[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ รอก่อนไหม อย่างน้อยให้การวิวัฒนาการจบก่อนก็ได้ แล้วพวกฉันจะเปิดทางให้ ”

ลุงพลเสนอความคิด เขาไม่อยากให้โยฮันและน้องสาวไปเสี่ยง แม้จะรู้ว่าระดับ 5 ทำให้ทั้ง 2 วิวัฒนาการได้รวดเร็วก็ตาม จำนวนซอมบี้ที่อยู่รอบๆกลับมหาศาล ไม่แน่อาจจะถูกระดับต่ำวิ่งเข้ามาขวางจนพลาดท่าถูกระดับ 5 ทั้ง 3 ฆ่าตาย

“ เอางั้นก็ได้ลุง ในระหว่างรอวิวัฒนาการ ถ้าพวกมันไม่หนีเราจะฆ่ามัน ”

แอลลี่รู้สึกตื่นเต้น เป็นครั้งแรกที่พี่ชายชวนเธอฆ่าซอมบี้ระดับสูงกว่า แม้จะรู้ว่าพละกำลังของตนเองแตกต่างจากระดับ 4 อย่างลุงพลแต่ก็ไม่เคยต่อสู้กับซอมบี้ระดับ 5 เลยสักครั้ง

การที่โยฮันขอให้แอลลี่ช่วยฆ่าสังหาร ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือเธอหากวิวัฒนาการล้วนแล้วเป็นผลดีทั้งหมด ซึ่งเขาไม่กลัวเลยว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บนั่นก็เพราะชุดของเธอมีความทนทาน มันถูกสร้างมาจากใยของเขา หากถูกซอมบี้ระดับ 5 โจมตีคงสามารถป้องกันได้หลายครั้ง

หลังจากเวลาผ่านไปราว 10 นาทีทุกคนที่อยู่ในการวิวัฒนาการก็เริ่มกลับมาได้สติ ลุงพลจึงบอกแผนการณ์ให้ฟังว่ากำลังจะพากันทำสิ่งใด หลายคนที่วิวัฒนาการกลับไม่ได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย พวกเขาตื่นเต้นกับการจะได้ลองพลังใหม่ 

“ ไอ้หนุ่ม เราพร้อมแล้ว ”

“ รอก่อนลุง รออีกสักหน่อยก่อน ”

โยฮันมองดูเวลา การล่าของพวกเขายังคงอยู่ในช่วงสายของวัน อีก 1 ชั่วโมงจะถึงเวลาเที่ยงพวกเขามีเวลามากในการรอเงียบๆบนดาดฟ้าตึก  ซอมบี้ปลาพวกมันไม่กล้าอยู่ห่างจากน้ำ จึงไม่มีตัวใดวิ่งไล่ตามพวกเขามาเลยสักตัว ซึ่งโยฮันกำลังรอให้พวกมันกลับลงน้ำเขาไม่ได้ต้องการฆ่าระดับอื่นๆนอกจากระดับ 5 

ภายใต้เวลาที่ค่อยๆเลยผ่านไปช้าๆ ปลาแต่ละตัวก็เริ่มกระโจนลงน้ำหลังจากรู้ว่าโยฮันไม่คิดจะโจมตีพวกมันจนกระทั่งเหลือจระเข้ 3 ตัวยืนอยู่บนฝั่ง พวกมันที่เดินทางลงมาจากสะพานไม่กล้าเดินไกลจากน้ำเช่นกันจึงหันหลังให้พวกเขาแล้วเดินลงไปในน้ำ 

“ ตอนนี้แหละ ”

แอลลี่ตกใจจู่ๆพี่ชายของเธอก็พูดกับตัวเองเสียงดัง ทันใดนั้นเธอก็พบว่าพี่ชายยื่นมือขวาไปด้านหน้า ยิงเส้นใยสีขาวขนาดเล็กกว่านิ้วก้อยออกไปจากข้อมือ มันได้พุ่งเข้าไปติดกลางหลังจระเข้ตัวหนึ่งก่อนจะถูกพี่เขาดึงด้วยแรงมหาศาลจนร่างลอยข้ามตึกตกห่างออกไปไกล จระเข้อีก 2 ตัวที่รู้ว่าศัตรูซุ่มโจมตีจึงรีบหันหน้ากลับมามองแต่ทว่าตัวที่ 2 ก็ถูกใยยิงเข้ากลางหน้าอกก่อนจะถูกเหวี่ยงร่างออกไปไกล จากเดิมพวกมันสามารถช่วยกันฆ่าศัตรูได้ง่ายๆ ตอนนี้กลับถูกแยกกันออกไปคนละทิศทาง

“ ไปเร็วแอลลี่ ได้เวลาแล้ว ”

“  อะ เออ”

แอลลี่กระโจนตามพี่ชายลงไปหาซอมบี้จระเข้ที่ยืนอยู่ริมฝั่ง  ลุงพลที่เห็นสองพี่น้องกระโจนลงไปจากตึกจึงวิ่งตามหลังไปติดๆ โดยหน้าที่ของพวกเขาคือการสร้างพื้นที่เพื่อไม่ให้ซอมบี้ระดับ 4 หรือต่ำกว่าสร้างความวุ่นวายให้กับสองพี่น้อง

หลังจากจระเข้ที่เหลือตัวสุดท้ายรู้ว่าตนเองตกเป็นเป้า มันจึงร้องคำรามด้วยเสียงทั้งหมดเพื่อข่มขู่อีกฝ่าย สองพี่น้องที่วิ่งตามกันมาด้วยความเร็ว คนหนึ่งได้วิ่งไปด้านหลัง ส่วนอีกคนพุ่งเข้าไปด้านหน้า โยฮันที่รับหน้าที่เข้าประจันหน้าจึงกางกรงเล็บแล้วตวัดฟันร่างของมัน เมื่อจระเข้ใช้กรงเล็บทั้งสองยกขึ้นป้องกัน แอลลี่ที่อยู่ด้านหลังได้เตะร่างของมันเต็มแรงจนพุ่งห่างออกจากแม่น้ำไปไกล

“ ทำได้ดี เธอพยายามรับมือกับหางของมันนะ ”

“ โอเค ”

สองพี่น้องพุ่งตามจระเข้ไปติดๆ กลุ่มของลุงพลพยายามวิ่งตามไปโดยสร้างวงกลมล้อมรอบสองพี่น้อง โดยทิ้งระยะห่างไกลหลายสิบเมตรเพราะกลัวพลังของซอมบี้ระดับ 5 เล่นงาน

หลังจากที่ตามมาทันโยฮันก็ได้พุ่งเข้าแลกกรงเล็บกับมัน เพียงแต่เล็บหนูท่อของเขากลับเกิดหักเมื่อปะทะเข้ากับเล็บของอีกฝ่าย เขาจึงเปลี่ยนไปใช้กรงเล็บเสือ ต่อให้ระยะการฟันจะสั้นลงไป มันกลับมีความทนทานจนรับกรงเล็บอีกฝ่ายได้

แอลลี่ที่เห็นพี่ชายกำลังรัวมือฟาดฟันซอมบี้จระเข้ เธอที่อยู่ด้านหลังก็พยายามกระโดดหลบหางของมันอย่างเอาเป็นเอาตาย แม้จระเข้จะไม่ได้หันมองด้านหลังดวงตาที่อยู่ด้านข้างของมันทำให้มองเห็นเธอที่พยายามลอบโจมตี สิ่งที่เธอทำได้จึงเป็นการกระโดดหลบหางของมันที่มีความยาวราว 3 เมตร บางครั้งที่มันจะตวัดฟาดไปยังด้านหน้าที่พี่ชายเธอกำลังต่อสู้ เธอจะต้องเข้าไปรับการโจมตีนั้นแทนเพื่อไม่ให้หางออกจากด้านหลังของมัน

พรวด!

หมึกสีดำพ่นออกมาจากปากโยฮัน จระเข้กลับรู้ทันมันได้โยกศีรษะหลบด้วยความเร็วทำให้หมึกพลาดเป้าไป ทว่าการโจมตีที่แท้จริงของโยฮันกลับไม่ใช่หมึก เขาได้วางแผนให้มันโยกตัวหลบเพื่อสร้างช่องว่างเท่านั้น ในจังหวะที่จระเข้โยกตัวหลบมันได้หยุดการโจมตีไปชั่วขณะ เขาจึงยิงใยออกจากมือทั้งสองส่งผลให้แขนของมันถูกใยที่กางออกราวกับแหแปะติดแขนแนบเข้ากับร่างกาย จังหวะนี้เองเขาก็พุ่งเข้าไปชกมันด้วยหมัดติดเหล็กใน ส่งผลให้จระเข้กรีดร้องออกมาเสียงดัง โยฮันกลับไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดรอดไป ในจังหวะที่จระเข้พยายามกระชากใย เขาก็เข้าไปต่อยมันด้วยเหล็กในไปพร้อมๆกับใช้หางแมงป่องต่อยมันจนร่างกายบวงแดง

“ พี่ หางมันไปแล้ว ”

ขาจิ้งหรีดดีดร่างออกจากวงการโจมตีของจระเข้ ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนตึกแล้วยิงใยใส่หางของมันจากนั้นก็ลากมันขึ้นมาบนตึกจนห้อยต่องแต่ง จังหวะที่จระเข้เสียหลักนี้เอง แอลลี่ก็ได้ยกรถกระโดดเข้ามากระแทกร่างของมันจนทะลุเข้าไปในตึก โยฮันที่เห็นว่ามันยังไม่ตายและพยายามจะดิ้นหลุดออกจากใย เขาจึงวิ่งเข้าไปกอดดหางของมันเอาไว้ด้วยมือขวาแล้วใช้มือซ้ายยิงใยใส่แขนของมันถี่รัว จังหวะนี้แอลลี่ที่เข้ามาช่วยก็รีบใช้เล็บพี่ของเธอฟันคอของมัน ต่อให้จะมีหนังจระเข้ขวางกั้น เล็บของพี่เธอกลับค่อยๆตัดเนื้อหนังจนทะลวงไปถึงกระดูกได้เช่นเดิม

“ เร็วเข้าแอลลี่อีกตัวกำลังมาแล้ว! ”

“ หนูใส่สุดแรงแล้ว คอมันเหนียวเกินไป ”

แอลลี่พยายามฟันคอจนราวกับกำลังสับเนื้อหมู จนกระทั่งเธอผ่าไปถึงกระดูก โยฮันจึงบอกให้เธอออกจากตึกแล้วปล่อยหางจากนั้นก็เข้าไปใช้มือหักคอมันด้วยตนเอง แม้จระเข้จะยังไม่ตายมันกลับตกอยู่ในสภาวะชักดิ้น เขาจึงใช้มือขย้ำคอของมันเรื่อยๆจนหัวและตัวขาดออกจากกัน  จังหวะที่ฆ่าจระเข้ตัวแรกได้นั้น โยฮันก็ได้หันมองไปยังทิศตะวันออก ก่อนจะพบว่ามีก้อนหินขนาดใหญ่เท่ารถเก๋งพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความเร็ว

ตู้ม!

หน้าต่างบานใหญ่ถูกพื้นถนนทะลวงเข้าไปก่อนที่มันจะพุ่งออกมาจากตึกอีกฝั่ง อย่างไรก็ตามชายที่ยืนตกเป็นเป้ากลับหลบออกมาด้านข้างจึงไม่ได้ลอยไปกับพื้นถนนที่ขว้างปามา

จระเข้ที่ถูกโยนไปก่อนหน้า หลังจากที่มันวิ่งกลับมายังจุดเดิมมันก็พบว่าเพื่อนตัวหนึ่งถูกฆ่าไปแล้ว มันจึงหันมองโยฮันที่ยืนอยู่ใกล้ๆศพก่อนจะกรีดร้องด้วยท่าทางโกรธแค้นเรียกให้เพื่อนของมันรีบมาช่วยอีกแรง

ตู้ม!

ซอมบี้จระเข้พุ่งเข้าหาร่างของโยฮันก่อนที่เขาและมันจะพุ่งตกลงมาจากตึกโดยที่ทั้งสองพยายามใช้กรงเล็บในมือฟาดฟันกันบนอากาศ แอลลี่ที่เห็นว่าพี่ชายสู้กับจระเข้อีกตัวจึงวิ่งเข้าไปช่วยเหลืออีกครั้งโดยพยายามใช้เล็บในมือฟันหางของมันจนไม่สามารถใช้หางโจมตีพี่ชายของเธอได้ตามต้องการ อย่างไรก็ตามครั้งนี้เธออยากจะลองบางอย่าง จากการต่อสู้เมื่อครู่เธอรู้สึกว่าตัวเองทำได้มากกว่าปัดป้องหาง แอลลี่จึงลองหลบด้วยวิธีก้มตัวติดพื้นปล่อยให้หางของมันพุ่งผ่านร่างก่อนจะตวัดเท้าเตะไปด้านหลังของซอมบี้ทำให้ขาข้างหนึ่งของมันพับลงมา โยฮันที่เห็นโอกาสจึงพ่นหมึกใส่มันตามด้วยยิงใยใส่แขนทั้งสองจนมันใช้กรงเล็บไม่ได้ จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าไปบีบคอมันจนหักผิดรูปแล้วขย้ำคอของมันให้ขาดออกจากกัน ครั้งนี้นับว่าเป็นการฆ่าที่รวดเร็วมากเพราะเขาใช้เวลาไม่ถึง 3 นาที

“ เป็นไง หนูเก่งไหม ”

“ ทำได้ดี อีกตัวมาแล้วระวังด้วย ”

แอลลี่วิ่งเข้ามาหาโยฮันหลังจากปล่อยให้พี่ของเธอได้รับเชื้อวิวัฒนาการไปเต็มๆ ทันใดนั้นจระเข้ตัวสุดท้ายก็พุ่งเข้ามาหาเธอ โยฮันจึงใช้จังหวะนี้ยิงใยใส่ร่างของมันจนจระเข้ถูกพันด้วยใย แอลลี่ที่พยายามจะหนีจึงวิ่งกลับมามองดูหน้าซอมบี้ก่อนจะเตะมันให้ล้มแล้วปล่อยให้พี่ชายเข้ามาหักคอก่อนจะตัดศีรษะของมันแยกออกจากตัว

“ ลุง อีก 6 คนวิวัฒนาการหรือยัง! ”

ลุงพลที่พยายามวิ่งตามส่ายหน้า อีก 6 คนที่ยังไม่วิวัฒนาการยังไม่ได้ฆ่าซอมบี้ พวกเขามัวแต่วิ่งตามโยฮันที่เปลี่ยนสถานที่ต่อสู้ไปเรื่อยๆ จึงไม่ได้ทุ่มกำลังไปที่การฆ่าพวกมัน โยฮันจึงบอกให้แอลลี่เก็บศพจระเข้ามาให้เขามัดรวมกัน ก่อนจะพาทุกคนฆ่าซอมบี้อีกเล็กน้อยแล้วรีบกลับ  

อย่างไรก็ตามการฆ่าในครั้งนี้กลับต่างออกไป ไม่ว่าเขาจะล่อซอมบี้ให้มารวมกันอย่างไร พวกมันกลับเลือกที่จะว่ายน้ำหนี ยังดีที่ระดับ 3 และ 4 มีพอวิวัฒนาการให้คนทั้ง 6 

อ้าก!

เสียงร้องทรมานดังออกมาจากคนทั้ง 6 โยฮันจึงบอกให้ลุงอุ้มคนเหล่านี้เพราะจะเดินทางกลับกันแล้ว แต่ก่อนจากไปโยฮันและน้องสาวได้วิ่งไปตัดครีบของซอมบี้ระดับ 4 หากนำกลับไปด้วยสามารถใช้มันทำดาบและมีดแจกจ่ายคนอื่นได้มากมาย

หลังจากมองรอบๆจนมั่นใจว่าไม่ลืมอะไรแล้ว โยฮันจึงอุ้มร่างจระเข้ทั้ง 3 ที่พันด้วยใยขึ้นหลังแล้วพาทุกคนวิ่งกลับสถานีไปด้วยความรวดเร็ว ภารกิจในวันนี้ถือว่าสำเร็จลุล่วง

จากการฆ่าซอมบี้ระดับ 5 ทั้ง 3 ตัวเมื่อครู่นี้ ทำให้เขาได้อัตราวิวัฒนาการมาทั้งหมด 35 % รวมกับของเดิมที่มีอยู่ 19 % ทำให้เขามีอัตราการวิวัฒนาการอยู่ที่ 54 % หากมีซอมบี้ระดับ 5 อีก 5 ตัวเขาก็สามารถวิวัฒนาการได้อีกครั้ง แต่ถ้าให้ฆ่าซอมบี้ระดับ 4 อีกเพียง 400 - 500 ตัวก็จะทำให้วิวัฒนาการ 

“ แล้วพี่จะกินพวกมันตอนไหน ”

แอลลี่วิ่งเข้ามากระซิบใกล้ๆ เธอเห็นพี่ชายมองจระเข้ทั้ง 3 บ่อยครั้งจึงรู้ว่าพี่ของเธอกำลังมองหาส่วนที่จะกินพวกมันเพื่อเปลี่ยนไปเป็นพลัง โยฮันจึงใช้มือแตะปากห้ามไม่ให้เธอพูดอะไร หลังจากเดินทางถึงสถานีแล้วเขาคิดว่าจะขอแยกตัวสัก 30 นาทีเพื่อกินจระเข้ ส่วนร่างกายที่เหลือเขาจะส่งให้วินนำไปทำอาวุธ หางของมันที่เต็มไปด้วยใบมีดแหลมคมสามารถสร้างสิ่งที่น่ากลัวได้

เพียงแต่ว่าเขาขอหางจระเข้ตัวหนึ่งเอาไว้ จากความยาวของมันเขาสามารถใช้สร้างการโจมตีวงกว้างได้ด้วยการแกว่งมันไปรอบๆ แอลลี่จึงขอหางของมันเอาไว้ด้วยเช่นกัน ด้วยพละกำลังของเธอหากแกว่งหางของจระเข้คงฆ่าซอมบี้รอบๆได้เป็นจำนวนมากอย่างแน่นอน

“ ลุง บ่ายโมงผมจะตามเข้าไปนะ พวกลุงไปก่อนเลย ”

“ แกจะไปไหน ” ลุงพลถามด้วยความสงสัย อีกเพียงไม่กี่ร้อยเมตรก็จะถึงสถานีแล้วโยฮันกลับขอแยกตัว

“ มีบางอย่างที่ต้องทำ เดี๋ยวผมตามไป ”

“ โอเค ว่าแต่ ฝากหางทั้ง 2 นี่ไปให้ลุงกันด้วย บอกเขาว่าให้ทำที่จับให้หน่อย ผมและแอลลี่จะใช้มันเป็นอาวุธ ส่วนที่เหลือแล้วแต่ลุงกันเลยว่าจะทำอะไรให้ใคร ”

ลุงพลพยักหน้ารับก่อนจะพาทุกคนวิ่งกลับด้วยพลังระดับ 4 ในตอนนี้พวกเขาสามารถเดินทางได้ง่ายขึ้นจากพลังที่ไล่ตามทันซอมบี้แล้ว ต่อให้เจอระดับ 5 พวกเขาก็คิดว่าสามารถหลบหนีได้.