ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        พระอาทิตย์ตกลงที่ด้านหลังภูเขาท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มจางลง

        บนเตียงหลินเมิ้งหยาดื่มยาไปแล้วสองครั้ง ดื่มน้ำแกงไปอีกเล็กน้อย

        ทว่านางยังคงนอนอยู่บนเตียง

        ทุกชั่วโมงป๋ายซ่าวและป๋ายจีจะเข้ามาเปลี่ยนที่นอนให้กับหลินเมิ้งหยา

        และเช็ดตัวของนางตามคำสั่งของหมอหลวง

        อดหลับอดนอนตลอดคืนในตำหนักหลิวซิน นอกจากอาเสว่และหมาป่าน้อยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรทุกคนล้วนไม่ยอมออกห่างจากเตียงของหลินเมิ้งหยาแม้เพียงก้าวเดียว

        “ไข้ของนายหญิงลดลงแล้ว”

        ป๋ายจื่อยื่นมือขึ้นไปอังหน้าผากของหลินเมิ้งหยาก่อนจะร้องออกมาด้วยความดีใจ

        ป๋ายจีและป๋ายซ่าวที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงรีบกะพริบตาก่อนจะเข้าไปแตะหน้าผากของหลินเมิ้งหยา

        พวกนางสบตากัน ก่อนจะร้องออกมาด้วยความดีใจ

        “ไข้ลดแล้วไข้ลดแล้ว”

        สาวใช้ทั้งสี่กอดกันร้องไห้นี่เป็นข่าวดีข่าวแรกภายในระยะเวลาห้าวัน

        หัว...ปวดหัวจัง

        หลินเมิ้งหยาสะลึมสะลือสติเริ่มกลับมา

        เหมือนท้องฟ้ากำลังหมุนติ้ว

        แม้แต่การเคลื่อนไหวที่ง่ายที่สุดอย่างการลืมตายังทำได้ยากเย็น

        ร่างกายเสมือนถูกเกวียนบรรทุกทับความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วทุกอณู

        สมองมีเพียงความมืดมิดไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานขนาดไหน ดวงตาของหลินเมิ้งหยาจึงเปิดออกเล็กน้อย

        “น้ำ...”

        ส่งเสียงแหบแห้งร่างกายอ่อนแรง ขณะเดียวกัน หัวใจของทุกคนกลับมาเต้นเป็นปกติอีกครั้ง

        “ฟื้นแล้วนายหญิงฟื้นแล้ว หิวน้ำใช่หรือไม่เจ้าคะ ข้าจะไปเอา จะไปเอาเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

        ป๋ายจื่อร้องไห้จนไม่มีน้ำตาอีกต่อไปนางรีบวิ่งไปเทน้ำให้หลินเมิ้งหยา

        หลินเมิ้งหยาที่เพิ่งจะลืมตารู้สึกว่าร่างกายของตนเองไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

        ป๋ายซ่าวป๋ายจี ป๋ายซู ชิงหู หลินจงอวี้

        ทุกคนล้วนอยู่ที่นี่

        ยกเว้นเขา

        นางไร้ซึ่งเรี่ยวแรงเอ่ยถามหลินเมิ้งหยาจิบน้ำเข้าไปครึ่งแก้วเล็กหลังจากถูกป๋ายจื่อพยุง จากนั้นก็หลับไปอีกครั้ง

        “หมอหลวงไข้ของนายหญิงลดลงแล้ว นางยังฟื้นแล้วด้วยท่านลองตรวจดูหน่อยเถิดว่ายังมีปัญหาอะไรหรือไม่”

        ทั้งตำหนักหลิวซินล้วนดีอกดีใจ

        หลินจงอวี้ส่งคนไปตามหมอหลวงมาทุกคนหันมามองเขา สายตากระตือรือร้น แม้แต่หมอหลวงผู้มากประสบการณ์ยังหน้าร้อนผ่าว

        ตรวจจับชีพจรก่อนจะใช้มือลูบเคราของตนเอง

        “พระชายาพ้นขีดอันตรายแล้วแต่เพราะมีแผลใจ กอปรกับยาพิษแปลกประหลาดในร่างกายดังนั้นพระองค์จึงควรพักผ่อนให้มาก”

        คำพูดของหมอหลวงทำให้คนในตำหนักหลิวซินรู้สึกคึกคักขึ้นมา

        ในที่สุดก็ได้ยินคำว่าหลินเมิ้งหยาจะไม่จากพวกนางไปไหน

        บรรยากาศคึกคักเหมือนช่วงวันตรุษจีนในที่สุดเมฆครึ้มที่ลอยเหนือตำหนักหลิวซินก็สลายหายไป

        “เจ้าเด็กน้อยข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องฟื้น”

        มีชีวิตอยู่มานานหลายปีเขาไม่เคยรู้สึกขอบคุณเทพเจ้าด้วยความจริงใจเหมือนอย่างครั้งนี้มาก่อน

        โชคดีที่เขายังเหลือเวลาอีกสามปีในการคุ้มครองดูแลหลินเมิ้งหยา

        เขาเงยหน้าได้เห็นสาวใช้ทั้งสี่ที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนเดินโซเซไปทางเตียงของหลินเมิ้งหยาก่อนจะล้มลง

        มุมปากหยักยิ้มเล็กน้อย

        พวกนางเปรียบเสมือนหัวใจของหลินเมิ้งหยา

        เขาอุ้มร่างพวกนางกลับไปวางไว้ที่ห้องนอนของแต่ละคนก่อนจะพาหลินจงอวี้ที่ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงกลับไปยังเรือนหลังเล็กของเขา

        ห้องนอนจึงเงียบสงบลงนอกจากหลินเมิ้งหยาที่กำลังหลับใหลแล้ว ก็ยังมีชิงหูที่อยู่เป็นเพื่อน

        “ดีจริงๆ เด็กพวกนั้นเอะอะโวยวายน่ารำคาญ เจ้าเด็กน้อยในที่สุดพวกเราสองคนก็ได้มีโอกาสอยู่กันตามลำพังเสียที”

        หยิบผ้าที่ยังอุ่นอยู่ขึ้นก่อนจะเช็ดลงบนใบหน้าของหลินเมิ้งหยาอย่างเบามือ

        “เจ้าเด็กน้อยข้ารู้ว่าเจ้าได้ยินเสียงของข้า ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังเจ็บปวดคุณหนูเยว่ถิงต้องตายอย่างทรมาน แต่เจ้าจะทำร้ายตัวเองเช่นนี้ไม่ได้”

        เขาเป็นคนไร้ความรู้สึกหลังจากที่เขาได้เห็นนรกที่แท้จริงบนโลกใบนี้เขาไม่เคยใส่ใจต่อความทรมานของผู้อื่นอีกเลย

        ส่วนการตายของเยว่ถิงเขาเพียงแต่รู้สึกเสียดายเท่านั้น

        ทว่าเมื่อเขาได้เห็นนางกระอักออกมาเป็นเลือดนับเป็นครั้งแรกที่หัวใจของเขารู้สึกเสมือนถูกกรีด

        “เจ้าเด็กน้อยต่อจากนี้ไปห้ามทำให้ข้าตกใจแบบนั้นอีก เข้าใจหรือไม่? ”

        ส่งเสียงอ่อนโยนมิได้มีท่าทางเหลาะแหละเหมือนแต่ก่อน แต่มันกลับเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู

        หยดน้ำตารินไหลลงมาจากหางตาของหลินเมิ้งหยา

        นางลืมตาขึ้นดวงตาคู่สวยหม่นหมอง หยดน้ำตาพรั่งพรูออกมามากมาย ชิงหูรู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกิน

        “พี่เยว่ถิง...”

        ชิงหูโอบกอดหลินเมิ้งหยาส่งมอบความเข้มแข็งและอ่อนโยนผ่านทางอ้อมกอด ก่อนจะส่งเสียงแผ่วเบาเพื่อปลอบโยน

        “เด็กดีไม่ร้องแล้วนะ ข้าสัญญากับเจ้า ขอเพียงเจ้าต้องการ ไม่ว่าใครหน้าไหนข้าก็จะฆ่าให้หมดดีหรือไม่? ”

        เป็นนักฆ่ามานานหลายปีไม่ว่าจะเอ่ยอะไรออกมาก็ล้วนเกี่ยวข้องกับการนองเลือด

        หลินเมิ้งหยากลับร้องไห้ประหนึ่งเจ้าแม่น้ำตามือเล็กจับเสื้อของเขาแน่นไม่ยอมปล่อย

        “เจ้าเด็กน้อยน้ำตาเจ้าลวกตัวข้าหมดแล้ว”

        “สมน้ำหน้า”

        ชิงหูหยักยิ้มแปลกประหลาดทว่าไม่ดันตัวนางออกไป ซ้ำยังกอดนางแน่นมากกว่าเดิม

        ร้องไห้อยู่พักใหญ่กว่าหลินเมิ้งหยาจะปรับอารมณ์ได้และกลับมาสงบนิ่งดังเดิม

        นอนหลับอีกทั้งวันเมื่อถึงเวลาค่ำ จิตใจของนางดีขึ้นเล็กน้อย แม้จะยังตกอยู่ในอาการโศกเศร้าก็ตาม

        เรื่องของสกุลเยว่เปรียบเสมือนเข็มอาบยาพิษที่กำลังทิ่มแทงคนในตำหนักหลิวซิน

        ทุกคนระมัดระวังเป็นอย่างมากในการพูดถึงเรื่องนี้เพื่อป้องกันมิให้หลินเมิ้งหยากลับมาเสียใจอีก

        กินโจ๊กที่ป๋ายจีทำเองกับมือในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็กลับมาอยากอาหารอีกครั้ง

        กินโจ๊กเข้าไปถ้วยใหญ่ใบหน้าที่เคยขาวซีดกลับมามีสีเลือดอีกครั้ง

        นั่งอยู่บนเตียงนอนหลินเมิ้งหยากวาดสายตาไปทั่วห้อง ก่อนจะกระซิบถาม

        “หาร่างของพี่เยว่ถิงเจอแล้วหรือยัง? ”

        ทุกคนตกอยู่ในอาการเหม่อลอยเพราะคำพูดของหลินเมิ้งหยา

        ไม่มีใครกล้าตอบ

        “เจอแล้วตอนนี้อยู่ที่บ้านสกุลเยว่”

        ชิงหูยืนอยู่ข้างกายของหลินเมิ้งหยาเอ่ยตอบคำถาม ทุกคนถลึงตาใส่เขา

        ตอนนี้หลินเมิ้งหยาเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาถ้าถูกจี้จุดอีกจะทำเช่นไร?

        “ป๋ายจีไปเตรียมเกี้ยวให้ข้าป๋ายจื่อ พวกเรากลับบ้านสกุลหลินกัน”

        เมื่อได้ยินว่าหลินเมิ้งหยาจะออกจากบ้านทั้งที่เพิ่งฟื้นทุกคนเริ่มร้อนใจ

        โดยเฉพาะป๋ายจื่อนางรีบคลานเข้ามาหาหลินเมิ้งหยาทั้งใบหน้าเปื้อนน้ำตา

        “คุณหนูข้าขอร้อง รักตัวเองหน่อยเถิดเจ้าค่ะ หากท่านทำเช่นนี้ต่อให้ป๋ายจื่อตายไปก็ไม่มีหน้าไปพบฮูหยินหรอกนะเจ้าคะ”

        ป๋ายจื่อส่งเสียงร่ำไห้ทุกคนส่งสายตาวิงวอน

        หลินเมิ้งหยาขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะส่ายหน้า

        “ไม่ ข้าไม่วันยอมให้พี่เยว่ถิงต้องมีมลทิน”

        ตามประเพณีเดิมหากลูกสาวตายไปก่อนที่จะแต่งงานพวกนางจะไม่สามารถถูกฝังในหลุมศพของเหล่าบรรพบุรุษได้

        โดยเฉพาะพี่เยว่ถิงที่เจอกับเหตุการณ์เช่นนั้นนางต้องเจอกับคำดูถูกและข้อครหามากมาย

        ซูเหม่ยหยุนสามารถทำให้พี่เยว่ถิงตายได้เชื่อว่า นางสามารถฝังพี่เยว่ถิงโดยไม่จัดพิธีได้เช่นกัน

        หากมิใช่เพราะพี่เยว่ถิงรักพี่ชายมากบางทีนางอาจจะไม่คิดสั้นเช่นนั้น

        หรือบางทีหากความสัมพันธ์ระหว่างนางกับพี่เยว่ถิงไม่ดีเช่นนี้ คนพวกนั้นคงไม่ลงมือทำร้ายหญิงสาวผู้น่าสงสารคนนี้

        ไม่ว่าจะพูดอย่างไรคนสกุลหลินล้วนติดหนี้พี่เยว่ถิงทั้งสิ้น

        “นายหญิงแต่ร่างกายของท่าน...”

        ป๋ายจีส่งเสียงขึ้นด้วยความกังวลทว่าชิงหูกลับก้มตัวลงแล้วใส่รองเท้าให้กับหลินเมิ้งหยา

        “ข้าพาเจ้าไปเอง”

        ฉีกยิ้มชิงหูอุ้มหลินเมิ้งหยาขึ้น

        เขารู้จักหลินเมิ้งหยาดีหากไม่ปล่อยให้นางไป นางคงทรมานเสียยิ่งกว่าตาย

        “พวกเราเองก็จะไปด้วย”

        สาวใช้ทั้งสี่เดินตามหลังชิงหู

        ในเมื่อไม่อาจห้ามหลินเมิ้งหยาได้เช่นนั้นพวกนางจะคอยคุ้มครองดูแลนางอยู่ข้างกาย

        ทันทีที่เดินออกจากประตูหลินเมิ้งหยาดันมือชิงหูออกเบา ๆ

        ป๋ายซูป๋ายซ่าว รีบเข้ามาพยุงร่างหลินเมิ้งหยา

        นางกัดฟันเชิดหน้าขึ้น

        ทุกย่างก้าวล้วนโซซัดโซเซ ทุกย่างก้าว ล้วนทำให้นางหน้ามืดตาลาย

        ระหว่างทางข้าทาสบริวารล้วนถวายคำนับหลินเมิ้งหยา

        นางพยายามบังคับตัวเองให้ดูเป็นปกติ เพราะนางอยากให้คนเหล่านั้นได้เห็นว่าหลินเมิ้งหยาคนนี้ยังไม่แพ้!

        หญิงสาวเดินออกไปจากจวนด้วยตนเอง

        ด้านนอกรถม้าหรูหราสวยงามคันหนึ่งจอดรออยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว

        “พี่สาวให้ข้าพยุงท่านเถิด”

        หลินจงอวี้ยืนคอยท่าอยู่บนรถม้านานแล้วเขารับมือนางจากสาวใช้ทั้งสอง

        มือเล็กทั้งสองข้างนุ่มนิ่มและอบอุ่นไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ขอบตาของหลินจงอวี้พลันเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

        พี่สาวผู้แข็งแกร่งและงดงามของเขากลายเป็นคนอ่อนแอขนาดนี้เชียวหรือ

        “เสี่ยวอวี้ข้าไม่เป็นไร อย่าร้องไห้”

        ภายในรถหลินเมิ้งหยาพิงร่างหลินจงอวี้ ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้กับเขา

        “พี่สาวพี่สาว เสี่ยวอวี้ไม่ได้เรื่อง เสี่ยวอวี้ไม่อาจปกป้องพี่สาวได้”

        หากเขามีมีอำนาจมากเพียงพอเขาคงปกป้องดูคนที่พี่สาวใส่ใจได้

        เช่นนั้นพี่สาวจะได้มีแต่รอยยิ้ม

        ทว่าเขาในเวลานี้กลับอ่อนแอเหลือเกิน

        “เด็กโง่พวกเราทุกคนล้วนต้องถูกกระตุ้นก่อนจึงจะเติบโต ยิ่งไปกว่านั้นอีกไม่นานร่างกายของข้าก็จะกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม เด็กดีอย่าทำให้คนอื่นคิดว่าพี่สาวของเจ้าป่วยหนัก”

        เขาพยักหน้าลงหลินจงอวี้ตัดสินใจ

        อีกเดี๋ยวเขาจะออกคำสั่งให้หายาที่ดีที่สุดมาบำรุงร่างกายของหลินเมิ้งหยา

        จะต้องทำให้พี่สาวอ้วนถ้วนสมบูรณ์ให้ได้

        สาวใช้ทั้งสี่นั่งอยู่ภายในรถม้าส่วนชิงหูไล่คนขับรถลงไปและขับพาหลินเมิ้งหยาไปด้วยตนเอง

        รอบรถม้าหลินขุ๋ยพาองครักษ์ร่างกำยำสิบหกคนติดตามไปปกป้องดูแลหลินเมิ้งหยา

        ด้านหลังรถม้าสองคันที่ถูกบรรจุสิ่งของมีค่าเต็มคันรถขับตามมา

        หลินจงอวี้เตรียมของมีค่าเหล่านั้นเอาไว้เพื่อมอบให้หลินเมิ้งหยา