หลังกลับจากทริปที่คุณนายแอนนาจัดให้เอริคกับเกวลินก็เปิดใจให้กันมากขึ้นเกวลินแม้จะยังไม่รับรักเขาแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ จึงทำให้ทั้งคู่เรียนรู้กันได้ค่อนข้างรวดเร็ว
“เกลพรุ่งนี้พี่ต้องไปดูงานด่วนที่ต่างจังหวัด่เย็นถึงจะกลับ แต่นัดประชุมคุยงานกับบริษัท A ไว้แล้วช่วยเลื่อนนัดให้พี่ด้วยนะ” เอริคบอกเกวลินขณะนั่งทานข้าวเช้าในห้องทำงานของเอริคอยู่
“เกลว่าไม่ควรนะคะ เพราะเรานัดลูกค้าล่วงหน้านานแล้วและอีกอย่างหาคิวว่างตรงกันยากมาก ประชุมวันพรุ่งนี้เป็การคุยรายละเอียดงาน เกลประชุมแทนพี่เอริคก็ได้ค่ะ”
“เกลไหวหรอ”
“ไหวสิคะ เื่แค่นี้สบายมาก อีกอย่างก็มีพี่ๆ ทีมอื่นเข้าร่วมประชุมด้วยไม่ใช่เกลคนเดียวซักหน่อย เื่แค่นี้สบายมาก เลขาเกลจัดการให้ค่ะ”
เอริคมองกญิงสาวตรงหน้าด้วยความชื่นชมไม่คิดว่าเธอจะทำงานเก่งได้ขนาดนี้ แถมยังมีความเป็ผู้นำ กล้าคิดกล้าทำ สามารถช่วยงานเขาได้เป็อย่างดี
“มองทำไมคะ ไม่เชื่อใจเกลหรอ”
“เชื่อสิ คู่หมั้นพี่เก่งจะตาย” เขายื่นมือไปขยี้ผมเธอเบาๆ
“อื้อ ผมเกลยุ่งหมดแล้วค่ะ”
“น่ารักดีออก”
“ไม่ต้องมาล้อเลยค่ะ เกลอิ่มแล้วขอตัวไปทำงานก่อนนะคะบอส” เธอลุกขึ้นพร้อมกับโค้งให้เขา ทำเอาเอริคหลุดขำกับความน่ารักของเธอ ซึ่งเป็จังหวะเดียวกันกับที่เจมส์เปิดประตูเข้าห้องมาเห็นตอนเขานั่งยิ้มอยู่พอดี
“นายยิ้มอะไรครับ”
“ซักเื่”
“หมู่นี้นายดูมีความสุข ยิ้มง่ายกว่าแต่ก่อนนะครับ ไม่หงุดหงิดง่ายเหมือนเมื่อก่อนด้วย”
“ไม่ดีรึไงวะ”
“ดีน่ะมันดีอยู่แล้วครับ แต่มันแปลก” เจมส์บอกเ้านายตามความรู้สึกของตัวเอง
“ไอ้เจมส์ เงินเดือนเดือนนี้เหลือครึ่งนึงดีมั้ย ข้อหาว่าเ้านาย”
“ไม่ดีแน่ๆ ครับนาย นายเป็แบบนี้มันดีที่สุดแล้วครับผมจะไม่ล้อนายอีกแล้วครับ”
“ไอ้นี่ แล้วเข้ามานี่มีธุระอะไร”
“พรุ่งนี้เครื่องออก 7 โมงนะครับนาย ตีห้าครึ่งผมไปรับนะครับ ทำไมนายไม่ไปั้แ่คืนนี้ล่ะครับจะได้ไม่ต้องตื่นเช้า”
“ไม่อยากค้างคืน”
ั้แ่มีเกวลินเอริคไม่อยากไปนอนที่อื่นโดยที่ไม่มีเธออยู่ด้วย เวลาไปธุระด่วนก็จะรีบไปเช้าเย็นกลับ เพื่อมานอนที่บ้านเสมอ
“เกลตื่นมาทำไมแต่เช้า” เอริคที่กำลังจะออกเดินทางตอนเช้าตรู่เห็นเกวลินง่วนอยู่ในครัว
“แซนต์วิชค่ะเกลทำไว้ให้ เผื่อคุณเจมส์ด้วยนะคะ” เกวลินยื่นกล่องแซนต์วิชให้ชายหนุ่ม
“ไม่เห็นต้องลำบากเลย แต่ก็ขอบคุณมากนะครับคุณคู่หมั้น”
เขารับกล่องแซนต์วิชมาแล้วจุ๊บที่แก้มทั้งสองข้าง กำลังจะเลื่อนไปประกบริมฝีปากเธอ แต่เจมส์เข้ามาขัดจังหวะก่อน ทั้งสองจึงรีบผละออกจากกันทันที
“อ้าวคุณเกลตื่นเช้าจังเลยนะครับ”
“มาไม่รู้จักดูเวลา ไอ้นี่” เอริคดุลูกน้อง
“ก็ตีห้าครึ่งไงครับนาย” เจมส์มองดูเวลาด้วยความงง เพราะเขาก็มาตรงเวลาเป๊ะ ส่วนเกวลินได้แต่ยิ้มให้กับทั้งสองคนที่ยืนเถียงกันอยู่
“ช่างเถอะ ไปได้แล้วเดี๋ยวสาย พี่ไปนะ”
“เดินทางปลอดภัยค่ะ”
“นายกับคุณเกลนี่จริงจังกันแล้วหรอครับ” เจมส์ถามเอริคหลังขึ้นรถแล้ว
“อืม”
“ไม่คิดจะปฏิเสธหน่อยหรอครับ ดูไม่ใช่นายคนเดิมเลย”
“ทำไม”
“ผมไม่เคยเห็นนายมองใครเลยนี่ครับ แต่เป็คุณเกลก็ดี คุณแอนนาจะได้สบายใจ”
“ยังไม่ต้องบอกแม่นะ เกลเขาขอไว้”
“ก็ได้ครับ ผมจะรูดซิปปากให้สนิทเลยครับ”
“ให้มันจริง”
วันนี้เกวลินค่อนข้างตื่นเต้นเป็พิเศษ เพราะต้องทำหน้าที่แทนเขาครั้งแรก แต่พอถึงเวลาประชุมเธอก็ตั้งใจทำงานเต็มที่ คล่องแคล่ว ทำให้การประชุมในวันนี้ราบรื่นไปด้วยดี แถมยังเป็ที่น่าพอใจของทั้งบริษัทคู่ค้าและเพื่อนร่วมงานซึ่งเป็หัวหน้าฝ่ายอื่นๆ ทุกคนต่างชื่นชมในความสามารถของเธอทั้งที่อายุยังน้อยอยู่ แต่พออยู่ในโหมดจริงจังเธอกลับดูโตเป็ผู้ใหญ่ เอริคเมื่อได้รับโทรศัพท์จากบริษัทคู่ค้าที่โทรมาชมเลขาคนเก่งให้เขาฟัง ก็พลอยยิ้มตามอย่างมีความสุข
“เกลวันนี้เลิกงานไปกินชาบูกันมั้ย ฉลองที่ประชุมผ่านไปได้ด้วยดี” พี่ๆ ที่เข้าร่วมประชุมกับเธอในวันนี้เข้ามาชวนเธอไปทานมื้อเย็น
“อืม ได้ค่ะ ขอเกลเคลียร์งานพักนึงนะคะ” เกวลินคิดชั่วครู่ก่อนตอบรับไป ั้แ่มาทำงานที่นี่เธอไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนกับเพื่อนร่วมงานเลย วันๆ อยู่แต่กับเอริค
ทางด้านเอริคเมื่อลงเครื่องมาก็โทรหาหญิงสาวแต่โทรเท่าไหร่ก็ไม่มีคนรับสาย ทำให้เขากระวนกระวายใจมากเพราะปกติเธอไม่เคยไม่รับสายเขาเลย ในขณะที่ผู้เป็นายกำลังหัวเสียอยู่เจมส์เห็นภาพเพื่อนร่วมงานโพสต์ลง IG ว่ามาทานชาบูกันอยู่เห็นมีเกวลินนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยจึงส่งให้เ้านายดู
“ไปห้าง”
“ห้างไหนครับนาย”
“ห้างนี้” เอริคชี้ไปที่รูปภาพในโทรศัพท์ เขาได้แต่นึกน้อยใจที่เลขาของเขาแอบไปทานข้าวกับคนอื่นโดยไม่บอกเขาสักคำ อุตส่ารีบทำงานรีบกลับมาหา
ส่วนเกวลินก็กำลังทานอาหารและพูดคุยกับเพื่อนร่วมงานอย่างสนุกสนานจนไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์
“บอส!!!” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งพูดขึ้นเมื่อเห็น เอริคเดินเข้ามาในร้าน
“จะเป็ไปได้ไงคะบอสไปทำงานที่ต่างจังหวัดอยู่นะคะ” เกวลินที่นั่งหันหลังอยู่บอกทุกคน เพราะเขาบอกเธอเองว่าวันนี้จะมาถึงดึกๆ
“พี่ไม่ได้โกหกนะน้องเกล บอสจริงๆ”
“กินข้าวกันอยู่หรอขอผมกินด้วยคนสิ” เอริคที่ยืนมาหยุดอยู่ที่โต๊ะของพวกเขาเอ่ยขึ้น พลางสายตามองคาดโทษไปที่เกวลินที่นั่งอยู่ริมสุดติดกับที่เขายืนอยู่ในตอนนี้
“เอ่อ บอสจะทานจริงๆ หรอคะ” พี่ใหญ่ในกลุ่มเอ่ยถามบอสด้วยความเกร็ง
“อื้ม จริงสิ ฉลองที่วันนี้พวกคุณทำงานได้ดี ผมเลี้ยงเอง”
“เกลขยับให้บอสนั่งด้วย ส่วนเจมส์มานั่งข้างพี่ตรงนี้”
เกวลินขยับให้เอริคนั่งลงข้างๆ ตนพลางมองสายตาอำมหิตที่จ้องมาทางเธออย่างไม่ลดละ เกวลินรู้ดีว่าที่เขาเป็แบบนี้เพราะเธอไม่ได้บอกเขาก่อน แต่ก็ช่างเถอะคนอย่างเกวลินจะยอมใครง่ายๆ ได้ไง เธอต้องเล่นบทเลขามือโปรให้เขาดูซักหน่อย
“บอสอยากทานอะไรเป็พิเศษมั้ยคะ เดี๋ยวเกลสั่งให้”
“ไม่มี ผมทานได้หมด”
“งั้นเราจัดชุดใหญ่เลยดีกว่านะคะ ไหนๆ วันนี้ก็มีเ้ามือแล้ว” ทุกคนปรบมือดีใจกันใหญ่
“ขอบคุณค่ะบอส”
“บอสจงเจริญ”
บรรดารุ่นพี่ต่างของคุณบอสกันยกใหญ่
เจมส์ที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ถึงกับยิ้มออกมา เพราะความจริงแล้วเอริคไม่ชอบมาทานข้าวที่ร้านที่มีคนเยอะๆ และเสียงดังแบบนี้ อีกอย่างชาบูก็ไม่อยู่ในตัวเลือกของเขาเลยเพราะร้อนแล้วทำให้เหงื่อออก อาจทำให้เขาหงุดหงิดได้ แต่วันนี้นายของเขาไม่มีอาการเ่าั้เลย เขามองเอริคกับเกวลินสลับกันพลางคิดในใจว่าต้องคนแบบนี้ถึงจะเอาเ้านายเราอยู่ แสบ ซุกซน ไม่กลัวใคร แถมเวลาเอาจริงเอาจังก็นิ่งมาก เจมส์ยิ่งคิดยิ่งคันปากอยากโทรไปเล่าให้คุณนายแอนนาฟังตอนนี้เลย
“ลองชิมดูค่ะ อร่อยม๊าก” เกวลินตักอาหารใส่ถ้วยและส่งให้เอริค เอริคหยิบอาหารมาลองชิมดู เขาก็ต้องแปลกใจเพราะชาบูที่หน้าตาบ้านๆ แบบนี้กลับมีรสชาติที่อร่อยมาก
“อื้ม ใช้ได้”
เกวลินและทุกคนที่นั่งลุ้นอยู่ถึงกับโล่งอกและดีใจกันใหญ่ เอริคทานอาหารร่วมกับทุกคนอย่างเอร็ดอร่อย บรรยากาศในโต๊ะก็ดูผ่อนคลายมากขึ้น เกวลินเองเมื่อไม่ต้องกังวลเื่เอริคแล้วก็ลงมือทานอย่างมีความสุข
“เลอะหมดแล้ว” เอริคบ่นเกวลินที่กินอาหารจนเลอะปากไปหมด พลางใช้นิ้วของตัวเองเช็ดริมฝีปากให้เธออย่างลืมตัว เกวลินและทุกคนในโต๊ะชะงักกับการกระทำของเขา ก่อนที่เกวลินจะได้สติรีบแก้ไขสถานการณ์
“เอ่อ…ของคุณค่ะบอส บอสคงกลัวเสียภาพลักษณ์เลขาใช่มั้ยคะ แต่ไม่เป็ไรค่ะมีแต่คนกันเอง ไม่มีใครถือ จริงมั้ยคะทุกคน” เธอพูดและหัวเราะกลบเกลื่อน
“จริงค่ะบอส” คนอื่นๆ ที่ไม่รู้เื่ต่างเห็นด้วยกับเกวลิน มีเพียงเอริคและเจมส์ที่นั่งอมยิ้มอยู่
247
