยองโฮก็ยิ้มกริ่ม และลีจองฮุนก็หันศีรษะของเขาออกไปด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดขึ้น
“เอาล่ะ เอาล่ะ ดื่มสักแก้วนะ”
คิมยังกียื่นแก้วให้ผู้หญิงคนนั้น หญิงสาวมีท่าทางไม่เต็มใจ แต่เธอก็จำต้องถือแก้วด้วยมือที่สั่นเทา
คิมยังกียกแก้วของตัวเองขึ้น
“เอาล่ะ เรามาดื่มให้เธอกัน!”
“ดื่มเพื่อเธอ!”
ฮันมยองโฮที่อยู่ข้าง ๆ ส่งเสียงเชียร์
หญิงสาวคนนั้นและคิมยังกีชนแก้วกันกลางอากาศ
หลังจากที่คิมยังกีจิบเครื่องดื่มของเขา เขาก็มองไปที่หญิงสาว
หญิงสาวที่ลังเลขณะมองไปที่แก้วเหล้า เธอค่อย ๆ เอาแก้วมาจ่อที่ริมฝีปากของตัวเอง
และในขณะที่แก้วกำลังจะแตะริมฝีปากของเธอ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก-!
มีคนเคาะประตูห้องวีวีไอพี
ทุกสายตาจับจ้องไปที่ประตู หญิงสาวถือโอกาสเนียนขยับแก้วไปด้านหน้าเล็กน้อย
ประตูเปิดออก และคังบงกิลก็เข้ามา
“เอ่อ งานเป็ไปได้ด้วยดีใช่ไหม?”
หลังจากพูดคำเ่าั้ออกไป คิมยังกีก็พบว่ามีใครบางคนเข้าตามมาข้างหลังคังบงกิล
“…โอ้ น้องบงกิล เพื่อนตัวน้อยของนายตามนายมาที่นี่ได้ยังไง”
คังบงกิลไม่สามารถตอบคำถามของคิมยังกีได้ในทันที
“พี่ครับ...คือ ให้คุณผู้หญิงพวกนี้ออกไปรอข้างนอกสักครู่ได้ไหมครับ?”
คิมยังกีจ้องเขม็งไปที่คังบงกิลทันที
ทว่าคังบงกิลแค่กลอกตาไปมาโดยที่ไม่สบตาเขา
คิมยังกีมองไปที่คิมยงกิลอยู่พักหนึ่ง ก่อนหันไปขยิบตาให้เหล่าหญิงสาว
ผู้หญิงทั้งหมดออกไปจากห้อง
สายตาของคิมยังกีหันกลับไปมองที่เด็กชาย
“นี่...หนูเป็ใคร? เป็ลูกของตระกูลขุนนางบ้านไหน คืนนี้ถึงได้ตามน้องบงกิลมาถึงที่นี่”
เด็กน้อยชีกุกมองคิมยังกีและยิ้มให้
เขาหยิบขวดที่วางอยู่ขอบโต๊ะขึ้น
ทุกคนมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ยกเว้นคังบงกิล
“น้องบงกิล…”
ตอนที่คิมยังกีมองไปที่คังบงกิลและกำลังจะพูด ชีกุกก็ะโไปตรงนั้น
ตุ้บ!
และหยุดตรงหน้าของคิมยังกีอย่างแม่นยำ
โต๊ะสั่นะเื ขวดและแก้วพลิกคว่ำ ของเหลวหกลงบนโต๊ะและพื้น
สายตาของคิมยังกีและชีกุกสบกันกลางอากาศ
ชีกุกตีหัวของคิมยังกีด้วยขวดอย่างไม่ลังเล!!
194
![[อัพวันละตอน] ระบบจอมจักรพรรดิแห่งต้าหมิง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748924363_78542567.webp)