คุณชายมากรัก

        เย่เอ๋อได้พุ่งเขาไปตรวจสอบพื้นที่ หลิวจ้านก็ทำใจดีสู้เสือลงจากรถม้าและเดินตามนางไป หลิวจ้านได้เห็นการต่อสู้เพียงครั้งแรกรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับคนที่มีวรยุทธจริงๆ ตอนเย่เอ๋อได้ส่งกระบี่ไปสังหารคนร้าย นางไม่กระพริบตาด้วยซ้ำ หลิวจ้านเริ่มรู้สึกกลัวนางขึ้นมา เย่เอ๋อได้ทำการตรวจสอบ ร่างของมือสังหาร

        “พวกนี้เป็๞มือสังหารที่ถูกจ้างมา”

        “เ๯้ารู้หรือไม่เป็๞คนพวกไหน”

        “แปลกมาก จากที่ข้าตรวจสอบพวกเขามีรอยสักที่ข้อมือเป็๞รูปผีเสื้อน่าจะมาจากหุบเขาผีเสื้อ แต่คนของหุบเขาผีเสื้อจะไม่ฆ่าคนมั่วซั่ว ยกเว้น” 

        พูดมาถึงตรงนี้ เย่เอ๋อก็เงียบไป

        “เ๯้าพูดต่อไป บอกข้ามาให้หมด”

        เย่เอ๋อคิดซักพัก

        “เ๹ื่๪๫นี้เป็๞เ๹ื่๪๫ที่ข้าเคยได้ยินท่านพ่อของข้าเล่ามาไม่รู้จะเป็๞ความจริงหรือไม่ พ่อบอกข้าว่า หุบเขาผีเสื้อ เป็๞กองกำลังลับขององค์ชายใหญ่ ที่เอาไว้รอบสังหารคนที่ไม่เห็นด้วยกับเขาหรือเป็๞ศัตรูกับเขา ข้าไม่รู้ว่าท่านมีปัญหาอะไรกับองค์ชายใหญ่”

หลิวจ้านพอได้ฟังยิ่งงงหนักกว่าเดิม นี้ตูไปทำอะไรมาทำไมองค์ชายใหญ่ถึง๻้๵๹๠า๱ที่จะฆ่าเขา คิดยังไงหลิวจ้านก็คิดไม่ตกหรือว่าองค์ชายใหญ่แอบรักเย่เอ๋อ หรือจะเป็๲ชิวเอ๋อ ข้าจะต้องถามพวกนางให้แน่ใจ ซักพักมีทหารขี่ม้าเขามาหาพวกเขา

        “คาระวะแม่นางเย่” เป็๲เสียงของทหารคนนึ่ง ที่มีรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลา และน่าจะเป็๲หัวหน้าทหาร เขาไม่ได้สนใจหลิวจ้านเลย 

        “คาระวะท่านรองแม่ทัพ”เย่เอ๋อได้คาระวะตอบ

        “เกิดอะไรขึ้นแม่นางทำไมถึงมีศพถึง 4 ศพ”

        “ก็แค่เกิดการลอบสังหารผิดคน ขอท่านแม่ทัพเก็บกวาดให้ด้วย ข้าขอตัว”

        หลังจากนั้นเย่เอ๋อได้พาหลิวจ้านกับไปที่รถม้าและขับออกไป รองแม่ทัพได้แต่ยืนดูไม่กล้าพูดอะไร เพราะพ่อของนางคือปราชญ์ ขนาดฮ่องเต้ ยังเกรงใจ นับประสาอะไรกับพวกเขา

        เย่เอ๋อเป็๲คนขับรถม้า หลิวจ้านนั่งอยู่ด้านใน หลิวจ้านเริ่มรู้สึกว่าเขาจะต้องหาอะไรมาป้องกันตัวเขาแล้ว หากว่าวันนี้ไม่มีเย่เอ๋อ เขาคงจะตายไปแล้ว ข้าไม่อยากจะสร้างมันขึ้นมาเลย เป็๲พวกเ๽้าบังคับข้าให้สร้างมันขึ้นมา อย่ามาโทษข้าก็แล้วกัน ว่าข้ารังแก่คนในยุคสมัยนี้ หึๆๆ นักฆ่าอย่างงั่นหรือ หุบเขาผีเสื้ออย่างงั่นหรือ เดียวข้าจะให้มันเหลือแต่ชือ องค์ชายใหญ่งั่นหรือ เดียวข้าจะให้หรือแค่องค์ชายเล็ก เผื่อได้สืบทอดราชวงศ์  รถม้าได้มาหยุดอยู่หน้าจวนหลิว หลิวจ้านพอลงจากรถม้าได้เดินไปที่จวนและถามคนรับใช่ว่าได้จัดห้องพักให้เย่เอ๋อหรือยัง คนรับใช้บอกจัดให้แล้วอยู่ตัดกับหลิวจ้านตามที่เขาสั่ง เมื่อหลิวจ้านรู้ว่าทุกอย่างเรียบร้อยเขาก็ได้เดินกลับไปที่ห้องของเขา พร้อมทั้งบอกให้เย่เอ๋อไปพักผ่อน

เย่เอ๋อสังเกตุเห็นสีหน้าของคนที่นางเริ่มจะมีใจให้ไม่สู้ดีนัก นางเริ่มที่จะเป็๞ห่วง เพราะ๻ั้๫แ๻่นั่งอยู่บนรถม้าเขาก็ไม่พูดอะไร พอมาถึงจวนเขาก็บอกให้นางไปพักเขาดูแปลกไป นี่มันไม่ใช่นิสัยของเขาระหว่างที่นางกับมาถึงห้องของนาง นางก็คิดไปต่างๆนาๆ หรือว่าเขาเห็นตอนที่นางฆ่าคนเลยทำให้เขากลัวนาง หากว่าเป็๞ก่อนหน้านางคงจะดีใจที่เป็๞แบบนี้ แต่ตอนนี้ทำไมนางถึงคิดหนักและรู้สึกไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย นางรีบอาบน้ำเปลี่ยนชุดของนางและรีบไปที่ห้องของหลิวจ้าน นางจะต้องคุยกับเขาให้รู้เ๹ื่๪๫ 

        “คุณชายเ๯้าค่ะ แม่นางเย่เอ๋อมาขอพบเ๯้าค่ะ”

        “ให้นางเข้ามา”

        เย่เอ๋อเข้ามาที่ห้องเห็นหลิวจ้านกำลังวาดภาพอะไรอยู่ก็ไม่รู้ นางได้มานั่งลงตรงข้ามกับเขา และนั่งจ่องหน้าเขา จนทำให้หลิวจ้านงุ่นงง รู้สึกว่านางแปลกไป

        “เ๯้าจ่องหน้าข้าทำไม หรือว่ามีอะไรติดที่หน้าของข้า” หลิวจ้านกำลังจะลุกไปส่องกระจกแต่เย่เอ๋อพูดขึ้นมาก่อน

        “ท่านไม่เหมือนเดิม”

        หลิวจ้านงงหนักกว่าเดิม

        “ข้าไม่เหมือนเดิมยังไง ข้าก็เหมือนเดิม”

        เย่เอ๋อได้ยินคำตอบของหลิวจ้านก็รู้สึกทนไม่ไหวเพราะข้างในใจของนางรู้สึกอึดอัด เลยพูดไปแบบลืมตัว

        “หรือว่าที่ท่านไม่เหมือนเดิมเพราะเห็นว่าข้าฆ่าคน ท่านก็เลยกลัวข้า ไม่คุยกับข้า ไม่กอดข้า ไม่จับมือข้า ไม่จุบข้าเหมือนแต่ก่อน”

        เมื่อนางรู้สึกว่าตัวนางพูดในสิ่งที่ไม่ควรออกไป เพราะนางอายเป็๞อย่างมาก กำลังจะลุกออกจากห้องแต่ถูก
หลิวจ้าน จับมือเอาไว้และดึงนางเข้ามานั่งที่ตักพร้อมทั้งกอดนางจนแน่นและหอมแก้มนางทั้งสองข้าง ทำให้นางเขินจนหูแดงไปหมดพร้อมทั้งดีใจกับการกระทำของหลิวจ้าน และพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของหลิวจ้าน

        “เ๯้าพอใจหรือไม่ หากว่าเ๯้าไม่พอใจข้าจะจัดการเ๯้าขั้นเด็จขาดแล้วนะ”

        เย่เอ๋อได้ยินแบบนั้นก็รีบตอบกับทันที

        “เย่เอ๋อพอใจแล้ว ขอคุณชายปล่อยข้าเถอะ”

        หลิวจ้านได้ปล่อยนางจากอ้อมกอดของเขาและให้นางนั่งอยุูข้างๆเขา เย่เอ๋อในตอนนี้รู้สึกโลงใจเป็๞อย่างมากและเผลอยิ้มออกมา จนทำให้หลิวจ้านเกือบจะจับนางกดลงพื้ินและจัดการกับนางขั้นเด็จขาดแต่ก็ต้องห้ามใจเอาไว้เพราะว่าภาพกระบี่บินของนางยังฝั่งอยุ่ในหัวของเขา

        “ท่านกลัวข้าหรือเปล่าที่เห็นข้าสังหารคน หากว่าท่านไม่ชอบต่อไปนี้ข้าจะไม่ทำแบบนั้นอีก”เย่เอ๋อถามขึ้น

        “ข้าจะกลัวทำไม ดีซะอีกที่เ๯้าช่วยปกป้องข้า หากไม่มีเ๯้าวัน ก็คงไม่มีข้าหลิวจ้านนั่งอยู่ตรงนี้” 

        หลิวจ้านได้พูดออกไปพร้อมทั้งจับมือของนางไว้ จนทำให้เย่เอ๋อเขาไปกอดหลิวจ้านโดยไม่รู้ตัวหลิวจ้านก็กอดนองตอบ หางตาของเย่เอ๋อ เห็นภาพวาดที่วางอยู่บนโต๊ะมันช่างแปลกตาจริงๆ นางเลยถามออกไป

        “ภาพนี้คือภาพอะไรหรือเ๯้าค่ะ”

        “สิ่งนี้เขาเรียกว่า ปืนไฟ เป็๞อาวุทธสังหาร”

        “สิ่งเล็กๆแบบนี้หรือเ๯้าค่ะจะใช้สังหารคนได้”

        “ปืนไฟของข้านั้นประสิทธิภาพของมัน การสังหารคนในขั้นที่ 8 หรือ ขั้นที่ 9 มันง่ายดายยิ่ง ต่อให้เป็๞ขั้น ปราชญ์ หากประมาทก็อาจจะโดน

        สังหารไปด้วย เดียวพรุ้งนี้ข้าจะพาเ๯้าไปเปิดหูเปิดตา”

เย่เอ๋อได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกกลัวขึ้นมาทันที อาวุทธที่สามารถสังหารขั้น ปราชญ์ได้ ใครจะไม่กลัว