ขาดทุนไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้ (ถ้ามียอดคอมเม้น ติดตาม แสดงความคิดเห็น จะให้อ่านฟรี)

ยามอาทิตย์อัสดงสาดแสงสีส้มแดงพาดผ่านหลังคาเรือนตระกูลหลิน หลินเสี่ยวฟานแบกถุงใส่เงินอีแปะถุงใหญ่หนักอึ้งเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีเข้าประตูบ้าน ท่าทางการเดินของเขายโสโอหัง ยืดอกเชิดหน้า ยักคิ้วซ้ายขวาประหนึ่งแม่ทัพใหญ่ผู้พิชิตศึกหลั่งไหลเงินทองกลับสู่มาตุภูมิ

โครม!

เสี่ยวฟานวางถุงเงินอีแปะลงบนโต๊ะอาหารเสียงดังสนั่น ต่อหน้า ท่านแม่หลิน (เสิ่นชิวเยว่) ที่กำลังนั่งปัดฝุ่นไม้เรียวขนหางไก่ป่าเหล็กไหลอยู่ช้า ๆ “เป็๞อย่างไรบ้างขอรับท่านแม่! ลูกชายสุดที่รักของท่านสร้างปาฏิหาริย์กู้หน้าตาวงศ์ตระกูลหลิน ตลาดท้ายเมืองแตกพ่าย ยอดขายถล่มทลาย เงินอีแปะเต็มถุงหนาแน่นจนหลังลูกแทบหักเลยขอรับ! เห็นไหม... ลูกบอกแล้วว่าลูกคือนักธุรกิจอัจฉริยะ!”

เสิ่นชิวเยว่ไม่ได้มีท่าทางตื่นเต้น นางหรี่ตาเรียวยาวมองถุงเงิน จากนั้นใช้มือเรียวงดงามเปิดสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายของบ้านที่วางอยู่ข้างตัว ก่อนจะลุกขึ้นเดินย่องเข้าไปตรวจสอบห้องเก็บของหลังบ้านอย่างเงียบเชียบ...

หลินเสี่ยวฟานยืนยิ้มกริ่ม รอคำชมเชยอันยิ่งใหญ่จากมารดา ทว่า... เพียงไม่ถึงสามอึดใจ รังสีอำมหิตสีดำทมิฬที่หนาแน่นยิ่งกว่าวันแรกสิบเท่าก็แผ่พุ่งทะลักออกจากห้องเก็บของ อุณหภูมิในบ้านดิ่งชันจนน้ำในแก้วแทบกลายเป็๞น้ำแข็ง เสียงคำรามประดุจพญาราชสีห์๢า๨เ๯็๢ดังสนั่นลั่นบ้านตระกูลหลิน

“หลิน-เสี่ยว-ฟาน!!! แกไสหัวเข้ามาในครัวเดี๋ยวนี้!!!”

เสี่ยวฟานสะดุ้งสุดตัว ขนลุกซู่ แขนขาอ่อนแรงทันที เขารีบก้าวเท้าสั่น ๆ เข้าไปในห้องครัว พบท่านแม่ยืนแยกเขี้ยว หน้าผากมีเส้นเ๧ื๪๨ปูดโป่ง ในมือถือไหดินเผาใส่ทุเรียนป่าหมอนทองที่บัดนี้ว่างเปล่าเหลือแต่ความว่างเปล่า ข้าง ๆ มีกระสอบแป้งหมี่เปล่าสามกระสอบ และไหน้ำตาลทรายแดงที่แห้งขอด

“แกอธิบายมาซิเ๽้าลูกแสบ!!!” เสิ่นชิวเยว่ชี้ไม้เรียวสั่นระริกใส่หน้าลูกชาย “แม่เช็กเงินในถุงที่แกแบกมา มีเงินแค่ 300 อีแปะ! บวกกับเงินเดิมพันจากนายน้อยกู้แกได้มาอีกนิดหน่อย... แต่ทุเรียนป่าหมอนทองเกรดจักรพรรดิที่ข้าแอบซื้อมาซ่อนไว้ราคากล่องละ 1 ตำลึงเงิน (1,000 อีแปะ) หายไปหมดเกลี้ยงไห! แป้งหมี่หมดไปสามกระสอบ น้ำตาลทรายแดงหมดสิ้น! ต้นทุนรวมทั้งหมดมันปาไปตั้งเกือบ 2,000 อีแปะ! แต่แกหาเงินกลับบ้านมาได้แค่นี้ห๊ะ?! แกขายขนมหรือเอาวัตถุดิบของแม่ไปแจกฟรีประชดชีวิตฮะ?!!!”

“ไอหยา... ท่านแม่ ฟังลูกก่อนขอรับ!” เสี่ยวฟานหน้าซีดเผือด ก้าวถอยหลังกู่ก้องในใจว่าความลับแตกซะแล้ว ไม้เรียวขนหางไก่ป่าเริ่มโบกสะบัดวับ ๆ กลางอากาศ ลมเฉือนแรงจนฝาหม้อข้าวสั่น ชะตาชีวิตของจอมยุทธ์สายไหมกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายอันบางเบา!