ตอนที่ 17 ท่านผู้าุโัท่านก็ออกมาเถิด
" 50 ปีผ่านไป ในดวงใจมหาเทพเทวะ "
" โอ๊วววว ! ว๊าวววว ! "
" เสวี่ยเอ๋อภรรยาข้า 50 ปี ที่ผ่านมาในดวงใจมหาเทพเทวะแห่งนี้ ทำให้ร่างกายเ้าเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้ อ้าาาา ! มันใหญ่ขึ้นมากจนมือของข้านี้แทบจะกำ...ข้านี้ไม่อยากจะคิดเลยว่าเสวี่ยเอ๋อภรรยาข้าเ้านั้นงดงามยิ่งกว่าเทพธิดาองค์ใดลงมาจุติเสียอีก ผิวของเ้านั้นก็ขาวราวกับกระต่ายป่า ใบหน้าช่างสดใสงดงามงามราวกับหยกอัญมณีลำ้ค่า เ้ามันช่างน่าฟัดเสียจริงเสวี่ยเอ๋อภรรยาข้า ข้าทนไม่ไหวแล้ว "
" มั๊บบบ ! "
" ว๊ายยย ! บ้า บ้า คนบ้าคนผีทะเลนี้เราใช้เวลาร่วมกันมาตั้ง 50 ปีแล้ว ข้าแทบไม่ได้หายใจได้พักผ่อนเลยแล้วเ้าไม่เบื่อข้าบ้างเหรอสามีข้า"
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" ข้าไม่มีทางเบื่อภรรยาที่แสนจะงดงามยิ่งกว่าเทพธิดาใด ๆ แบบนี้หลอก "
" จุ๊บบบบ ! "
" อี๊ ! สามีของข้า ข้าคิดว่าร่างกายข้าเปลี่ยนแปลงไปมากทั้งพลังลมปราณและขั้นยุทธของข้าก็ก้าวะโแบบข้ามขั้นเดิมข้านั้นอยู่แค่ขั้นาายุทธขั้นต้นเท่านั้นแต่ตอนนี้ข้ามีขั้นเซียนยุทธขั้นที่ 4 แล้ว ข้าคิดว่าในทวีปทั้ง 3 ไม่ว่าจะเป็ทวีปอสูรหรือทวีปปีศาจมารรวมถึงทวีปของมนุษย์ ถ้าไม่รวมทวีป 5 เทพอสูรัปีศาจมาร แล้วละก็ตัวข้านั้นคงมีพลังบ่มเพาะและขั้นเซียนยุทธที่สูงที่สุดเป็แน่สามีของข้า "
"เสวี่ยเอ๋อภรรยาข้า ข้านั้นเคยบอกเ้าแล้วว่าการบ่มเพาะคู่ระหว่างเ้ากับข้านั้นสามารถเพิ่มพลังลมปราณและเพิ่มขั้นยุทธแบบก้าวะโแบบข้ามขั้นยุทธได้ เสวี่ยเอ๋อภรรยาข้าเ้าสามารถเพิ่มถึงขั้นเทพยุทธได้ถ้าเราใช้เวลาบ่มเพาะคู่เสริมแก่นธาตุหยินหยางอีกสัก 20 ปี เ้าสนใจที่จะบ่มเพาะเพิ่มรึไม่เสวี่ยเอ๋อภรรยาข้า อิ อิ อิ "
" ซิ เ้าลามกใครจะบ่มเพาะคู่กับเ้าอีก "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
" เสวี่ยเอ๋อภรรยาข้า ตอนนี้เ้าควรทำการก็ปรับสมดุลพลังลมปราณและขั้นเซียนยุทธของเ้าให้มั่นคงเสียก่อน ส่วนข้านั้นจะไปจัดการเื่ต่าง ๆ ภายในตระกูลหยางและภายในอณาจักรเทพอสูรัฟ้าก่อนไม่รู้ว่างานต่าง ๆ ที่ข้ามอบหมายไว้เป็อย่างไรบ้าง อีก 2 วัน อ้าหรือ 20 ปีนะ ข้าจะมารับทุกคนกลับสู่อณาจักรเทพอสูรัฟ้าของพวกเราทุกคน "
" สามีข้าท่านไปเถิด ตัวท่านนั้นยังมีเื่ที่ท่านต้องจัดการอีกมากมายตัวข้านั้นจะปรับสมดุลพลังลมปราณและขั้นยุทธที่ข้ามขั้นแบบกา้วะโก่อนเพราะดูเหมือนพลังลมปราณข้ายังไม่นิ่งไม่มั่นคงสักเท่าไร "
" ได้เสวี่ยเอ๋อภรรยาข้า แต่ก่อนไปข้าจะ "
" จ๊วบบบ มั๊บบบ "
" ว๊ายยย ! คนบ้าคนลามก"
" อ้ายยยยย !!!!"
................................................
" ณ อณาจักรเทพอสูรทิศอุดร "
" คาราวะท่านประมุขตระกูลหยาง "
" ทุกคนลุกขึ้นได้ แม่ทัพหยางโจวฟงและรองแม่ทัพหยางอี้ซิน รายงานสรุปผลาที่ผ่านมาทั้งสามอณาจักรได้เกิดเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้าง่ที่ข้าไม่อยู่ "
" เรียนท่านประมุขการศึกาทั้งสามอณาจักรนั้นราบรื่นดีขอรับ มีเพียงอณาจักรเทพอสูรทิศทักษิณมีปัญหาบ้างนิดหน่อยแต่ข้าและแม่ทัพน้อยทั้งสองได้แก้ไขปัญหาเรียบร้อยแล้วขอรับ ทรัพย์สินของมีค่าต่าง ๆ ที่ยึดมาได้อยู่ในแหวนมิตินี้ขอรับ"
" ฮืม ! ดีในเมื่อพวกเ้าแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ได้แล้วก็ไม่เป็ไร ส่วนทรัพย์สินของมีค่าเหล่านี้ข้าไม่้าข้าจะมอบให้พ่อตาข้าทั้งหมดเพราะของมีข้าเหล่านี้ไม่มีประโยชน์แก่ตระกูลของเราสักเท่าไร เพราะในดวงดาวสีนำ้เงินของเรามีของมีค่ามากกว่านี้หลายร้อยเท่า รองแม่ทัพหยางอี้ซินแล้วทางอณาจักรเทพอสูรทิศอุดรมีปัญหาอะไรหรือไม่ แล้วพื้นที่ใจกลางทวีปที่ให้ไปจัดการไปถึงใหนแล้ว "
" เรียนท่านประมุขเหตุการบ้านเมืองในอณาจักรสงบเรียบร้อยดีเ้าคะ ในแต่ละหัวเมืองต่าง ๆ ตอนนี้กำลังฟื้นฟูกลับสู่สภาพเดิมประชาชนที่หลบซ่อนตามที่ต่าง ๆ เริ่มกลับคืนสู่บ้านเรือนของตัวเองและเราได้ส่งทหารช่างของเราไปช่วยซ่อมแซมบ้านเรือนประชาชนและแจกจ่ายเสบียงและทับพย์สินบ้างส่วนให้แก่ประชาชนเพื่อใช้จ่ายเบื้องต้นแล้วเ้าคะ ส่วนพื้นที่ ที่อยู่ใจกลางทวีปที่มีพลังลมปราณัที่จะใช้สร้างอณาจักรใหม่นั้นทางทหารช่างของเราก็ทำการปรับพื้นที่เพื่อรองรับการสร้างอณาจักรใหม่ก็เสร็จเรียบร้อยแล้วเ้าคะ "
" ดีมากทุกคน ถ้าอย่างนั้นข้าก้มีเื่แจ้งแก่ทหารตระกูลหยางของข้าทุกคน ทหารของข้าในการทำาในครั้งนี้ที่ได้ชัยชนะได้นั้นเกิดจากพวกเราร่วมแรงร่วมใจกันจึงทำให้ชนะศึกในครั้งนี้ได้ ถึงแม้เราจะมีการสูญเสียอยู่บ้าง ทหารตระกูลหยางของเราที่เสียที่เสียชีวิตจากการสู้รบในครั้งนี้จงนำศพพวกเขากลับไปฝังยังสุสานตระกูลหยาง และจัดทำป้ายจารึกชื่อลงในหอเกียรติยศตระกูลหยางของพวกเราเพื่อที่จะให้ลูกหลานรุ่นหลังของเราได้สักการะบูชาและเอาเป็แบบอย่างในสิ่งที่เขาเสียสละในครั้งนี้ ข้าจะให้เวลาพวกเ้า 7 ตามตามหาครอบครัวของพวกเ้าที่ยังเหลืออยู่และอนุญาติให้พวกเ้าพากลับตระกูลหยางของเราและยังมีอีกอย่างข้าจะทำให้ให้พวกเ้ามีพลังลมปราณสูงขึ้นและเพิ่มขั้นยุทธพวกเ้าทุกคนอย่างน้อยให้อยู่ในขั้นจักรพรรดิยุทธสูงสุดส่วนใครที่มีความสามารถก็จะเพิ่มถึงขั้นกึ่งเซียนยุทธและขั้นเซียนยุทธขั้นต้นเลย แต่วิธีของข้านั้นเหมาะสมสำหรับคนที่เป็คนรักชอบพอกันเท่านั้น เพราะการบ่มเพาะนี้เป็การบ่มเพาะคู่เพิ่มพลังหยินหยางซึ่งกันและกัน แม่ทัพหยางโจวฟงและแม่ทัพหยางอี้ซินรับคำสั่ง
" ข้าน้อยแม่ทัพหยางโจวฟงรอรับคำสั่งท่านประมูขขอรับ "
" ข้าน้อยรองแม่ทัพหยางอี้ซินรอรับคำสั่งท่านประมุขเ้าคะ "
" ข้า หยางโจว ในฐานะประมุขตระกูลหยางข้านั้นรู้ว่าพวกเ้ารักใคร่ชอบพอกันมานานข้าในฐานะประมุขพรรคจะเป็พ่อสื่อให้เ้าทั้งสองคนได้แต่งงานเป็สามีภรรยากันโดยไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรกันมากเพียงยกนำ้ชาให้ข้าคืนนี้พวกเ้าก็เข้าหอกันได้เลยเ้ายินดีกันหรือไม่ "
" ข้าหยางโจวฟง ขอบคุณท่านประมุข "
" ฟุ๊บบบ "
" แล้วเ้าเล่าหยางอี้ซิน "
" ขะ ข้าหยางอี้ซิน ขอบคุณท่านประมุขข้ายินดีอย่างยิ่งเ้าคะ "
" ฟุ๊บบบ "
" ดีมาก เด็ก ๆ นำนำ้ชาให้คู่แต่งงานข้าจะจัดตอนนี้เลย ทหารตระกูลหยางทุกคนที่อยู่ในดวงดาวสีน้ำเงินออกมาทั้งหมด "
" กรึ๊มมม ! "
" ใครที่รักใคร่ชอบพอกันให้ยกนำ้ชามาให้ข้าตอนนี้เลยและข้าจะเป็พ่อสื่อและเป็พยานในการแต่งงานครั้งนี้ของพวกเ้าทุกคน และนี้ข้ามีของขวัญให้พวกเ้าทุกคนโอสธทิพย์เพิ่มพลังบ่มเพาะคู่จะทำให้พวกเ้ามีบุตรได้หลายคนแล้วแต่ความสามารถของพวกเ้าแต่พวกเ้าต้องบ่มเพาะพลังลมปราณและเพิ่มขั้กึ่งเซียนยุทธหรือเว๊ยนยุทธให้ได้เสียก่อนจึงจะใช้โอสถทิพย์นี้ได้ ตอนนี้เริ่มพิธียกนำ้ชาได้ "
" พวกเราทุกคนขอบคุณท่านประมุข "
" ดี ๆ ต่อไปตระกูลหยางของเราจะได้มีสมาชิกเพิ่มขึ้น คนที่ยกน้ำชาแล้วเตรียมตัวกลับเข้าห้องหอที่ตระกูลหยางของเราได้ ส่วนคนที่ยังไม่พร้อมให้อยู่ดูแลอณาจักรนี้กับข้า และต่อไปนี้พวกเ้าจงใช้คำเรียกของคู่แต่งงานว่า สามีและภรรยา เหมือนกับข้าเรียกเสวี่ยเอ๋อเป็ภรรยาข้า ส่วนเสวี่ยเอ๋อก็เรียกข้าว่าสามี ขอให้คู่ที่แต่งงานนี้ใช้คำสองคำนี้ในการเรียกคู่ชีวิตของพวกเ้า ข้าขอให้พวกเ้ามีความสุขในชีวิตในการแต่งงานครั้งนี้ส่วนใครที่ยังไม่แต่งก็รีบแต่ง ๆ กันซะ คู่สามีภรรยาใหม่ทุกคนเตรียมตัวกลับตระกูลหยาง พวกเ้าจับมือคู่ชีวิตเ้าให้แน่นข้าได้จัดห้องหอไว้ให้พวกเ้าทุกคู่แล้ว กลับตระกูลหยาง "
" กรึ๊มมมม "
..............................................
" ตอนนี้การหาทางเพิ่มสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นในตระกูลหยางของข้าก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว ส่วนพวกเ้าที่เหลืออีกเกือบหนึ่งหมื่นคนก็รีบแต่งงานกันซะ เฮ้อ ผู้หญิง มากกว่าผู้ชายอีก ข้าคิดว่าพวกเ้าที่เหลืออยู่พวกเ้าบางคน้าตามหาครอบครัวและบางคนอาจจะชอบพอกันมากกว่าหนึ่งคนหลังจากนี้อีก 7 วันพวกเ้าก้รีบตัดสินใจและตกลงกันซะเ้าอาจจะรักกันมากกว่าหนึ่งคนพวกเ้าเลยไม่กล้าจะตัดสินใจเพราะกลัวว่าอีกคนจะเสียใจดังนั้นพวกเ้าก็แต่งพร้อมกันเลย ในดวงดาวที่ข้าจากมานั้น มีทั้งชายรักชาย หญิงรักหญิงด้วยกัน ถ้าเ้าจะแต่งกันแบบที่ข้าพูดมาข้าก็จะอนุญาติให้พวกเ้าแต่งงานกันแต่การบำเพ็ญคู่จะไม่ได้ผลนะ ตอนนี้พวกเ้าก้แยกย้ายกันไปได้บางส่วนให้อยู่ดูแลอณาจักรนี้ส่วนที่เหลือตามข้าไปยังใจกลางทวีปเพื่อสร้างอณาจักรใหม่
" ขอรับท่านประมุขพวกข้าทุกคนจะปฏิตามที่ท่านประมุขกล่าวมา "
" ตอนนี้ก้จัดปัญหาเสร็จสิ้นเสียที ต่อไปก็ถึงเวลาสร้างอณาจักรใหม่แล้ว ไปยังกลางทวีปอสูรัฟ้าทหารทีเหลือไปใจกลางทวีปเพื่อสร้างอณาจักรใหม่กับข้า พรึ๊บ ! อ้า ถึงแล้ว ต่อไปก็ได้เวลานำอณาจักรที่สร้างไว้ในดวงดาวสีน้ำเงินออกมายังที่แห่งนี้ถึงแม้พลังลมปราณัที่นี้จะเข้มข้นที่สุดในทวีปแห่งนี้แต่มันก็ยังไม่เทียบเท่ากับดวงดาวที่ตระกูลหยางของข้าแต่มันก็เหมาะสมกับอณาจักรใหม่ที่จะสร้างขึ้นและเป็สถานที่ที่ดีที่สุดแล้วในทวีปนี้ ทั้งทำเลที่ตั้ง ทรัพยากรแหล่งนำ้ต่าง ๆ ตามพื้นที่โดยรอบ อณาจักรใหม่นี้ก็เหมาะแก่การเพาะปลูกและยังเป็จุดศูนย์กลางของทั้งสี่อณาจักรเหมาะสมในการค้าขายนำสิ่งของต่าง ๆ มาค้าขายแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน ตอนนี้ก็ได้เวลาแล้ว อณาจักรเทพอสูรัฟ้าจงออกมา "
" กรึ๊ม กรึ๊มมม กรึ๊มมมม ! "
" อ้า เสร็จเรียบร้อย ทหารตระกูลหยางจัดการดูแลความสงบเรียบร้อยของอณาจักรใหม่แยกย้ายกันไปได้ "
" ท่านผู้าุโัท่านก็ออกมาเถิด "
" ซิ ซะ เ้าเด็กน้อยเ้านี้ทำให้ข้าแปลกใจอยู่เรื่อย ข้านั้นได้ติดตามเ้ามาั้แ่ดินแดนพิเศษของข้าที่สูญหายไปอย่างไร้ร่องลอยและข้าก็เห็นเ้ารวบรวมเด็ก ๆ หลายหมื่นคนจู่ ๆ ก็หายไปต่อหน้าต่อตาข้า และโผล่มากลางาพร้อมกับเด็ก ๆ พวกนั้น ซึ่งกลายเป็ผู้ใหญ่ทั้งหมดเพียงไม่กี่วันแถมยังมีพลังลมปราณและขั้นกึ่งจักรพรรดิยุทธหลายหมื่นคน และขั้นจักรพรรดิยุทธอีกนับพันคน ซึ่งไม่มีใครในดวงดาวดวงนี้ รวมถึงพวกเราเหล่าเทพอสูรัจะทำได้ เ้าสามารถทำสิ่งต่าง ๆ ได้ภายในเวลาไม่ถึงเดือนและเ้าก็สามารยึดครองทั้งทวีปัฟ้าแห่งนี้ได้ทั้งทวีป โดยเ้าสูญเสียคนของเ้าไปไม่กี่ร้อยคนแล้วยังสามารสร้างอณาจักรใหม่แห่งนี้ได้งดงามและยิ่งใหญ่กว่าพระราชวังขององค์จอมเทพผู้สุริยะดาราจักร 12 นักกษัตรเสียอีก ทั้งค่ายกลที่เ้าสร้างคุ้มกันอณาจักรแห่งนี้สามารถสังหารได้แม้กระทั้งเทพเซียนและพลังลมปราณในอณาจักรแห่งนี้มีความบริสุทธิและเข้มข้นยิ่งกว่าพลังลมปราณัที่ข้าสร้างไว้นะที่แห่งนี้เสียอีก ตกลงเ้าเป็ใครกันแน่ และดินแดนพิเศษของข้าหายไปที่ไดกันเ้ามนุษย์ เ้านั้นไม่มีทั้งพลังลมปราณและขั้นยุทธใด ๆ เ้าทำทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างไรกัน "
" แฮะ แฮะ ท่านถามข้าซะยืดยาวเซียวข้าก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี แต่ท่านผู้าุโัท่านคงลืมผู้ใดไปมีสิ่งหนึ่งที่อยู่ในดินแดนพิเศษของท่านไปแล้วกระมัง "
" สิ่งใดรึ ข้านึกไม่ออกก็ไม่มีผู้ใดและสิ่งใดอยู่ในดินแดนพิเศษของข้านี้หน่า "
" ท่านลองนึกดี ๆ มีสถานที่แห่งหนึ่งที่ท่านห้ามข้าเข้าไปท่านคงไม่ลืมสินะ "
" สถานที่ อ้า ! ข้านึกออกออกแล้วมีสถานที่มืดมิดที่ข้าห้ามเ้าเข้าไปรึว่าเ้า ! เข้าไปสถานที่แห่งนั้น "
" ใช่แล้วขอรับท่านผู้าุโัข้านั้นเดินหลงเข้าไปยังที่แห่งนั้นข้าไปพบกับจอมปีศาจมารจากสุริยะดวงดาวมารที่ท่านกักขังไว้นับแสนปี มันได้จับข้าและจะสังหารข้าและครอบรองร่างกายข้าเพื่อนำดวงจิตมันออกจากม่านค่ายกลป้องกัน แต่ข้าไม่ยอมถ้ามันจะฆ่าข้านั้นก็ขู่มันว่าข้าจะใช้อาวุธพิเศษของข้าะเิร่างกายข้าให้แหลกละเอียดข้าจึงได้มำการต่อรองกับจอมปีศาจมาร (ข้าขอพูดความจริงเพียงครึ่งเดียวนะท่านผู้าุโั) และจอมปีศาจมารได้ทำข้อตกลงระหว่างข้ากับจอมปีศาจมาร และในข้อตกลงนั้นจอมปีสาจมารต้องสอนทักษะในการเพิ่มพลังบมเพาะและเพิ่มขั้นยุทธให้กับข้าแลกกับการพาจอมปีศาจมารหนีออกจากดินแดนพิเศษของท่านผู้าุโั "
169
