ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ตะวันเคลื่อนคล้อยลอยต่ำลงมาหาเส้นขอบฟ้า ม่านเมฆสีแดงปรากฏขึ้น เมื่อแสงของดวงตะวันไกลจะลาลับขอบฟ้าไป เสียงนกกาส่งเสียงร่ำร้องอยู่บนท้องฟ้า พวกมันทั้งหลายกำลังโบยบินกลับรังอย่างเร่งรีบอี้หลัน นั่งกุมท้องของตัวเองด้วยความหิว เธอไม่ได้กินอะไรเลยมาทั้งวัน นั่งขอทานมานานนมก็ไม่มีใครให้อาหารหรืออัดกับพวกเธอเลยสักนิด แต่สายตาอันเด็ดเดี่ยวทอประกายออกมาจากดวงตาของเธอไม่จางหายไม่ว่าจะลำบากเพียงไร ตัวเธอก็จะไม่เสียใจกับเส้นทางที่เลือกเดิน ต่อให้ต้องตายลงเพราะความหิวเธอก็จะไม่เสียใจเนื้อหมูสดๆ ถูกขายออกไประหว่างทางที่มาที่นี่ จนหมดไม่มีเหลือ วันนี้เขาไม่มีเนื้อหมูส่งให้กับร้านอาหาร ร้านใดเลย เมื่อไม่มีเนื้อหมูธุระของเขาจึงหมดลง คนทั้งหมดจึงมุ่งเดินทางมายังลานโล่งเพื่อแจกอาหารเสียงรถลากดังขึ้นมาแต่ไกล กลิ่นหอมอ่อนๆ ของอาหารโชยมาตามสายลม ให้พวกเธอได้ยลกลิ่น ความยากอาหารของ ขอทานทั้งหมดพุ่งสูงขึ้นเสียดฟ้ามีชายหญิงกลุ่มหนึ่งเดินมาพร้อมกับรถเข็น อี้หลันจำพวกเขาได้ดี คนกลุ่มนี้ คือคนที่มาแจกอาหารให้ขอทานเมื่อวันก่อน แล้วพาคนออกไปจำนวนหนึ่ง“วันนี้พวกเขาก็มาแจกอาหารอีกหรือ” เธอพูดขึ้น“ข้าก็ไม่รู้พี่สาว แต่นายน้อยซานหลง พาลุงหม่าของเราไปอยู่ด้วย และบอกว่าจะรับพวกเราทุกคนไปอยู่ด้วย อาหารของนายน้อยซานหลงอร่อยมาก ข้าไม่เคยได้กินอะไรแบบนี้มาก่อน” เด็กหญิงพูดขึ้น ดวงตาของเธอเป็นประกายสดใส“พี่อี่หลัน หิวไหมครับ ข้าหิวแล้ว” เด็กชายพูดขึ้น“หิวสิ พี่ก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย” เธอตอบออกมาตามความจริงอึดใจต่อมา รถลากก็มาถึงลานโล่ง ขอทายกรูเข้ามารวมตัวกันเหมือนวันก่อน แต่ที่แตกต่างกันก็คือ ทุกคนเข้าแถวโดยไม่ต้องมีใครบอก“พี่อี้หลัน ไปเข้าแถวกันเถอะ” เด็กน้อยลากแขนของเธอเดินไปเข้าแถวด้วยความตื่นเต้น“พี่เซียวหลิน นั้นๆ ดูนั้น นั้นใช่ลุงหม่าของเราใช่ไหม” เด็กชายชี้มือชี้ไม้ให้พี่สาวมองตาม อี้หลังมองตามไปก็เห็น ชายวัยกลางคน คนหนึ่ง แต่งตัวด้วยผ้าฝ้ายชุดใหม่เอี่ยม ยืนอยู่ข้างผู้ชายคนหนึ่ง เด็กคนนี้น่าจะอายุ พอๆ กับเธอคนนั้นคือซานหลงแน่ๆ เธอจำได้เขาเป็นคนที่คัดเลือกขอทานพวกนี้ออกไปเมื่อวันก่อน คนที่มาแจกอาหารทั้งหมดนอกจาก คนสกุลซาน 2 คนแล้ว นอกนั้นเป็นขอทานที่ไปจากที่นี่ทั้งหมด พวกเขามีชุดผ้าฝ้ายใส่ ใบหน้ายิ้มแย้ม เนื้อตัวสะอาด สะอ้านขึ้น ดูมีความสุข ต่างจากตอนที่เป็นขอทานลิบลับรอเพียงไม่กี่อึดใจ หม้อใบใหญ่ก็ถูกเปิดขึ้น กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นลอยฟุ้งออกมาเต็มที่ ขอทานทั้งหมดกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก การแจกอาหารเริ่มขึ้นทันที แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนแปลกใจก็คือ ซานหลงเป็นคนแรกที่รับถ้วยอาหารไป แล้วเดินไปนั่งลงที่ลานด้านข้าง ตามมาด้วยขอทานที่ไม่ได้มีหน้าที่แจกอาหาร ทุกคนเดินไปนั่งเบื้องหน้าของเขาห่างออกไปไม่กี่วา คน 7 คนนั่งเรียงหน้ากระดานหันหน้าให้ซานหลงเมื่อถึงคิวของขอทาน คนตักอาหารก็พูดประโยคหนึ่งออกมา“อย่าเพิ่งกินนะให้ไปนั่งเข้าแถวตามพี่น้องของเราก่อน รอกินพร้อมกัน” ขอทานก็ทำตามทันที พวกเขาเดินไปนั่งต่อแถวอย่างเป็นระเบียบ อี้หลัน มองดูเหตุการณ์อย่าไม่เข้าใจ พอถึงคิวของเธอ หญิงวัยกลางคนตักอาหารใส่ถ้วยกระเบื้องใบใหม่ในมือเธอ มันเต็มไปด้วยเนื้อและผักบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็น เธอเดินไปต่อแถวเหมือนกับคนอื่นๆซานยี่ มองตามหลังเธอไปจน อี้หลัน นั่งลง “แปลกจริง ขอทานนางนี้ทำไมตัวหอมจัง ผิวพรรณก็เรียบเนียน ต่างจากขอทานคนอื่นๆ มากนัก” เธอคิด พริบตาเดียวการตักอาหารแจกก็จบลง ตอนนี้ทุกคน นั่งอยู่ตรงข้าม ซานหลง เบื้องหน้าของพวกเขาทุกคนคือชามซุปเนื้อกวางหน่อไม้ป่า เด็กหนุ่มมองกวาดสายตาไปรอบๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโอบอ้อมอารี“พี่น้องคนยากทุกท่าน ข้าซานหลงมีความยินดี ที่ได้กินอาหารกับพวกเจ้าทุกคน วันนี้ข้าไม่จำกัดคนที่จะออกจากที่นี่ เข้าร่วมกับตระกูลหลง ออกไปร่วมฝ่าฟันความยากลำบากไปด้วยกันกับข้า เพื่อชีวิตที่ดีกว่า”“วันนี้ก่อนกินอาหารร่วมกัน ข้าขอทำพิธีอันเป็นมงคลเสียก่อน เพื่อเป็นคำอวยพรแก่ทุกๆ ท่าน” เขาเว้นจังหวะการพูดเล็กน้อย เพื่อให้ทุกคนสนใจ“ทุกคนทำตามข้า” เขายกมือขึ้นตบเข้าหากันจนเกิดเสียงดัง แล้วค้างเอาไว้ในท่าพนมมือ ทุกคนทำตามด้วยความงุนงง“พูดตามข้า” เขาเอ่ยขึ้นอีก"ข้าวทุกจาน, อาหารทุกอย่าง, อย่ากินทิ้งขว้าง, เป็นของมีค่า, ชาวนาเหนื่อยยาก, ลำบากหนักหนา, สงสารบรรดา, คนยากคนจน, ในบ้านเมืองนี้, มีคนจนยาก, สุดแสนลำบาก, อัตคัดขัดสน, อย่ากินทิ้งขว้าง ตามแต่ใจตน, สงสารคนจน, ที่ไม่มีกิน* ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบพระคุณที่กรุณา, เมตตานำอาหารมาให้, ข้าพเจ้าซาบซึ้งน้ำใจ, ต่อแต่นี้ไป, จะทำความดีตอบแทนพระคุณ,* ไม่ดัง, ไม่หก, ไม่เหลือ (สาธุ)ทุกคนพูดตามจนจบ เมื่อเข้าใจความหมายของมันแล้ว น้ำตาของพวกเขาก็ไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่ได้ คนจนคนอยาก สุดแสนลำบาก อัตคัดขัดสน ก็คือพวกเขาเอง ท้องกวีที่เรียบง่ายบทนี้มันทำให้พวกเขาตระหนักถึงชีวิตของตนจนต้องร้องไห้ออกมาอี้หลัน ตกตะลึงกับกวีที่เรียบง่ายแต่ลึกซึ้งบทนี้มาก มันเรียบงานจนท่องได้ติดปากในคราเดียว แต่อัดแน่นไปด้วยความหมายอย่างลึกซึ้ง ลื่นไหล และสะท้อนความจริง และเต็มไปด้วยคำสั่งสอนที่เป็นแนวทางการปฏิบัติ เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ขอทานทุกคนต่างร่ำไห้ออกมาอย่างน่าเวทนา ซานหลง ตักซุปเข้าปากด้วยความรู้สึกขมขื่นในใจ กับความทุกข์ยากของคนเหล่านี้ อี้หลันที่นั่งอยู่ในกลุ่มก็ไม่ต่างกัน ขอทานทุกคนกินอาหารทั้งน้ำตา เกิดเป็นภาพอันแสนน่าเวทนา ต่อสายตาของคนที่เดินผ่านไปมายิ่งนักร่างของคุณชายน้อยนั่งหลังเหยียดตรงตักซุปกวางจากถ้วนกระเบื้องเข้าในปาก ชั่งเต็มไปด้วยความสง่างาม สายลมพัดปอยผม พลิ้วไสวไปด้านหลัง กลีบดอกเหมยสีชมพูร่วงโรยลงจากต้น ปลิวละล่องลอยมากับลม ต้องเข้าใบหน้าเรียวรูปไข่อย่างแผ่วเบาก่อนจะตกไปอยู่บนไหล่กว้างของคุณชาย ภาพอันประทับใจนี้ตราตรึงเข้าไปอยู่ในหัวใจหญิงสาวทุกผู้ทุกคนที่อยู่รอบๆ บริเวณ โดยไม่แยกแยะ คนมี คนจน หรือขอทานสายตาอันอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นคมกล้าเต็มไปด้วยความมุ่งหมั่นเมื่อตาดวงนั้นมองดูพวกเขา“จำวินาทีแห่งความยากลำบากของพวกเจ้าเอาไว้ ต่อแต่นี้ลุกขึ้นสู้ไปกับข้า..ก้าวไปกับข้า...เพื่อช่วยเหลือผู้อื่น ที่ทุกยากเหมือนตัวของพวกเจ้าตอนนี้” วาทะกรรมนี้ดังก้องเข้าไปในจิตใจของขอทานทั้งหมด ทันที แววตาที่เคยไร้ประกาย กลับมาคมกล้าขึ้นอีกครั้ง ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ หนึ่งในพวกมันพวกมันทั้งหมด ก้มหัวลงจรดพื้นน้ำตาไหลพราก ร่ำร้องคำขอบคุณออกมาเสียงดัง“ขอบคุณคุณชาย! ขอบคุณคุณชาย! ขอบคุณคุณชาย!” พริบตาเดียวขอทานทั้งหมดล้วนทำตามมันผู้นั้น ไม่เว้นแม้แต่ อี้หลัน“ก้าวไปกับท่านอย่างนั้นหรือ....”“หม่าเหลียง เจ้าจัดการก่อนเถอะ ข้ากับท่านแม่จะไปซื้อเสื้อผ้าฝ้ายสำหรับพวกเขา”“ขอรับนายน้อย...แต่..วันนี้นายน้อยต้องการกี่คนขอรับ”“เจ้าว่าที่กักของเรา รองรับพวกเขาได้กี่คน”“ที่พักของนายน้อยดีกว่าที่นี่มาก ยังไงพวกเขาก็นอนกันข้างถนนอยู่แล้ว ที่พักของนายน้อยจะเพียงพอหรือไม่มันไม่สำคัญหรอกขอรับ” ซานหลงมองไปรอบๆ ก็จริงอย่างที่หม่าเหลียงพูด เรื่องอาหารเขามีเพียงพอ จะขาดก็แต่ที่พัก แต่ความเป็นจริงถึงจะไม่มีที่พัก มันก็ไม่ต่างจากที่นี่เลยพวกเขาเขาก็แค่เปลี่ยนที่ซุกหัวนอนใต้แผ่นฟ้าเพียงเท่านั้น“อืม ถ้าเป็นแบบนั้น ก็เอาคนที่สมัครใจเข้าร่วมกับเราไปทั้งหมดนั่นแหละ จำไว้ว่าอย่าบังคับใคร เราคิดแทนใครไม่ได้ ถ้าเขาไม่ต้องการก็ปล่อยเขาไป”“ขอรับนายน้อย” หม่าเหลียงค้อมหัวลงต่ำอย่างเคารพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

14.กินซุบกวางหน่อไม้ป่าทั้งน้ำตา

นิยายแนะนำ

ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

14.กินซุบกวางหน่อไม้ป่าทั้งน้ำตา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้