อาเบลกลับมานั่งเรียนหลังจากปลดปล่อยอารมณ์ไปแล้วด้วยความปลอดโปร่ง หัวสมองเขาแล่นพร้อมเรียนสุดๆ กลับมาถึงก็แปลกใจที่ไม่เห็นอลิเซียที่มักจะคอยนั่งอ่อยอาเบลอยู่ด้านหน้าโต๊ะของเขาตามปกติของเธอ แต่อาเบลก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว เขานั่งเรียนเหมือนอย่างเคย
เรียนไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงเวลากลับบ้านของแล้ว อาเบลเก็บของใส่กระเป๋า เขามองไปทั่วห้องก็ยังไม่เห็นลาล่าและอลิเซียกลับมาเลย จะไม่สนใจก็ไม่ได้ในเมื่อทั้งคู่ก็เป็เพื่อนร่วมชั้นกัน อาเบลเลยเดินไปถามเพื่อนของอลิเซีย
"นี่ ลิน อลิเซียเป็อะไรหรือเปล่า ผมไม่เห็นเธอเลยั้แ่คาบบ่าย"
สาวน้อยที่เป็เพื่อนสนิทของอลิเซียคนนี้เธอมีนิสัยไม่ค่อยพูดจา มักจะตามอลิเซียไปไหนมาไหนตลอดเวลา เธอน่าจะรู้ว่าอลิเซียเป็อะไร เธอมองอาเบลด้วยสีแปลกใจก่อนจะตอบคำถาม
"ไม่มีอะไรหรอก เธอไม่สบายนะ นอนพักแล้วที่ห้องพยาบาล นายจะไปเยี่ยมก็ได้นะ เธอ้าแบบนั้นด้วย"
"อืม ได้สิ"
ถึงอาเบลจะเ็าใส่และรำคาญใส่อลิเซียแต่เขาก็ไม่ได้รังเกียจเธอ เพราะยังไงพวกเธอก็เป็เพื่อนกลุ่มแรกที่อาเบลมี จะไม่เป็ห่วงก็ไม่ได้ เขาเดินไปห้องพยาบาลตามทางที่ ลินชี้มา
"พรืบบบบบ"
อาเบลเดินเข้ามาในห้องไม่พบเห็นครูพยาบาลเลยแต่ด้านในเตียงมีหญิงสาวหน้าตาสระสวยนอนอยู่ เธอลบเครื่องสำอางทิ้งจนหมดใบหน้าเธอขาวเนียนนุ่มเหมือนเด็กสาว สาวน้อยคนนี้ก็คืออลิเซีย เขาเดินเข้าไปใกล้มองเธอนอนด้วยท่าเด็กน้อยไร้เดียงสา
"ตอนไม่แต่งหน้าเธอสวยกว่าอีกนะ"
อาเบลพึมพำเบาๆก่อนจะตรวจดูว่าเธอไม่เป็อะไรมากเขาก็หันหลังเดินกลับทันทีโดยไม่รู้ว่าทิ้งสาวน้อยนางนั้นให้แก้มแดงปั้งเต็มไปด้วยความเขินอาย
อาเบลเดินออกมาหน้าโรงเรียน เตรียมจะวิ่งเข้าตรอกซอยทางลัดตามปกติของเขา แต่เข้าไปได้ไม่นานเหมือนจะมีกลุ่มชาย 5-7 คนดักรออยู่ มีชาย4คนดักหน้า เมื่ออาเบลเดินเข้ามาอีก3คนก็เดินมาดักข้างหลัง ปิดทางไม่ให้หลบหนีได้ อาเบลเหมือนจะคุ้นๆหน้าพวกนี้อยู่3ใน7คนคือเพื่อนร่วมชั้นผู้ชายในห้องของเขา ชื่ออะไรสักอย่างนี่แหละ อีริคอะไรสักอย่างและลูกน้องตามตูดสองคนที่คร้านจะจำชื่อของมันได้
"เฮ้ย ไอหน้าหล่อ วันนี้เราเจอกันแบบจะ ๆ สักที"
"นี่ ขอเงินได้ไหม วันนี้ต้องไปร้านเกมนะไม่เงินสักแดงเดียว"
พวกมันเริ่มจะขยับเข้ามาและพูดข่มขู่ให้อาเบลหวาดกลัวถึงจะรูปร่างดีก็ใช่ว่าจะต่อยตีเก่ง และพวกมันยังมาพร้อมกับจำนวนคนที่เยอะกว่ามาก คนเดียวคงสามารถล้มพวกมันหมดทุกคนหรอกนะ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า นายได้ยินแล้ว พวกเราไม่เงินนะ นายก็เป็เพื่อนร่วมห้องของพวกเรา ยังไงช่วยเหลือเพื่อนเล็ก ๆ น้อย ๆ คงไม่เดือนร้อนอะไรมากมายหรอกมั้ง"
อิริคสันเดินเขามาใกล้อาเบลและจับไหล่เขาอย่างกับเป็เพื่อนที่ดีของกันและกัน อาเบลเบี่ยงตัวหลบทันทีไม่ให้เขาโดนตัว เขารังเกียจเกินกว่าที่จะให้ตัวผู้ไร้สาระจับตัวของเขา
"เศษขยะ"
อาเบลสบถคำออกมาด้วยความหน้ารำคาญ เขาอยากที่จะกลับบ้านไปอยู่กับครอบครัว แต่เศษขยะพวกนี้ก็มาขวางไม่ให้เขากลับบ้านมันช่างน่าโมโหมากจริงๆ
"ว่ายังไงนะ มึงนี่ กูพูดด้วยดีๆแล้วนะ"
อีริคสันที่จับอาเบลไม่ได้เขาเสียหลักล้มลงพื้น เขาชี้นิ้วมาที่หน้าของอาเบลก่อนจะพูดออกไป
"อย่าชี้หน้าผม ไม่งั้นจะหาว่าไม่เตือนนะ"
ความโกรธเริ่มจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขาพยายามสงบให้มากที่สุดแต่พวกเศษเดนนี่ก็ยังมาสร้างความน่ารำคาญให้เขาอีก
"พวกมึง กระทืบแม่งเลย เอาให้ปางตายเดี๋ยวกูรับผิดชอบเอง ตำรวจเดี๋ยวเคลียร์ให้เอาให้มันนอนหยอดน้ำข้าวต้มสัก 2 เดือน 3 เดือน"
อีริคสันมาจากครอบครัวมาเฟีย เขาถูกเลี้ยงดูให้เป็คุณชายที่เต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ เขารวบรวมพวกตั้งแก๊งเพื่อสร้างอำนาจบารมี และเพราะมีแบล็กเป็แก๊งมาเฟียพวกเศษเดนจึงมารวมตัวอยู่ข้างกายของอีริคสันและคอยเยินยอเอาใจประเคนทุกอย่างที่อิริคสัน้า
"ลุย คุณชายสั่งแล้ว"
กลุ่มคนทุกคนพุ่งไปล้อมลอบอาเบลคนเดียว พวกมันต่างพุ่งมาทุกทิศ ชายที่อยู่ด้านหลังรู้งานมันใช้ลำแขนอันใหญ่โตง้างจะกอดอาเบลให้อยู่นิ่งๆ
"พลัว"
อาเบลยกศอกขึ้นมาแทงไปด้านหลังโดยไม่ได้มอง เขาแทงไปที่ใบหน้าของชายอ้วนคนนั้น
"อ๊ากกกกกกกกก"
จมูกของชายคนนั้นแตกหัก ล้มลงไปนอนดิ้นอยู่ข้างล่างพื้น ทำให้ทุกคนเกือบที่จะหยุดชะงัก แต่ก็ไม่ได้หยุดชาย3คนง้างหมัดต่อยออกมาพร้อมกันโดยเล็งไปที่ใบหน้าและลำตัว
"ปักกกก ปักกกก ปักกกก"
อาเบลง้างหมัดต่อยไปที่หน้าของชายทั้งสามคนแทบจะพร้อมกัน พวกมันไม่มีใครสักคนที่เห็นการเคลื่อนไหวนี้ หมัดพุ่งตรงไปกลางหน้าด้วยความรุนแรง จมูกริมฝีปากแตกละเอียด เืพุ่งไหลนองเต็มพื้น ต่างคนต่างคุกเขากุมจมูกไม่ให้เืไหลและร้องออกมายังกับหมูถูกเชือด
"เหลืออีก3คนสินะ"
อาเบลค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆทั้งสามคน
"อย่า อย่าเข้ามานะ เฮ้ยพวกมึงทำอะไรนะลุกขึ้นมาเล่นมันสิรออะไรอยู่ เข้าไปสิ"
อีริคสันสั่งให้อีกสองคนให้พุ่งเข้าไปต้านอาเบลแต่พวกมันทั้งสองคนขาสั่นจนไม่กล้าที่จะเดินเข้าไปแม้แต่น้อย
"พลัว พลัว"
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก"
และทั้งคู่ก็ลงไปนอนกลิ้งด้วยความเ็ปเหมือนกับอีก4คนก่อนหน้านี้
"อย่าเข้ามานะ ถ้ากูเป็อะไรไป พ่อกูไม่เอามึงไว้แน่"
อีริคสันล้มลงและคลานถอยหนีกลัวตัวสั่น เขาไม่เคยที่จะโดนใครตีเลยทุกครั้งก็จะมีพวกคอยเป็มือเป็เท้าให้
"อ๊ากกกกกกกกกกก เจ็บบบบ"
อาเบลเกลียดการข่มขู่ที่สุด ถ้าเป็เมื่อก่อนเขาคงฆ่ามันไปแล้ว แต่ครั้งนี้เขาฆ่าไม่ได้แต่ไม่ใช่ว่าจะทำอะไรเลยไม่ได้ อาเบลยกเท้าขึ้นมาก่อนจะเตะไปที่ปากจนหน้าของอีริคสันสบัด ปากแตกฟันหลุดออกมา
"โอ้ยยยยย"
"หุบปากถ้ายังอยากเหลือฟันไว้กินข้าวอีก"
อาเบลเดินมาใกล้อีริคสันเขากระชากหัวให้เงยหน้ามามองที่ตาและจับนิ้วชี้ที่ใช้ชี้อาเบลขึ้นมาอยู่ในระยะสายตาของทั้งคู่
"นิ้วชี้นี่ฉันว่าไม่ควรใช้แล้วนะ"
"กร็อบบบบ"
"อ้ากกกกกกกกกกกกก"
อาเบลหักนิ้วงอไปด้านหลังจนสุดหลังมือ อิริคสันะโร้องโหยหวนเต็มไปด้วยความเ็ปจนหมดสติไป
"บอกมันด้วยอยากโดนอีกก็เข้ามา"
อาเบลเตะอิริสันที่ขวางทางออกและเดินกลับบ้านต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นโดยทิ้งพวกนักเลงที่าเ็ไว้ด้านหลัง
"โทรหาหมอเร็ว แจ้งนายท่านด้วย"
พวกลูกน้องต่างหน้าซีดพวกเขาไม่สามารถเป็คู่ค่อสู้ชายคนนั้นได้แม้แต่น้อยแถมคุณชายยังมาโดนทำร้ายอีก
"อะไรนะ อิริคน้อยโดนรังแก"
"ใช่ครับนายท่าน"
ชายใส่สูทสีดำตัวใหญ่ที่มองยังไงก็เป็มาเฟียรายงานสถานการณ์ให้นายฟัง ชายอ้วนที่กำลังโมโหมาก มันมีคนมากระตุกหนวดเสือเข้าให้แล้ว เขาแทบจะคลั่งเมื่อได้ยินว่าลูกชายสุดที่รักาเ็อยู่โรงพยาบาลแถมยังกระดูกหักอีกด้วย
"ตามหาคนทำซะและเอามันไปหมกป่า ก่อนที่จะฆ่าทรมานมันให้สุดๆจนมันร้องขอชีวิต"
ชายคนนี้ก็คือ หัวหน้าแก๊งสิงโตอันดับ3ของเมือง เขาเป็พ่อของอิริคสัน ชื่อฮาเรน เพื่อให้ลูกชายของเขาสุขสบายเขาตามใจลูกชายที่รักเสมอไม่ว่าจะ้าอะไรก็หามาให้ได้ทุกอย่าง ถ้าใครมาสกิดแม้แต่นิดเดียวเขาก็ไม่เอาไว้แน่นอน และตอนนี้มันเข้ามาทำร้ายลูกชายของเขาปางตาย มันทั้งเหยียบย่ำหน้าของเขาและหัวใจของเขา
อาเบลไม่ได้สนใจเหตุการณ์ที่พบเจอเลยเขากลับบ้านไปอย่างสบายใจ ก่อนจะอาบน้ำแต่งตัวลงมาทานอาหารมื้อดึกกับทั้งสองแม่ลูกอย่างเอร็ดอร่อย
"พี่ โรงเรียนเป็ยังไงบ้างคะ"
นานะถามออกมาเพราะอยากรู้
"อืมก็ดีนะ แต่เพื่อนไม่ค่อยมีเลย"
"ไม่ดีนะแบบนั้น ความสนุกของนักเรียนกก็คือการมีเพื่อนที่พร้อมจะทำอะไรๆไปด้วยกัน"
นานะยกมือกอดอกทำท่าทางเหมือนอาจารย์สอนอาเบล
"ครับ อาจารย์นานะน้อย"
อาเบลตอบกลับด้วยการล้อเลียนเธอ
"อุก ฮ่า ฮ่า"
เมื่ออาเบลพูดจบน้ามิยาโกะก็หัวเราะเบาๆออกมาเธอพยายามเก็บอาการไว้แล้วแต่ไม่ไหว หลุดออกมาจนนานะได้ยิน
"แม่ แม่หัวเราะนานะ ฮึ"
นานะงอนแม่เธอที่ไม่เข้าข้างลูกสาวคนนี้เลย
"อย่างอนเลยนะ นานะดูหนังกันดีกว่า นี่แม่ได้เื่ใหม่ๆมาดูด้วย"
5K
